Dag 3 – Woensdag 14 october - Hanoi

Het was al na twaalven toen we uiteidelijk in het hotel toekwamen. Na wat heer en weer wandelen tussen de 2 delen van het hotel aan elke zijde van de straat, kregen we uiteindelijk elk een kamer aan weerszijden van de straat. Wij lagen er tegen half een in, Marc en Frie wilden eerst de bagage nog herschikken en lagen er pas om half twee in. Een echt goede nacthrust was er niet bij, de airco was veel te koud en we werden veel te vaak wakker, nog niet gewend aan het lawaai binnen en buiten het hotel dat schijnbaar nooit volledig stopt.

Om zo veel mogelijk van Hanoi te zien, was het om 7u opstaan. Alles moest terug ingepakt want we bleven maar 1 nacht in dit hotel. Dat wordt de volgende dagen het basis menu ! Net voor het vertrek nog snel een telefoonkaart gekocht. Voor wie ons wil bereiken : 0084 127 401 130. De kaart stond 65.000 Dong (2.5 euro) geprijsd, maar ze wilden ons 145.000 aanrekenen. Ik begreep niets van de uitleg in het Vietnamees. Na ruggespraak met de gids (die zich duidelijk niet in de discussie met de verkoper wilde mengen – wat trouwens een vaste houding zou worden), begreep ik dat er op die kaarten een hoeveeldheid gratis belkrediet staat, en dat wilden ze doorrekenen. Uiteindelijk de kaart voor de vastgestelde prijs gekregen. Er stond inderdaad 90.000 dong gratis belkrediet op...

Om 8u30 vertrokken voor een eerste dagexcursie. Grijs overtrokken hemel, 22 graden en motregen. Het weer zal voor de rest van de dag niet veranderen met uitzondering van de motregen die regelmatig veranderd in een flinke regenbui...
Eerste stop was de Tran Quocq pagode, gelegen op een schiereilandje in het Westelijke Meer.
We worden voor het eerst geconfronteerd met de renovatiewoede die zich van Hanoi heeft meester gemaakt met het oog op het 1000-jarig bestaan in 2010 : de vertekken van de priesters worden vakkundig gesloopt en delen van de pagode worden hersteld terwijl de bezoekers rondlopen. De monikken wonen ondertussen in tenten aan de rand van de pagode. Voor de pagode staan een aantal stupa's maar deze bevatten de asse van overleden monikken (wat zeer uitzonderlijk en tegen de boedhistische regels is)

Van de pagode gaat het naar de Taoistische Quan Tanh tempel (tempels hebben altijd 4 zuilen voor de ingan, pagodes niet).
Quan Than is een prachtige Taoistische tempel, daterend van de 12^de eeuw en is gebouwd rond een gigantisch, 3.5 m hoog en 4000 kg wegend bronzen beeld van Tran Vo. (Dit is de beschermgeest van het Noorden). Spijtig genoeg was ook deze tempel in restauratie en dus niet in zijn volle glorie te bewonderen. Het bronzen beeld uit de 17^de eeuw is een prachtig voorbeeld van de bronsgietkunst in die tijd.

Van Quan Thanh is het slechts even rijden tot aan het mausoleum van Nonkel Ho. Zo wordt Ho Chi Minh lieflijk omschreven door de Vietnamezen. Spijtig genoeg was de man deze maand niet te bezoeken in zijn glazen sarcofaag omwille van 'onderhoudswerken'. Zo wordt hier gezegd dat men het lichaam van Ho aan het conserveren is. Het gebouw doet massaal en kil aan en is geïnspireerd op het mausoleum van Lenin in Moskow.

Veel mooier was het Gouverneurshuis naast het mausoleum, dat de Fransen begin 20^ste eeuw lieten bouwen en duidelijk de Franse invloeden weerspiegelt.

Na de onafhankelijkheid in 1945 had Ho hier zijn intrek moeten nemen, maar de man hield vast aan zijn sobere levensstijl en betrok een dienstgebouwtje in de omgeving. Eind jaren 40 liet hij een paalwoning bouwen in de tuin van het gouverneurshuis, waar hij werkte en studeerde. Het huis is geinspireerd op de paalwoningen van de Tai-volkeren in Vietnam en ademt een diepe soberheid en rust uit.

Net achter het mausoleum ligt de één-pilaar pagode. Een klein pagode in de vorm van een lotusbloem op 1 centrale pilaar gebouwd, midden in een vijver van waterlelies (die echter niet in bloei stonden L ).

Na dit bezoek, werden we door Asiatica getracteerd op een heel lekkere kennismaking met de Vietnamese keuken in een erg mooi restaurant, waarna we door onze gids Sy, naar het kantoor gereden werden waar we het finale bedrag van de reis mochten overmaken.

Het was ondertussen dik 2 uur en uit het drukke middagprogramma moest een selectie gemaakt worden : de fietstocht door de oude stad werd opzij gezet (het regende toch), en we kozen voor de Tempel der Literatuur en het Hoa Kiem meer. Om 5 uur moesten we immers aan het waterpoppentheater zijn.
De literatuurtempel was echter zoooo mooi en nam zoveel tijd in beslag dat ook het Hoa Kiem meer slechts met een vluchtig blik van op de oever kon bekeken worden. Er staat nochtans een heel mooie pagode op. Om maar te zeggen dat we echt onze tijd nemen om de dingen in detail te bekijken en te fotograferen.

Dat laatste in die mate dat we zelfs een tweede batterij zijn gaan kopen om ook Frie haar los vingerke in de toekomst voltijds aan het werk te kunnen houden. 7285 7295

Het waterpoppentheater was een erg luide poppenkast, maar met figuurtjes die zich op het water voortbewegen. Wel degelijk knap werk van de spelers die de poppen op lange stokken voor zich moeten houden en laten bewegen, zonder met elkaar in botsing te komen, maar artistiek niet zo interessant, vooral ook omdat je niets verstond van de (schijnbaar grappige) dialogen. In alle geval zijn we een voor een even aan het knikkebollen geweest. Ik zal het maar op de combinatie van overmatig geluid/lawaai en de jet-lag steken.

Na deze voorstelling stelde de gids voor om een buffetmaaltijd te nemen. We werden tot een eind buiten de stad gereden, alhoewel er toch wel restaurants genoeg in Hanoi zelf zijn, en moesten daar vernemen dat het buffet vandaag door de rijkelijke aanvoer van visgerechten plots 40% duurder was geworden dan gezegd. We kregen ter compensatie wel 20 % korting... We hadden niet veel keuze en bleven dus. Achteraf bezien eigenlijk niet slecht, want we hebben zelden zo een uitgebreid buffet gezien : lokale gerechten, Europees, Japans, echt heel uitgebreid en alles samen voor 10 euro pp.

Tegen 9 uur werden we afgezet aan het station, waar we met onze zware zakken naar onze wagon trokken. De cabine was redelijk krap en we geraakten de tassen maar amper kwijt. Onze ticketten vermeldden 'soft sleeper carriage', maar van dat zacht was weinig te merken : de matrasjes waren amper een cm of 8 dik en leken wel gemaakt van beton en de airco leverde ook zo'n goed werk, dat we allemaal verkleumd op onze brits zaten. Maar na al een plan beraamd te hebben om de airco af te plakken met plastiek, bleek de oplossing veel eenvoudiger : enkele woorden van gids met de conducteur zorgden voor een paar graden meer.
Sommigen hebben (mits de hulp van een slaapmiddel) ontzettend goed geslapen en werden iets voor vijven door een opgewekt Vietnamees stemmetje en dito muziekje gewekt. Anderen hebben er nog maar eens een minder geslaagd kort nachtje opzitten...