Dag 8 – Maandag 19 october – naar de Halong Baai

Om 7u15 ontbijt. Met Luk gaat het veel beter. 8 uur vertrek naar Halong Baai. Het bezoek aan de Pho Minh pagode zit niet in het standaard programma en Sy, onze gids was blijkbaar niet op de hoogte van deze inlassing. Uiteindelijk zouden we '5 minuten' krijgen om wat fotos te nemen. De pagode was een oase van rust en harmonie. Ze is 21 m hoog en telt 13 verdiepingen. Ze werd oorsprongkelijk gebouwd in de 13^de eeuw om de asse te begraven van keizer Thran Anh Tong, de man die het Boedhisme introduceerde in Vietnam. De toren bevindt zich tussen 2 ronde lotusvijvers, maar daar was momenteel weinig van te zien. In de lente moet het echter wel heel mooi ogen. In de eerte tempel speelde er een heel serene muziek, echt aangepast aan een pagodetempel. Enkele monikken (mannen en vrouwen) waren bezig met het onderhoud, bloemen verzorgen en schikken. In de tempel stonden enkele prachtige beelden van de Boedha, waaronder een van de kindboedha die door de 7 draken gewassen wordt. Het bezoek duurde uiteindelijk veel langer dan verwacht omdat Sy de boodschap had gekregen dat de boot die we moesten nemen een half uur vertraging had.

Van hier ging het direct naar de Halong Baai, een rit van bijna 3 uur zonder stops, tenzij voor een foto hier en daar. De baai is stilaan aan het uitgroeien tot een forse handelshaven met scheepswerven en vele, vaak kleinere schepen die hier komen laden en lossen.
We worden gedropt op de aanlegsteiger van de jonken en naar goede gewoonte wordt er netjes zorg gedragen voor de baggage. We schepen in op een klein motorbootje dat ons naar onze jonk zal brengen die temidden van wel 20 andere voor ons liggen. We zitten samen met een deel van de bemanning, onze gids-voor-1-dag, Tuc en onze nieuwe reisgezellen, een Amerikaans koppel uit Seattle en 3 Australische mannen van midden de 30.
We krijgen onze eerste briefing van de gids in een heel erg moeilijk te verstaan Engels.
Eens aan boord worden we op het dek verwacht voor een welkomstdrink terwijl onze baggage verdeeld wordt over de kajuiten.
De drink draait uit op een hele ceremonie : de gids stelt de hele bemanning voor, inclusief applausjes voor henzelf en die lieve gasten die voor de Red Dragon Junk en Indochina Cruises hebben gekozen. We stellen even voor : kapitein, kok, hulpkok, hoofdkelner, hulpkelner, mechanicus, bardame (nee, nee ; echt iemand die de drankjes maakt, niks anders, althans niet voor zover wij weten) en natuurlijk nog de gids. 8 bemanningsleden voor 9 gasten !

Na het verdwijnen van de bemanning naar hun respectievelijke taken, krijgen we een gedetailleerde briefing, tot op de minuut na, van onze trip. We moeten enkele keren om verduidelijking vragen en soms komen we er met ons 9 uit wat er bedoeld wordt. 'Kakking' blijkt over kayaking te gaan enz. Terwijl Tuc zijn verhaal doet en ons onze route aanduidt op de kaart vaart het schip af. Indochina Cruises blijkt er alles aan te doen om de grote routes te mijden en heeft ondertussen een eigen 'grot' gekocht en ondersteunt een drijvend vissersdorp maar heeft er dan ook de 'exclusiviteit' over om het met zijn gasten te bezoeken.
Toegegeven, hun schepen zien er heel mooi en authentiek uit en de zeilen worden op tijd gehesen en gestreken om het allemaal echt te doen lijken. Al gebeurt dat alleen wanneer de schepen voor anker liggen, want varen kan je er volgens mij niet mee. De vernislaag is echter dun en als je wat nauwer kijkt blijkt de Chinese makelij van hun jonken toch niet van zo'n beste kwaliteit te zijn. Maar het oogt heel mooi.

Apropos : we prijzen ons allemaal ontzettend gelukkig want de zon schijnt in volle kracht ! We hadden het veel slechter kunnen treffen : nog maar 4 dagen geleden moesten alle afvaarten geannuleerd worden wegens een storm.

Dus even naar de kajuit. (we kregen 10 minuten vooralleer weer aan dek te moeten zijn voor de lunch). Die voldeed aan alle verwachtingen en we prezen ons weerom gelukkig dat we toch voor deze iets duurdere jonk hadden gekozen dan deze die onze travel agent had aangeboden. Enige nadeel : de glazen deur aan de douchecel ontbrak. Die was er wellicht eens uitgedonderd en (nog) niet vervangen.

De eerste maaltijd was fantastisch ; een reeks van 7 of 8 gerechten volgde elkaar op, waaronder veel heel verse vis- en schaaldierbereidingen. Tijgergarnalen, pallourdes, mie met garnalen, zeebaars, maar ook kip en varkensvlees enz. We sloten af met vers fruit. En dat alles gezeten onder een mooie witte luifel om ons te beschermen tegen de felle zon en terwijl de rotsformaties voorbijdreven en de zeearenden jacht maakten op aas. Voor drankjes werd gezorgd door onze dame. Deze waren niet in de prijs inbegrepen en je kon duidelijk merken dat we 'captive customers'waren die geen alternatieven hadden ; de prijzen waren ongeveer het dubbele van elders in Vietnam. Maar goed, voor 24 uur gaan we het niet aan ons hart laten komen.

Na de maaltijd weer even tijd om naar de kajuit te gaan of even van het zonnedek en de uitzichten te genieten tot we aan de eerste ankerplaats kwamen. Iedereen van boord voor een bezoek aan een grot op een van de eilandjes (mooi maar niet echt spectaculair). Blijkt wel dat er tot voor enkele jaren 3 vissersfamilies in leefden, maar daar heeft de rederij een huis op een vlot voor gekocht, waarop ze vertrokken zijn.
Op het eilandje lagen de kayaks al klaar. Kris en Luk peddelden er al vandoor, terwijl het schijnbaar de bedoeling was dat we op Tuc zouden wachten. Niet getreurd : het leverder weer extra fotomateriaal op. De zee was ontzettend rustig. Er stond absoluut geen deining of golfslag. Je waande je bijna ergens op een stil meer of terug op de Halong baai op het droge van gisteren.

Het tochtje duurde wellicht 30-40 minuten, we weten het niet exact, waarna we terug zwommen naar de jonk. Dat was echter moeilijker dan gedacht, want zelfs zonder golven, bleek er toch een redelijke stroming ons terug naar het eiland te willen drijven. Het was dus flink peddelen om terug aan boord te geraken en Marc was echt niet bereid nog een ommetje te maken om beter op de foto te kunnen.

Terwijl de zon stilaan onderging, voer het schip terug af op weg naar de ankerplaats voor de nacht. Spijtig genoeg draaide het, tot ergernis van Frie, achter een hoge karstrots net op het moment supreme waardoor we jullie niet kunnen zeggen of het nu een echte zonsondergang of een zonsverwatering was. We genoten van de schemering en de duisternis die zich langzaam verspreidde, schreven nog wat in dagboeken of sipten aan een sundowner-apperitief. Wow, wat een dag !

Het diner werd weer stipt op tijd afgeleverd. De tafeltjes stonden nu gedekt per koppel, waarop we de onze herschikten om terug gezellig samen te zitten. Ook nu weer was het 'af'. De presentatie van de gerechten ging gepaard met het nodige vertoon. Elke plat werd versierd door een vrucht of een groente die volledig uitgewerkt was : vogels, een Chinees tafereel, ... De krab was delicious en werd vakkundig door de garcons gekraakt en van het schild ontdaan. Een flesje wit of een vers sapje spoelde alles door. We bleken als laatsten aan tafel te zitten en kregen nog een uitleg van de gids over lonen en inkomsten in Vietnam : voor hen moeten wij echt wel supergefortuneerd lijken als je denkt dat we op 1 dag (met 4) meer uitgeven aan drank dan zijn op een maand verdienen, zonder van de prijs van de cruise zelf te spreken. Onze Amerikaanse vrienden bereikten met hun tweetjes een wellicht nog hogere score. Als je dan weet dat er veel bezoekers zijn die speciaal voor deze cruise een stop-over maken in Vietnam, dan moet het die mensen wel echt gaan duizelen.
Na gevraagd te hebben wanneer de zon opgaat, doken we onze nest in voor een (korte) nacht.