DAG 5 : Sapa naar Lao Cai

Opstaan en buiten kijken : YESSSSSS – de zon schijnt !
De kamer in het hotel was erg vochtig en er is hier geen verwarming (moet flink koud worden in de wintermaanden), dus ook alle kleding redelijk klam.
Na het onbijt op weg naar het naburig dorpje Lao Chai, waar Zwarte Hmong wonen. Hmong zijn nomadische volkeren die stukken grond ontginnen voor landbouw (door de vrouwen) en wanneer die na 2-3 jaat uitgeput is, weer verder treken, ontbossen, platbranden en terug aanplanten. De mannen zijn vooral jagers. De regering probeert deze mensen nu vast te vestigen en doet daarvoor grote inspanningen. Hmong leven dan ook in heel erg eenvoudige woningen, zonder vensters.
Bij het uitstappen van de bus, staan de eerste vrouwen ons reeds op te wachten. De groep groeit snel aan. Sy, de gids, raadt ons aan om te zeggen dat we geen geld hebben meegebracht. Het helpt ; na een goede km wandeleln blijven er slechts een 2-tal over. Let wel : alles blijft heel vriendelijk en beleefd.

We stoppen aan het eerste lagere schooltje dat we tegenkomen en droppen er onze voorraad notaboekjes en balpennen – da's voortaan 8 kg minder mee te zeulen. Het is er een bonte bedoening ; de kinderen staan buiten op het aarden speelplaatsje en beginnen hun dag met turnoefeningen begeleidt door een muziekje. Ze lppen er ontzettend schamel bij. Volgens Sy is het grootste probleem hier warme kleding in de winter. We merken echter al snel dat de school op een 'touristische route' ligt, want er komen ons regelmatig groepjes toeristen vervoegen. Sommigen maken het naar mijn mening wel erg bont : kinderen oppakken en mee samen oefeningetjes doen en ondertussen maar naar de camera van manlief kijken die alles mooi moet inblikken. We bollen het af en wandelen verder naar het dorp.

 Sy wijst ons nog een aantal schooltjes aan in de vallei. Ze worden zo dicht mogelijk bij de huizengroepen gebouwd om er voor te zorgen dat de kinderen toch maar naar school zouden gaan. Ih het dorp zie je de gewone dagelijkse activiteit, de beenhouwer die er met zijn bromfiets aan huis bestelt,

kinderen die vissen, verschillende families die samen een huis bouwen.. Het gemeenschapsgevoel is hier nog heel sterk ; men gaat samen zaaien en oogsten, bouwt huizen samen, enz. Alhoewel het dorp slecht uit 4 families (namen) zou bestaan, is inteelt verboden door de wet. Er moeten minstens 4 generaties tussen zijn voor men terug neven of nichten mag huwen
En terug overal mensen die hun handwerk te koop aanbieden om hun inkomen wat te aan te vullen. We maken een drinkstop op een terrasje met mooi uitzicht op de velden in deze mooie vallei. De stoeltjes zijn niet op onze proporties voorzien en je kan er maar beter midden op gaan zitten en niet te veel wiebelen of je dreigt op de grond te belanden. We wandelen verder en komen in Tavan, een dorp van de Dzay. De klederdracht is heel anders maar er zijn duidelijk meer vrouwen die hier de gewone kleding dragen.

Tegen de middag terug naar Sapa voor de lunch (er zit een prachtige vlinder op het toilet die we een voor een gaan bezoeken, tot verwondering van het personeel)

En dan op weg naar Bac Ha – 3 uur rijden. We stoppen nog even in Lao Cai voor een snelle blik op de Chinese grens. Bij het uitstappen overvalt ons de hitte. Het is er aan te merken dat we een heel stuk lager zitten dan in Sapa. Er blijkt een heel intense handel te zijn tussen de 2 grensdistricten en te zien aan de vlotheid waarmee vrachtwagens de grens oversteken, lijken er op dat vlak weing belemmeringen.

Dan verder via een hele mooie weg terug de bergen in naar Bac Ha, een heeh klein stadje noord-oost van Lao Cai. Onderweg gestopt om een prachtige zonsodergang 'in de wolken' te zien.

Prachtige beelden ! In afwachting van de zonnestralen die onder de wolken zouden doorschijnen, wat staan wuiven naar kinderen die in det dal beneden ons op het erf aan het spelen waren. Kris wilde hen een paar balonnen brengen maar dat werd blijkbaar anders geïnterpreteerd en de hele famile trok zich terug in het huis toen Kris het padje naar beneden liep. De balonnen dan maar op de grond gelegd op veilige afstand van het huis. Even nadat we ons 'teruggetrokken' hadden, verschenen de eerste snoetjes terug en de kleine gift viel blijkbaar toch wel in de smaak, voorgaande op het intense wuiven en de stemmetjes die wat luider klonken.

De kamers waren blijkbaar al een paar dagen niet gebruikt en die van Marc en Frie rook heel muf. We vroegen en kregen prompt een andere

Sy stelde voor om de avond 'lokaal' te gaan eten. We gingen op het voorstel in en kregen een aantal specialiteiten voorgeschoteld : paardevlees met bamboescheuten, ribbekes, omelet met pijpajuin, kippestukjes, varkenssateetjes,... De bamboe was al gefermenteerd en smaakte wat zurig. Na een paar happen hadden we er genoeg van. De afrekening was ook een verrassing : voor een lokaal restaurant denk ik dat we minsten het dubbele betaald hebben. Het lijkt allemaal part of the business hier...

Na het eten nog even rondgehangen in de lobby van het hotel om de blog te laden en de post te lezen. De baliebediende, een typisch Vietnamees slangenfiguurtje van 20 jaar en max 35 km, was Spaans aan het leren en 1 woord was genoeg om tot leraar Spaans benoemd te worden. Ze had een vriendje in Spanje (en misschien ook op veel andere plaatsen) en wilde haar uitspraak even controleren. Het is dan pas dat je ziet hoe moeilijk het voor hen is om een Germaanse of Romaanse taal te leren uitspreken. Maar het was een vaak grappige sessie. Toen Sy uiteindelijk ook arriveerde, en als gewooniijk dadelijk moest weten wat we een het uitrichten waren met het hotelpersoneel, waren de 'mi amigo' en 'te quiero' en 'besame me's niet van de lucht. Grappig !