Kort verslag vandaag.
om 5.45 op – 6.30 ontbijt en 7.30 vertrek naar de boot die ons naar Cambodja brengt. We nemen afscheid van Da Lat en wurmen ons aan boord van de speedboot. Er zijn een 18tal plaatsen en het ding zit bijna vol met Fransen en 2 Finnen. De visa documenten worden op voorhand ingevuld en door de rederij verzameld. Om de afhandeling van de visa te bespoedigen, wordt er 23 dollar gevraagd ipv 20.... Geld smeert ook hier de machine.
De formaliteiten lopen inderdaad vrij vlot, alleen Marc werd vooraf geroepen en hij dacht al dat er een body-check op zijn blote lijf ging volgen, maar toen ze hem zagen was het al niet meer nodig. (Ze hadden waarschijnlijk de leeftijd slecht gelezen op zijn paspoort). Op de 5 uur durende trip wordt er geslapen, gelezen, dagboeken bijgehouden, fotos geselecteerd en geblogd. Omwille van de waterfeesten in Phnom Penh (PP), mogen we niet in de stad aanleggen. Er is een geimproviseerde aanlegsteiger enkele km buiten de stad. De gids, Borei, staat ons op te wachten en zorgt dat de baggage in de auto geraakt. Marc geeft hen 2 dollar, maar ze willen er 6. We vinden het een beetje overdreven en negeren ze verder. Luk vergeet zijn kledinghoes met nieuwe pak en loopt terug, maar ze hebben het al gevonden. Tegen 2 u checken we in in het hotel. De gids spreekt goed verstaanbaar engels, maar doet ons qua instelling terug aan Sy denken in Hanoi ; een beetje te gladde jongen. Op het programma voor de namiddag staat alleen maar het waterfeest : bootraces op de Tonle Sap waarbij teams met 30 of 65 roeiers in fraai versierde lange boten het tegen elkaar opnemen. We wandelen over Sisowath Boulevad, de Boulevard des Anglais van PP, en gaan op in de drukte. We werden gewaarschuwd om geen kettingen, oorbellen, horloges e.d. aan te doen en paspoorten, beurzen en zo in het hotel te laten. De politie en het leger zijn goed vertegenwoordigd. Toch voelen we ons vaak bekeken, vooral door jongeren. De gids loodst ons mee naar een tribune voor het koninklijk paleis. Als toeristen mogen we binnen in de 'afspanning', maar niet vooralleer grondig gecontroleerd te zijn. Fototoestellen moeten ter plaatse aangezet en een foto mee getrokken. De rugzak wordt binnenste buiten gekeerd. Na de check mogen we op de tribune plaats nemen.
Na enkele minuten wachten geraken we op de eerste rij, met een heel goed uitzicht op de finishlijn. Naast deze tribune staat er nog één waar een aantal notabelen (met rijkelijk bestikte gallons op de uniformen) en eregasten zitten. Ook de koning schijnt er regelmatig naar de regatta te komen kijken. Vandaar de veiligheid waarschijnlijk.
We blijven er een uurtje zitten genieten van het kleurrijke spektakel, zien boten waar de roeiers rechtop staan en andere waar ze ziten, of een mix van de twee. Vooraan staat een man die de maat aangeeft en voor de show zorgt. We zien ze finishen, soms met minimaal verschil, zijn getuige van de vreugde bij de winnaars, van een man die net voor de finish uit de boot tuimelt en twee boten die na de aankomst in elkaar varen. Vele boten varen na de aankomst via de eretribune (en die van ons) en maken er nog een showke van. De race begint al vroeg in de morgen en duurt tot 6 uur. Er doen enkele honderden teams mee, uit alle delen van Cambodja en uit enkele buurlanden.
Na een uurtje krijgen we dorst en verlaten het VIPkes park en gaan op zoek naar een terrasje. Er is al veel meer volk op Sisowath en er hangt een echte kermissfeer met duizenden bezoekers (verleden jaar 1 miljoen over 3 dagen) en honderden kraampjes waar je eten, drinken en kleine handwerkstukken kan kopen. Het eerste hotel dat we tegenkomen heeft een open/overdekt terras op de 5 de verdieping. Luk herinnert het zich van tijdens de voorbereiding van de reis : het is een vrij rudimentair hotel zonder goede reputatie maar het is bekend bij backpackers omwille van het terras met zicht op de Tonle Sap. We besluiten te proberen of we er iets kunnen dinken ; dat kan. We hebben ook wel zin in iets zoet, maar men probeert ons het buffet aan te smeren voor 4 euro pp. Frie en Kris gaan eens kijken maar zijn niet overtuigd van de keuze en de kwaliteit. Anderzijds is de lokatie ideaal om straks het vuurwerk en de lichtparade te kunnen bekijken. Na wat overleg besluiten we toch te blijven voor het avondeten. We hebben tenslotte slechts een dun boterhammeke voor lunch gehad en we krijgen honger. We bestellen en vragen tegen 6 u te kunnen eten - hebben de indruk dat ze het begrepen hebben. Volgens de gids zou om 6u30 het vuurwerk beginnen, dus de timing klopt perfect. Tegen kwart voor zes is het donker en stoppen de regatta. Even later zien we al schepen met grote uitbeeldingen van pagodes, draken, paleizen enz gemaakt in lichtjes voor de eretribune veschijnen. Om 5 na zes gaat er een vuurpijl de lucht in. We denken dat het een probeerselke is, maar de ene volgt na de andere. Dit IS het vuurwerk. We vrezen dat ons eten net tegelijk gaat komen, maar de kok heeft blijkbaar vertraging en we kunnen van de bootshow en het vuurwerk genieten.
Een collega had verteld dat het vuurwerk spectaculair is en dat we zo iets nooit gezien zouden hebben. Het zou zich elk uur herhalen. Maar beide bleken onjuist : het was mooi maar zeker niets exceptioneel en er zou geen herhaling komen.
Het eten is zoals het hotel, niets bijzonders. In het lokale Khmer gerecht (kip, rund en vis in een jonge kokosnoot), blijkt alleen kip te zitten. Bovendien is het een soep en geen stoofpot die in een soepkom wordt geserveerd. Er zit een soort groente in die enorm vezelt en absoluut niet te kouwen valt. Het lijkt wat op te oude bamboe, en wordt er dus bij elke hap maar uitgefilterd/gespuugd.
Tegen acht uur gaan we terug naar het hotel. Op Sisiwath boulevard kan je ondertussen over de koppen lopen. De meesten zijn uitgeteld en gaan onmiddellijk slapen. Luk werkt nog een stukje aan de blog en zet de foto's bij de posting van Mui Ne. (mooi he en uiteindelijk toch nog niet zo'n kort verslag)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten