Dag 9 – Halong baai en dan naar Hanoi

Om halfzes al uit de veren om van de zonsopgang te gaan genieten. Frie klopte iedereen en zat al, fototoestel in aanslag, op het dek. Geen tijd genomen om aan te kleden dus maar de scheepskymono aangetrokken.
Het weer was echter wat gekeerd en van een zonsopgang kwam niets in huis. Heel even scheen een rode bol door een wolk om dan weer snel op te lossen. Om halfzeven dan maar even terug bed in om nog wat te soezen tot het dagprogramma begon om 7u25 stipt met het ontbijt.
Na het ontbijt allen van boord om naar de drijvende vissershuizen te gaan kijken. Aan een steiger werden we opgepikt door een van de jongeren die hier wonen en in een rieten sloep rondgevaren tussen de huisjes die op isomoblokken op de baai dobberen. Naast en onder hun huizen kweken ze vis in grote verticale netconstructies. Als er tyfoon gevaar is worden ze verwittigd door de regering en kunnen ze de meest beschutte plaatsen opzoeken achter de rotsen. De viskweek verhuist mee. Om hun waar te slijten of inkopen te doen, moeten ze met een bootje enkele km verder tot aan de wal zien te geraken.
De levensomstandigheden zijn rudimentair ; elke avond 2-3 uur stroom om wat TV te kunnen kijken (hebben ze allemaal sinds de sateliet er is), een enkel lager schooltje. De vissers hier leven echt op de laagste sport van de maatschappelijke ladder.
We worden aan een ponton afgezet waar we enkele gigantische vissen zien rondzwemmen en jacht maken op kleine visjes die als voer worden rondgestrooid. Het schooltje is hier ook en de obligate souvenirshop waar ook parels uit eigen kweek aangeboden werden. De prijzen liggen er biezonder hoog, maar er wordt aardig wat omgezet. Afbieden wordt hier niet gedaan.

Na dit bezoek keren we terug aan boord van de jonk en varen we af naar Halong stad. We hangen nog wat rond op het dek of op de achterplecht, pakken alles weer netjes in, vullen een evaluatie in en zetten ons aan tafel voor de lunch. Plots wijzigt het niveau van de service ; het wordt moeilijk nog iets te drinken te bestellen. De bestelde gerechten komen op de foute plaatsen terecht. Heeft het ermee te maken dat de evaluatie toch al gebeurd is of zijn ze allemaal druk in de weer met de kamers te kuisen en klaar te maken voor de volgende lading. Na aankomst in Halong worden we door de hele crew met de nodige bedankjes en applausjes van hun zijde, een goede voortzetting gewenst en vervolgens terug op de wal gedeponeerd.

Daar staat onze vriend Sy ons al op te wachten met de chauffeur. Alles inladen en wegwezen. We hebben nog 1 activiteit in de namiddag ; het bezoek aan de But Thap pagode op 40 km van Hanoi. Sy is ontzettend stil in de auto. Er komt echt niets uit en op vragen wordt minimaal geantwoord.

Na een goed uur rijden komt plots de melding dat we een centrum voor gehandicapte en verwaarloosde weeskinderen gaan bezoeken. Ze fabriceren er allerhande handwerkproducten : zijde handwerk, gelakte houten prenten, marmersculpturen, bamboe, juwelen, kortom de hele gamma. En we krijgen de informatie dat als we iets willen doen voor de minst bedeelden, we hier echt wel iets goed doen door wat te kopen.
De volgende verkoopsessie dus. Er is zoveel te zien dat het kiezen en keuren moeilijk wordt en er gaat aardig wat tijd voorbij.
Als we terug vertrekken vraag ik hoeveel tijd we nog gaan hebben voor de pagode. Er rest ons 30 minuten voor een van de mooiste en sereenste pagodes van Noord Vietnam. Damm !!! Dat had hij ook wel kunnen zeggen voor we die werkplaats binnen gingen. Mijn humeurmeter draait naar slecht.

De weg naar de But Thap loopt over een lange dijk die rond Hanoi gebouwd is om de stad te beschermen tegen overstromingen en levert mooie zichten op de rijst en groentenvelden op. Onderweg krijgen we een evaluatieformulier aangereikt met de vraag dit in te vullen. Deze avond zouden we afscheid nemen van onze eerste gids en chauffeur. Er onstspon zich een geannimeerde discussie in de auto hoe we Sy zouden beoordelen. Uiteindelijk krijgt hij alsnog een goed.

De pagode is inderdaad prachtig en net als we aankomen begint een monnik aan zijn gebeden. Hij staat in de kloktoren voor de tempel en slaat volgens een bepaald patroon en ritueel op de klok : zachte en luide klanken volgen elkaar op. Binnen lopen we langs de 3 evenwijdige 17^de eeuwse tempels naar een poortje aan de kant van de langse muur. Net buiten de muur staat de pagodetoren. Sy geeft wat uitleg bij deze 'penseeltoren', zo genoemd omdat de top van de pagode op de steel van een penseel lijkt en de toren gebouwd werd om te herinneren aan het belang van de geschriften (geschilderde chinese tekens), Hij wijst op enkele merkwaardigheden en de verfijnde beeldhouwwerken en verwijnt terug binnen de tempelmuren. Dat was het. Ik had gelezen dat er prachtige gebeeldhouwde friezen waren rond het tweede tempel-gebouw en een zeer uitzonderlijk boogbruggetje. We zochten en vonden ze zelf. Ook zou er een grote en zeer oude gebedsmolen staan ; ook zelf gevonden. Pas later lazen we in de auto dat er ook een prachtig beeld van de godin Quan Am in de eerste tempel stond. Het beeld wordt geprezen als 1 van de waardevolste houtsnijwerken in Vietnam en beeldt de godin af met duizend armen. Gelukkig had Frie er bijna bij toeval nog een foto van genomen. Mijn humeur veranderde in lichte storm.

Ik heb de evaluatie nog niet afgegeven en overweeg om nog te wijzigen maar doe het uiteindelijk niet. Foute beslissing denk ik nu.

Oorspronkelijk had de gids ons tegen kwart voor zes in een restaurantje aan het station willen droppen, zodat we nog iets konden eten voor we de trein naar Hue nemen. Waarschijnlijk weer bij een van zijn contacten. Gezien we toch langer in de But Thap zijn blijven hangen komen we pas rond kwart na zes aan. We worden op het stationsplein gedropt en we nemen afscheid van Sy en de chauffeur. Het stationspersoneel zal ons wel de juiste weg en wagon aanwijzen....
Ze krijgen elk hun tip. Alles in acht gemomen krijgt de gids veel te veel om wat reisbegeleider te spelen ipv gids. De chauffeur was echter een ongelooflijk man : hij slaagde er in om ons 4 dagen door het drukste verkeer van Vietnam te loodsen op een onvoorstelbaar rustige en gedoseerde manier. Ik heb hem nooit zijn claxon weten gebruiken en voor iedereen die deze regio kent, klinkt dit waarschijnlijk als onmogelijk.

Omdat we toch nog iets binnen wilden krijgen zijn we dan maar de lokale Mc D binnengestapt en ons een burger besteld : beter dan de echte !!!
Vervolgens, inderdaad geholpen door de stationsbedienden, onze wagon opgezocht en alles aan boord gehesen. De wagon zag er uit als kwam hij recht uit Rusland voorrijden. Onbestemde grijsblauwe staalplaten binnenkleur, 'softsleeper' bedden die inderdaad een dikkere en zachtere matras dan de trein naar Lao Cai hadden maar er zo groezelig uitzagen dat er al voor luizen gevreesd werd waarop de dunne lakentjes open geplooid werden om toch maar zoveel mogelijk matras te bedekken. De trein zette zich stipt 7 uur in beweging voor een reis van 13 uur naar Hue. Het leek ons toe dat de rails op dit traject veel minder goed gelegd waren als op de vorige route en de wagon hotste alle kanten op. Ook bij het remmen had je telkens het gevoel dat er ergens tegenaan gereden werd. Waarschijnlijk de stootkussens tussen de wagons die niet werkten. We gingen op zoek naar de restaurantwagen om toch nog iets extra te eten en te drinken te vinden, maar liepen er gewoon aan voorbij. De voorraad dranken (geen voeding) lag ergens opgestapeld in de cabine van de wagonbegeleider ; het ijswater liep gewoon uit de cabine in de gang....

Na een paar spelletjes kingen, rond 11 uur onder de karige (en synthetische) wol gedoken, niet voordat ik een slaapmiddel had genomen en mijn oorstoppen had ingepropt.

 

Over zeer mooie dijken rond Hanoi terug de stad in

Net op tijd voor trein – locale hamburgerten aan station aangedaan

Trein lijkt uit Rusland te komen – groezeliged maar dikke en ZACHTE matrassen – hobbeltrein – slaappil - goed geslapen