De dag begon zoals de vorige eindigde : in het Spaans. Bestellingen en de rekening werden in het Spaans gedaan.
Na het ontbijt om 8 uur ons busje in naar Can Cao : een typische zaterdagmarkt op 7 km van de Chinese grens die vooral door lokale bevolkingsgroepen wordt bezocht : je vindt er de zeer fleurige Bloemen Hmong maar ook andere etnieën.
De markt ligt net buiten het dopr langs de straat en het is er erg druk. Alles wordt er verhandeld : ijzerwaren, keukengerief, alle fruit en groenten, buffels, honden (als huisdier maar ook voor de pot), paarden, kippen, geiten en vooral heel veel kleding maar wel vooral afgestemd op de lokale bevolking. De Hmong vrouwen kunne zich hier fraai versierde topjes en fleurige stoffen aanschaffen. Maar ook hier heeft het toerisme zijn intrede gedaan en vindt je de de zaken die op de westerlingen zijn afgestemd (waaraan we dus weer niet konden weerstaan).
De markt blijft echter vooral een lokale aangelegendheid en de wekelijkse uitstap voor de lokalen. Na het markten gaan ze een hapje eten in de gaarkeukens of kopen een ijsje van de ijsventer. Prachtig hoe die er in slagen om hun materiaal bevrozen te houden in die omstandigheden.
De markt was echt heel knap en (ondanks toch een honderdtal toeristen) leek alles nog vrij authentiek. We heben er in alle geval erg van genoten.
In de namiddag hebben we een wandeling gemaakt naar enkele dorpen in de omgeving van Bac Ha.
Ook dit was een heel rustgevende en natuurlandschappelijk prachtige wandeling. Het leven ging net zoals in Sapa zijn gewone gang. Manen brachten met kleine paardjes brandhout aan, vrouwen scheidden de bonen van de bonentakken, kinderen speelden ongedwongen met het meest eenvoudige speelgoed ; de voetbal leek op de bast van een grote vrucht, de hoepel doet hier nog steeds goed dienst.
De natuur was ondertussen prachtig : terrassen met rijstvlelden, boomgaarden met pruimenbomen, alles temidden van een granietgebergte. Het dorp Bamn Pho wordt bewoond door bonge Hmong and Tay. De Tay leven in huizen met een verdiep. Oorspronkelijk werd alleen de bovenverdieping gebruikt (paalwoning) en het onderste deel diende voor het opslaan van de oogst of het en verdiep. Oorspronkelijk werd alleen de bovenverdieping gebruikt (paalwoning) en het onderste deel diende voor het opslaan van de oogst of voor het vee.
Nu is ook de benedenverdieping volledig afgesloten en bewoond. Het zijn daardoor vrij grote huizen naar de normen van het land, met meer dan 100m2 bewoondbare ruimte. Ook hier weer bleken het vooral de Hmong vrouwen die zich nog traditioneel kleedden.
Tegen 4 uur terug vertrokken naar Lao Cai om er de nachttrein te nemen naar Hanoi.
Onderweg nog een stop gemaakt voor een boottochtje met een luidruchtige boot op de Song Chay rivier (de klare rivier).
We zaggen er mannen die het rijnzand opbaggerden uit de rivier, staande op bamboevlotten.
De kleine dieselmotoren draaiden zonder uitlaat en de werklui moeten potdoof worden in die omstandigheden. Het productie process was vrij eenvoudig : zuig water met zand op en spuit het op een berg, op de 10 m hoger gelegen oever van de rivier spuit het op een berg, op de 10 m hoger gelegen oever van de rivier. Het water spoelt terug en het zand kan je verkopen. Een ietje verder zagen we in de verte een Tay dorp liggen. Alles samen geen giller deze uitstap stap, vooral ook omdat er verder op de oever geen vogels of andere dieren te zien waren.
Om kwart na acht terug de trein op. Zelfde stramien als de heenreis : rap onder de dunne deken op de harde matras en proberen te slapen...
Maar pap, nachttreinen! Ik heb er mijn hart aan verloren!
BeantwoordenVerwijderenStaan bij jullie de deuren ook open?