Dag 4 – Sapa en Cat-Cat

Om iets voor vijven gewekt door een Vietnamees zangeresje en een klop op de deur van de conducteur. Het duurde even voor we uit ons bed waren en aan de inpak begonnen.

Uiteindelijk waren we de laatsten om de trein te verlaten. De was ondertussen al flink daglicht toen we het stationsplein van Lao Cai overstaken naar het restaurant waar ons ontbijt werd geserveerd en we een hand water door ons gezicht konden gooien om er terug convenabel uit te zien.
We werden al onmiddellijk aangeklampt door enkele lokale jongeren die dringend postkaarten e.d. wensten te verpatsen. Dit was nog maar het begin...

Rond 7 u vertrokken naar SAPA, een vroeger Frans kuuroord in de bergen op 1400 m hoogte. De weg erheen schijnt een heel mooie route te zijn, maar we zaten in de dichte mist en regen, en dat zou zo heel de dag blijven.

Bij aankomst in het hotel waren de kamers nog niet beschikbaar, dus alle bagage in de hal gedropt en op weg voor een tocht door het regenachtige dorp. De wandeling naar de Ham Rong berg, van waarop je een mooi uitzicht op het stadje hebt werd wegens 'geen zichtbaarheid' afgelast.
Alvorens we de toegang naar het hotel konden verlaten, werden we vriendelijk 'opgewacht' door een achttal zware Hmong vrouwen die hun handwerk-producten aan ons wilden slijten. Het begon met de standaard 'how are you', gevolgd door het stereotype 'where are you from' om vervolgens strict de volledige handleiding voor straatverkoopsters af te werken met 'what's your name, when did you arrive here, how old are you, you're looking young' om uiteindelijk op de plot uit te komen en die was steevast 'you buy from me !'.

Wij dus met 6-7 Hmongvrouwen, varierend tussen de 25 (zien er amper 16 uit) end de 50 achter ons aan het dorp in. Het aanbod was groot (bij elk van hen) : geweven armbandjes, zilveren armbanden, halsKETTINGEN en oorbellen (en die dames dragen echt heel mooie handbewerkte oorringen), kussensloopjes, mondharpen, pennenzakken, wanddoeken, en wat zat er nog allemaal in die ronde rieten manden op hun rug... Ze lieten echt niet af. In alle eerlijkheid : een zwerm dazen kan je makkelijker afschudden dan 5 Hmongvrouwen. Het enige voordeel hier was : deze steken niet en al gauw kwam het tot soms grappige en pittige woordwisselingen. Merkwaardig én bewonderenswaardig trouwens hoe sommigen zich in het Engels en Frans konden behelpen. Kris liet zich uiteindelijk overhalen 2 kussenslopen te kopen bij 1 dame (voor wat later bleek een veel te hoge prijs, maar daar kon Kris niets aan doen), wat dan onmiddellijk aanleiding gaf tot een 'buy also from me' van de andere 4 plakijzers...

Het leidt ons af van het doel van de wandeling : de markt van Sapa. Zo een typische markt waarop lokale producenten hun waren komen aanbieden aan lokale afnemers. Als toerist wordt je er niet aangeklampt (ze hebben waarschijnlijk medelijden met ons, omwille van de zwerm Hmong vrouwen die je overal volgen). Je vindt hier werkelijk alle voedingsproducten, en veel wordt letterlijk vers aangeboden : levende kippen, kikkers, maden, krabben, vissen die nog liggen te spartelen in ondiepe bekkens waar lucht in gepompt wordt om ze in leven te houden, vers geslachtte varkens – met alle toebehoren, runds- en schaapsvlees, allerhande groenten, fruit, verse tofu, kaas, paddestoelen en kruiden.

In het midden van de markt is een soort volksrestaurant waar verschillende verkopers maaltijden aanbieden die ter plaatse gegrild en gekookt worden. Op de tweede verdieping waan je je in een arabische kleding soukh, met allerhande kleding die 3 m hoog uitgestald wordt in winkeltjes van 4 op 4 en gangetjes van goede een meter breed. Ook hier keken we onze ogen uit : Adidas, Champion en vooral North Face waren veelvuldig aanwezig en werden aangeboden aan 'onmogelijke' prijzen.

Na 2 uur rondlopen, hadden we ons ontdaan van onze eerste groep Hmong, maar dat mocht niet baten want er stonden er tientallen anderen klaar om hun kans te wagen. Al moet ik toegeven dat de druk afnam en we gemiddeld slechts 2 aanklampers overhielden. Ondertussen hadden zich ook Rode Zao vrouwen, met hun typische mutsen, onder het heir verkoopsters gemengd. Al moet ik toegeven dat deze veel minder opdringerig (of meer verlegen) waren.

We bezochten het toerisemkantoor waar een klein museum over de minderheden was ingericht en er speciaal voor ons een video gestart werd, die echter halverwege moest stopgezet worden omdat een ijverige medewerker de deuren en luiken begon te sluiten voor de middagpauze. Wij dan maar op zoek naar het meertje van Sapa, waar we kennis maakten met een bizarre visser-hond combinatie.

Vervolgens snel een kom Pho (noedelsoep) gaan eten in een vrij druk bezocht lokaal restaurant en terug naar het hotel om onze kamers te betrekken.

Tegen 1u3o kwam gids Sy ons halen voor een 5km wandeling naar het Hmongdorp Cat-Cat. De heenweg, nog steeds in de dichte mist en regen, ging bergaf, maar daarom niet snel : sommigen onder ons hebben erg veel tijd nodig om voorbij schattige kindjes, of hangbuikvarkentjes, of winkeltjes of lieve en mooi getooide Hmomg vrouwen te komen, dus duurde de heenreis ongeveer 2u30, waardoor we dus toch het busje nodig hadden om de terugreis voor donker te kunne afwerken. Sy zorgde voor alles, inclusief een bezoekje aan een typisch bar-grill huisje in Cat-Cat. Onderweg bezochten we een huis van de Hmong : een houten, gelijkvloerse woning zonder vensters en met een werkelijk minimalistische inrichting. Als je ziet hoe deze mensen leven, vraag je je af waarom wij ons druk maken over een spotje dat ontbreekt of een lik verf die afbladdert in huis !
We zagen ook een jonge Hmong vrouw aan het werk bij het bewerken van een zachte steensoort. Ze kerfde allerhande motieven in de steen met erg mooie werkjes tot resultaat.

Toen we informeerden naar een werkje in de vorm van een oude Vietnamese trom, vielen we steil achterover : 150 000 Dong (6 euro) voor een stukje huisvlijt waar ze ongeveer 6 dagen aan gewerkt had. Voor 1 keer dierf ik niet afpingelen op de prijs, ook al omdat ze absoluut niet opdringerig was en rustig verder werkte en uitleg gaf terwijl we rondkeken en haar werk bewonderden.
Cat-Cat zelf is een heel klein dorpje dat goed op weg lijkt om een de status van Bokrijk te gaan krijgen. Het lijkt wel erg toeristisch opgezet, al moet ik toegeven dat het een belangrijk troef heeft tov andere dorpen. In het dal komen 2 rievieren en een waterval (de derde rivier) samen en banen zich verder een weg in een smalle kloof. Wel mooi om zien !

Na de terugtocht lekker warm douchen om de klammigheid die zich in alles had vastgezet (ook in de kamer trouwens) wat af te schudden en dan gaan eten, weer op voorstel van Sy, in weer een vrij prijzig, maar weer ook erg lekker en gezellig restaurant : de Rode Dzao Dame. Hun gelijknamige cocktail op basis van locale rijst en appelwijn is echt een aanrader en zal waarschijnlijk ook in Belgie geintroduceerd worden.

Na het eten te voet terug naar het hotel. Het was ondertussen flink aan het opdrogen en een stuk warmer, wat toch wat hoop deed groeien op een mooiere volgende dag. Onderweg nog 2 blinde oudere mannen tegengekomen die op een stuk van een blad (soort sanseveria) en een mondharp wat muziek stonden te maken en hoopten op een gift van de voorbijgangers. Het viel ons toen op hoe die Hmong vrouwen (ja ja, ook om 10 u s'avonds liepen ze nog steeds hun spullen te slijten) het voor de 2 mannen opnamen en over hen vertelden en er voor zorgden dat het geld dat je hen gaf in hun eigen zakken verdween en niet kon weggegrist worden door enkele even bizarre maar ziende mannen die in de buurt hingen.