Dag 13 – zaterdag 24 october – My Son, Danang en de verbinding naar Bon Ma Tuot

Vroeg wakker, dus maar wat op het terras gaan zitten om aan de blog te werken. De zon scheen voor de verandering en het leven komt zoals gewoonlijk al vroeg op gang (half zes). De eerste straatventers prijzen hun waar aan ; gewoonlijk soep of andere ontbijtproducten.
We nemen het ontbijt op het terras van het hotel. Er staat slechts een klein tafeltje maar we wurmen ons er met vier aan. Om negen uur komt de kleermaker van Frie om haar gisteren bestelde bloes af te leveren (en zo nodig aan te passen). Luk moet ook tegen negen zijn vest ophalen en zijn zonnebril. Alles verloopt onvoorstelbaar vlot : Frie is erg tevreden over het maatwerk van haar laatste aankoop en Luk zijn vest past perfect, ook zonder de minste aanpassing. De bril wil nog voor wat problemen zorgen. Men had gisteren inderdaad een glas gebroken bij het slijpen. Het verre zicht door de bril was goed. Geen merkbaar verschil met de gewone bril (alleen donkerder natuurlijk). Het lezen ging echter minder goed. Ik moest mijn hoofd naar rechts draaien om scherp te zien bij het lezen. Er werd wat aan de neus gemorreld en opnieuw geprobeerd, zonder verschil. Ik realiseerde me plots dat elke dubbelzicht bril toch wel een beetje anders is, en probeerde een andere sectie in het glas te vinden om te lezen en wonder boven wonder (of is het toch gewoon normaal met dit type glazen), ik kon recht voor me lezen door een minder sterke vergroting te kiezen. Tot opluchting van de optiekster zei ik dat het goed was.
Om half tien vertrekken we voor onze tour. Eerst stop is My Son, de grootste overblijvende vindplaats van de Chamcultuur in Vietnam. De Hindoeistische tempels liggen midden in een stuk tropisch woud. We hebben geluk dat de zon schijnt en dat het al een tijd niet meer geregend heeft ; de paden liggen er nog erg modderig en glibberig bij. Sommige van de tempels zijn nog in zeer goede staat, anderen hebben weer geleden onder de bombardementen in de laatste oorlog. In de centrale tempel in blok B, die ter ere van Shiva, kan je binnen. Er zijn hier geen ventsters, en slechts 1 ingang. Het licht is er heel beperkt. Aan de zijden van de muren zijn nissen, waar vroeger kaarsen stonden. Centraal staat weer een offeraltaar. Alleen het onderste (vrouwelijke) deel is nog aanwezig. Het mannelijke bovendeel, de linga, is verdwenen.
Geen nood, er staan voldoende linga buiten, sommigen met heel duidelijke fallus-kenmerken. In enj om de andere tempels zijn nog zeer goed intact gebleven beeldhouwwerken van Shivas (met en zonder hoofd) en Ghanesh te zien.
Alles samen een mooie site al zal de volledige restauratie nog lang duren.
Nie wil ons laten proeven van een lokale specialiteit. Op een klein terrasje op de site laat hij Mie Quang aanrukken, zoals de naam zegt is het de dunne noedel maar in een rundssoep verwerkt met citroengras, soja en veel andere verse groeten. Ze smaakt heerlijk. Luk probeert de rode chili maar krijgt ongeveer de zelfde kleur na de eerste hap van 1 mm.
Van My Son rijden we naar de Marmerbergen bij Dahlat. De naam werd door de Fransen gegeven, maar de Vietnamezen spreken van de bergen van de 5 elementen : hout, ijzer, water, aarde en vuur. De berg van het water is de hoogste en er staan minsten 5 pagodes op. Het was keizer Min Mangh die er de eerste pagode liet bouwen en er ook regelmatig vertoefde. Aan een kant van de berg heb je een mooi uitzicht op de Zuid Chinese zee. Van de andere kant zie je de 4 andere bergen, met daartussen, zo ver als je kan zien, allemaal kleine huisjes met marmerbewerkings ateliers ; helemaal niet mooi. Wanneer je terug beneden komt wordt je weer aangespoord om een marmeren boeddha of ander beeldje te kopen. All for 1 dollar ! Nie verwittigd dat het allemaal geperst mamerpoeder is, vandaar de lage prijs. Als we echt iets willen kopen in marmer, raadt hij aan naar een andere winkel, weg van de trap naar de berg, te gaan. Hij duidt er 2 aan, maar zegt dat hij de voorkeur geeft aan de ene een beetje verderop omdat de auto daar mag blijven staan. We hebben absoluut niet de indruk dat hij er voordeel bij heeft. Marc en Frie vinden er hun keuze en Frie demonstreert haar nieuwe onderhandelingstechnieken ten volle : ze slaagt erin kortin op de korting te krijgen !
De tijd in ondertussen kort geworden om nog naar de Cao Dai tempel in Dahlat te rijden, maar zonder aan te dringen rijden we er toch heen. Het is kwart voor zes als we er aan komen en mogen nog net 5 minuten rondkijken in dit gebedshuis. We hadden ons verwacht aan overladen kitcherige afbeeldingen en beelden maar van de overvloed aan heiligen was absoluut niets te zien. Er was alleen de wereldbol met het grote oog en het schilderij met de beeldtenis van de 5 inspiratiebronnen van deze godsdienst : Mohammed, Lao Tse, Christus, Boeddha en Confusius met ernaast de tekst ; alle godsdiensten hebben dezelfde rede(n). Verder is het vrij eenvoudig van interieur. Geen banken, alleen maar kussentjes. We worden vriendelijk gemaand de tempel te verlaten want de 6-uur viering gaat beginnen. De vrouwen komen van de linkerzijde al aangewandeld. De mannen even later van de rechterzijde. Allen in smetteloos witte gewaden. Nie weet nog te vertellen dat de beoefenaars van deze godsdienst vanuit verder afgelegen dorpen naar hier komen voor 40 dagen en tijdens die periode hier verblijven. Een soort retraite. Een kort maar toch wel interessant bezoek.
Van de Tempel gaat het in ijltempo naar de luchthaven. Gelukkig is het verkeer in midden Vietnam veel minder druk dan in Hanoy en 10 minuten later staan we op de kleine luchthaven. Nie zorgt voor de check-in(wat een verschil met Sy). Er wordt geen probleem gemaakt van de 84 kg baggage (en dan staat 1 wiel van een trolley nog op een hoger gelegen steunpunt en weegt hij dus niet de volledig door op de weegschaal). Vanaf nu kan de koopwoede zegevieren. Bij de volgende vlucht mogen we 128 kg inchecken – nog 44 kg te gaan !!!
We nemen afscheid van Nie en de chauffeur en begeven ons door de veiligheidscontrole. We hebben allemaal wel iets bij dat niet mag ; een fles water, een schaartje, een kurkentrekker met stopsnijmes. De schaartjes mogen door, de fles water moet ter plaatse geledigd en de stoppentrekker blijft achter...
We hopen op de luchthaven nog iets te eten te kunnen kopen, maar dat valt dik tegen. Het blijft bij zoute koekjes en cashew noten.
We denken eerst dat we alleen op het vliegtuig zullen zitten, maar 20 minuten voor het vertrek loopt de vertrekhal toch langzaam vol. De boarding verloopt ontzettend vlot en het kleine turboprop toestel (trand Fokker 50) zit op enkele plaatsen na vol. Ook op het vliegtuig blijft de catering beperkt tot een flesje water.
Na een uur staan we in Bon Ma Thuot op een nog kleiner vliegveldje. Antwerpen is dubbel zo groot. We worden opgewacht door onze eerste vrouwelijk gids : Huong. Ze praat honderuit in een redelijk Engels en doet ons wat denken aan Jani, onze reisbegeleidster in Indonesie een paar jaar geleden.
Ze informeert of we al gegeten hebben en stopt meteen aan een winkeltje (alle winkels zijn hier open van 6 tot 22 u hebben we de indruk, dus geen nood aan nachwinkels want hier slapen ze nog 's nachts). We kopen er wat cake en een soort sandwich broodje om de grootste honger te stillen en zetten ons op weg voor 60 km inhet donker naar Lak Lake. Het is ondertussen zachtjes beginnen regenen, maar dat blijkt hier normaal. De chauffeur zet er vaart in op de slechte wegen en miskijkt zich op een verzakking in de weg. We vliegen allemaal uit onze stoel en de vlindergewichten botsen (lichtjes) met het hoofd tegen het dak. Het tempo vertraagt even...
Rond 10 uur zijn we er : het Lak Lake Resort is een beetje aftands en waarschijnlijk het dichts bij een lokaal Vietnamees hotel. Alhoewel, slecht is het zeker niet. We laten de baggage in de kamer droppen, drinken nog iets en draaien het licht uit. Morgen vertrekken we terug om 8 uur ! Buiten zingt een koor van krekels hun oorverdovend lied en een vogel (toekan ?) laat regelmatig een luid klepperend geluid horen. Door de aangename temperatuur zonder airco en het voor een keer zachte bed, vallen we al snel in slaap.