Dag 12 – vrijdag 23 october - Hoi An en omgeving

Wat een verkwikkende nacht had moeten worden, ging er toch weer even anders uitzien : alhoewel de kamer en het bed heel mooi een sfeervol waren, bleek het bed weer 'Vietnameese stijl' keihard te zijn – de matrassen hier geven amper een cm of 2 mee denk ik, ook al zijn ze vaak 20 cm dik. De hele nacht is de regen neergegutst. De straten stonden bij wijlen 10 cm onder water. En dit terwijl het water in de kreek gisterenen avond al over de boordsteen stond. Om 6 uur opgestaan om wat aan deze blog te werken.
In de voormiddag komt Nie ons ophalen voor een wandeling door het oude Hoy-An. Hij is zelf geen liefhebber van de stad want veel te touristisch !
De eerste stop is een handwerkplaats waar ook hier weer zijde geborduurd, geschilderd, genaaid en gestikt wordt. Ook hier zien we weer prachtige handwerkstukjes. De rondleiding begint met een uiteenzetting over de zijdeproductie : van larve tot pop. Je ziet hoe ze ruwe zijde maken rechtstreeks van de pop en hoe ze de fijne – 1-draad - zijde spinnen. We zien hoe ze lampions maken en rieten matten weven. Op de eerste verdieping is de voor Hoy An obligate kledingwinkel. Ze hebben er allerhande zijde en wollen stoffen liggen. Frie vindt er een stofje dat ze graag zou kopen maar het patroon voor de bloes ligt nog in de andere winkel. Als ze het wil moet ze voor 5u30 terug zijn, dan kan het nog tegen morgen klaar zijn, maar de andere kleren kan ze pas om 5 u ophalen. Dat wordt dus krap. Luk past er een vestje zonder kraag in ruwe zijde. Het stofje bevalt hem. Voor een sportieve vest vragen ze 50 euro. Hij laat voorbijgaan.
Na de handwerkshop, die de lokale bevolking zou tengoede komen, wandelen we naar een oud Chinees huis. Een gids leidt ons rond door het huis. Ze geeft aan tot waar het water gestaan heeft bij de laatste tyfoon : gemakkelijk 1m50 ! De mensen waren verwittigd en brengen alle meubels naar een hoger niveau. Gelukkig maar want er staan waardevolle oude kasten tussen. Na wat uitleg over architectuur en stijlkenmerken worden in de aanpalende kamer weer handwerkjes getoond. We worden het gewoon en zeggen nu gewoon nee – we hebben al genoeg. Boven ligt nog ander spul te koop en alhoewel er interesse is beginnen we ook de prijzen te kennen en zeggen we weer nee. In de voorplaats, een soort leefkamer op de eerste verdieping, staat het huisaltaar en wat typische meubels. Er wordt thee aangeboden, maar dat is weer slechts een excuus om houtsnijwerk aan te prijzen. We zeggen nogmaals nee waarop we naar de uitgang schuiven. Het huis was net naast het Japans bruggetje gelegen. Enkele eeuwen geleden was Hoi An een echte handelsdraaischijf waar Chinezen, Japanners en later ook Portugezen, Engelsen en Nederlanders verbleven. De Japanse brug was de verbinding tussen de Chinese en de (kleine) Japanse wijk. De brug is overdekt en er is een tempeltje aan gebouwen (boven de rivier). Ijn hoofd zat in India, zijn staart in Japan en zijn rug in Hoi An. Telkens de draak zich roerde kwam er onheil over Hoi An (wat wil je met zo'n beest) en om de draak gunstig te stemmen werd de brug en tempel gebouwd. De tempel wordt bewaakt door de aap en de hond (die zitten aan weerszijden van d brug). Dit is het kenmerk van Hoi An en wie recent de beelden zag die Tyfoon in Vietnam aanrichtte zag dit bruggetje tot ¾ onder watet in het TV nieuws.
Eens het bruggetje over, kom je in de echte oude stad van Hoi An ; geen auto's en op woensdag en zaterdag zelfs geen fietsen en brommers. De hele oude stad is Unesco werelderfgoed verklaard en niet onterrecht. Alleen is de staat van de meeste huizen erbarmelijk te noemen. Ze zien zwart van de schimmel. Het kan ook bijna niet anders het klimaat en de oude bouwwijzen in acht genomen. Sommigen zijn reeds gerestaureerd (de 4 chinese huizen, de tempels,het lokale folklore museum, hier en daar een ander pand) maar er is nog ontzettend veel werk aan de winkel en de middelen moeten van buiten Vietmam komen. De eerste Chinese tempel die we tegen komen gaan we binnen. Hier is van de wateroverlast al niets meer te merken. De draken en andere ornamenten staan er te blinken. Boven het altaar hangen een tiental maand-wierrookspiralen. We besluiten er een te kopen als intentie voor de familie thuis. Het kaartje wordt geschreven en in de serpentine gehangen en Frie en Kris steken hem aan. Een moment van bezinning en een gebed en we verlaten de tempel.
We besluiten elk onze weg te gaan en wat door de stad te struinen. Nie zorgt er voor dat er tegen 2 uur fietsen aan het hotel zullen staan. Het bezoek aan het kruidendorp in de namiddag wordt afgelast. Omwille van de hoge waterstand is het niet toegangkelijk. We besluiten op eigen intiatief een tochtje te maken want we hadden erg mooie beelden van de rijstvelden gezien toen we gisteren aankwamen en willen daar wat fotos gaan maken.
Voor de lunch vinden we elk een restaurantje naar keuze : Marc en Frie hebben iets gevonden in een mooi oud huis, Kris en Luk laten zich 'binnenpraten' op een straathoek voor een kleine hap. Er staan een aantal lange tafels onder een zijldoek opgesteld. Op het ogenblik dat we toestemmen worden we door een dame 'onderschept'en naar de verste tafel gevoerd. Blijkbaar is er een afspraak waarbij elke tafel om beurt aan de bak komt. We merken dan pas dat het in feite 8 of 9 restaurant/gaarkeukentjes naast elkaar zijn, elk met een eigen fornuisje en 'chef'. We kiezen wat van de kaart en eten uiteindelijk snel en lekker – ze maken er een aantal lokale specialiteiten. Terwijl we eten breekt er nog maar eens een wolkbreuk los, maar we zitten droog. Marc en Frie zitten nog beter, want ze hebben van de regenbui zelfs niets gemerkt. Terwijl wij aan het eten zijn zoekt de dame die bedient uit hoe lang we nog blijven. Als ze hoort dat we er nog een dag zijn krijgen we een visitekaartje in de hand met de vraag terug te komen – bij hen aan de tafel natuurlijk. Ondertussen komt er een meisje met de fiets aan. Ze heeft een wasbekken en een toiletzak bij. Het blijkt de manicure te zijn die de 'cheffin' even de voeten komt verzorgen. Alles gebeurt in een stil hoekje op de achtergrond. Maar goed dat ondertussen de andere tafels hun beurt van gasten krijgen, anders hadden ze hier even moeten wachten.
We komen met 100m verschil terug aan het hotel aan – perfect timing – en vragen de fietsen op. Ze worden prompt aangevoerd, de zadels van hoogte gesteld, en wij weg. We rijden de stad uit en draaien een weg in maar vergissen ons blijkbaar ; over een bruggetje komen we in een wijk waar blijkbaar geen van de bewoners een auto heeft. Alles wordt met de fiets en brommer aangevoerd, waar nodig uitgerust met aanhangwagen waarop alles versleept wordt : bouwstaal, rijnzand, frigo's... Als we na 2 km nog geen mooie rijstvelden hebben gevonden, keren we op onze stappen terug. De eerste regen begint te vallen. Terug over het bruggetje genieten we nog even van het vakmanschap van de plaatslagers hier ; uit een lap verzinkte plat toveren ze gieters, vergieten, stoofbuizen op maat enz. De regen valt nu intens en we besluiten op een terrasje iets te drinken tot de bui over is. Frie trekt Marc zijn nieuw verworven regenzijltje vakkundig over de zadels, kwestie van straks geen nat gat te hebben. Bij vertrek blijkt echter dat het nieuwe zijltje niet meer zo nieuw lijkt en een flinke extra verluchting heeft gekregen. De vraag blijft : komt dit door het aanbrengen of verwijderen van het zijl ? De discussie zal waarchijnlijk niet zo vlug beslecht worden. Feit is dat het ding een groot stuk van zijn functie verloren heeft – de Marc droog houden. En dat zal later blijken. We zoeken de weg van gisteren terug op en rijden eindelijk tussen de padi's, trekken wat foto's maar blijven op onze honger want de lucht is grijs overtrokken en dreigend en we hadden zoveel meer verwacht. Frie en Marc keren eerder terug want moeten om 5 u bij de ene kleermaker zijn om de besteld kleren op te halen en het patroon naar de andere te kunnnen brengen.
Kris en Luk rijden verder op zoek naar de mooie shots.
Ze worden enkele km verder gestopt door de volgende wolkbreuk – schuilen onder een boom. Ook Marc en Frie hebben ervan en komen als verzopen kiekens in de eerste kledingwinkel toe.
Ook K&L houden het een km verder voor bekeken, maken wat beelden van de schuimkoppen op de zee en keren terug – onder voortdurende regen. Was dit wel het goede idee ? Ze komen net aan in de kledingzaak als M&F doorrijden maar door het drukke verkeer zien de aankomers de vertrekkers niet. Kris past haar bloesjes ; eentje past perfect, het andere moet aan een zijde een beetje ingenomen worden. Dat is op 10 minuten gefikst – ophalen en terugbrengen met de brommer inbegrepen. Ondertussen informeert Luk of ze ruwe zijde hebben en wat een vest kan kosten. 35 dollar (24 euro) ! En ze kunnen ze nog klaar krijgen tegen morgen 9 uur ! We kiezen voor blauw maar de stof is niet egaal geverfd en we gaan dan maar voor het zwart. Tegen dat Kris haar bloes terug is, is Luk opgemeten.
Tegen 8u kan Luk zijn kostuum gaan passen. De vest dient achteraan 1 cm ingenmomen maar zit verder zeer goed. De broekspijpen zijn echter te smal gemaakt... De verkoopster zegt dat ik dit gevraagd had, maar dat moet een misverstand zijn ; ik had gezecht versmald tot boven de knie en dan recht. Zij had het anders begrepen. De kleermaker wordt gebeld en rukt in zijn haast de vest al mee terwijl ik er nog met 1 arm half inzit. Ondertussen passen we de hemden. Luk is niet echt tevreden over de kollen. De knoopjes worden verzet en het is veel beter, maar 1 hemd zal je waarschijnlijk nooit zonder das kunnen dragen.
Een half uur later zijn vest en broek klaar maar de broek blijft te smal en valt als een jeans op je schoenen. Om de aandacht af te leiden trekt de verkoopster mijn vest aan maar Kris verwittigd me en ik kijk niet op tot ik mijn onvrede over de broek geformuleerd heb om dan echt wel in de lag te schieten ; 1m50 en 35 kg in een vest maat 52 ! Het leek Kris wel in de Paps zijn legeruniform met nieuwjaar in 1978 of 79, maar nog koddiger want deze droeg het bewust schots en scheef.
Dan maar zelf de lintmeter erbij genomen en de broek vergeleken met een broek die er uitgestald hing : 31 tegen 34 cm ! Daar had je had. De baas zegde dat het in orde ging komen. 10 minuten later was het inderdaad gefikst ; de broek viel veel beter. Opstrijken en wegwezen. Niet 100 % een meevaller...
In het hotel hadden we ondertussen tel gekregen. Of we naar de receptie wilden komen. Wie mocht dat zijn ? Het bleek de optiekster, beteuterd : probleempje met de bril : geraakte vandaag niet klaar. Of we morgen ten vroegste om 9 u wilden komen. Dat zag er niet goed uit. En hoe ging dat verlopen als de bril niet klaar was ? Alles was reeds betaald met Visa. Zorgen voor morgen – we behielden vertrouwen in de dame.
Uiteindelijk om 9 u pas de stad in om te gaan eten. We wisten gelukkig waar naar toe. Het adresje van gisteren had alle speciliteiten van Hoi An op de lijst staan. We gingen er recht naar toe (want de kok bolde het af om 10 u weet je wel). We stelden samen onze hapjestafel samen, wat blijkbaar voor westerlingen niet zo vanzelfsprekend is in Vietnam. We aten erg lekker : white rose (open dim sum met gebraden garnalen), Cao Lau – de lokale noedelsoep (noedels gekookt in aswater), en Hoanh Thanh, gebakken stukjes deeg met garnalen, krokant en lekker, enz. Lekker flesje wijn erbij en we konden weer voort. Rustig terug naar het hotel en de beddebak in.