Vandaag reeds om 5 u wakker geworden en vermits ik toch niet meer kon slapen, om kwart na opgestaan en aan het strand gaan zitten. Er werden een paar foto's van de opkomende dag geschoten en fotos geselecteerd die bij de blog moesten komen voor dag 5 en 6. Mensen wat kruipt daar tijd in. Ik kan amper bijhouden wat er gebeurt en heb wel een idee welke beelden er bij horen, maar kan dat niet off-line bij elkaar zetten. De foto's moeten afzonderlijk geselecteerd en opgeladen worden. Ik vrees dat dit iets zal zijn voor na de reis... Excuses aan de lezers van de blog.
Net voor het ontbijt al een plonske in het heerlijke zwembad gedaan en dan aan tafel. Lekkere noedelsoep, vers fruit enz. M&F lenen 2 fietsen en rijden naar Mui Ne dorp. L&K installeren zich onder de palmen aan het strand en schrijven wat aan de blog of het dagboek. Alhoewel ik niet in de zon kom, ben ik 's avonds ferm 'gepakt'op mijne voorkant. Kris zoekt nog wat schelpjes. We duiken ook nog even in zee en spoelen ons proper in het zwembad. M&F zijn ondertussen terug van Mui Ne, maar hadden andere verwachtingen van dit vissersdorp. Het is inderdaad een gekke situatie ; een vissersdorp zonder haven. Alle schepen liggen gewoon voor anker. Er is geen steiger of kade. Maar het is wel best kleurig, al die veelkleurige vissersboten die er voor anker liggen.
Tegen 12 uur moeten we de kamers vrijmaken. De baggage wordt naar voor gebracht in afwachting van de auto die ons naar Saigon zal brengen. M&F beslissen om aan het zwembad te blijven. L&K duiken aan de overzijde het kleine restaurant binnen om snel iets te eten.
Om 2 uur vertrekken we naar Ho Chi Minh City. Er is geen gids, alleen een chauffeur. Het hotelpersonneel legt hem uit wat onze wensen zijn ; een stop aan de Chamtorens net voor Phan Thiet en een bezoek aan de bank om geld te wisselen. Hij voert het perfect uit.
De Chamtorens vallen wat tegen. Als je My Son hebt gezien, is dit heel eenvoudig werk. Van de mooie vergezichten op Phan Thiet merken we ook niet veel. Bovendien ligt de haven tegen de zon, dus zijn de fotos ook niet vet.
Even later wordt er gestopt voor een bank en later aan een winkeltje waar men drakenfruit verkoopt. We krijgen er ongevraagd een stuk aangeboden. Luk probeert er wat zoutjes te kopen, maar het zakje met zoutjes dat hij ziet staan krijgt hij niet, het is van de eigenares zelf...
We zetten de reis verder en de chauffeur stopt ongevraagd aan een plantage met drakenfruit. Marc wordt bij de arm genomen als hij de straat wil oversteken en ook wanneer ze terug komen. Je ziet op zijn gezicht hoe plezierig hij dit vindt ;-).
De reis gaat verder naar Saigon en duurt een stuk langer dan verwacht. Hoe drukker het verkeer wordt, hoe aggressiever de man begint te rijden ; rechts of links voorbij maakt niet uit, tegenliggers of fietsers en brommers moeten maar wijken. Om aan te geven dat hij voorbij wil, wordt onophoudelijk getoeterd en hij rijdt op 10 cm van de voorligger – fiets, brommer, auto of vrachtwagen, het maakt geen verschil. Ik probeer me op mijn blog te concentreren om maar niet te moeten kijken.
Rond zevenen worden we voor het mooie hotel in het hoofddistrict van Saigon gedropt. De kamers zien er heel mooi uit. We spreken af om in de stad op zoek te gaan naar restaurant Le Jardin, in de Trotter omschreven als een oase van rust in de drukke stad. Onderwege passeren we aan de Notre Dame basiliek, waar buiten een gebedsdienst bezig rond het beeld van Maria. De gelovigen bidden en zingen. We vinden het restaurant zonder problemen na een wandeling van 20 minuten, maar het zit al vol en we mogen er niet meer in. Dan maar terug naar het hotel en onderwege kijken of we toch nog iets vinden. Het is ondertussen 9 uur en de keukens sluiten hier vrij vroeg naar onze normen. We vinden uiteindelijk iets tegenover het operagebouw op de poepchique hoofdboulevard van Saigon. We eten er niet bijzonder goed noch veel en nemen dus maar een gebakje als dessert. Ook dat kan niet aan de Belgische patisserie tippen, maar de prijs is dan ook in evenredigheid ; van 0.5 to 1 euro max per stuk ! De keet blijkt achteraf van de staat te zijn.
Op de terugweg lopen we nog langs het mooie stadhuis en de Ben Thran markt. Marc loopt op een bepaald moment een paar meter voorop en wordt al onmiddellijk aangesproken : massage mister ?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten