Om 8u30 vertrekken we voor onze tweede dag Angkor. Het programma wordt gewijzigd om bezoeken die in dezelfde sector liggen te kunnen combineren. Het goede nieuws : staalblauwe hemel. We hadden dus toch naar de zonsopgang kunnen gaan kijken...
Maar door het aanpassen van het programma komt Angkor Wat pas op donderdag, dus.... zouden we het morgen nog kunnen doen. We moeten dan wel om 4u30 op en we hebben een loodzware terugreis voor de boeg, maar we zijn het er met 4 over eens dat het die moeite waard is. (was de reis dan toch nog niet zwaar genoeg collega-reizigers ???) We interpelleren Sowann en die stemt (ietwat aarzelend) in.
We rijden 55 km naar Kbal Spean, een berg buiten het Angkor complex waar een riviertje ontspringt dat het oude Angkor van water voorzag en vervolgens in de Tonle Sap uitmondt. Het water wordt als heilig en reinigend beschouwd. Er is nog maar weinig volk als we er aankomen maar het is al verdomd heet en zwoel. We beginnen aan de wandeling van 1.5km naar de 150 m hoger gelegen top. De vegetatie is pure tropen en we horen de roep van verschillende vogels. De gids schijnt er zich ook in te verdiepen en weet er aardig wat van. Het pad is soms erg steil maar mooi. Luk vraagt Sowann naar de tijd van Pol Pot en de Rode Khmer. Hij zegt er bij een rustplaats op terug te zullen komen. We vragen ons af of hij er wel over wil praten. We klimmen verder en stoppen even verder aan een prieel. We praten over de natuur en de vogels. Plots komt hij toch terug op de recente geschiedenis en geeft hij een vrij uitgebreidde versie van zijn kijk op de historie. We krijgen een veel genuanceerder beeld te horen over Pol Pot dan wat ons bekend is. We krijgen ook de visie van de Cambodjanen over de Vietnamezen en de Thay te horen. Ze voelen zich ingeklemd tussen 2 expansionistische staten, waarbij ze vooral Vietnam vrezen. We horen ook een aantal dingen waarvan we denken, dit is politiek/nationalistisch gemanipuleerde retoriek van het huidige bewind. Feit blijft dat volgens Sowann de meer bemiddelde Cambodjanen trachten het land, met hun middelen, te ontvluchten omdat ze het niet veilig vinden. (het zet de drang van Borei, de gids in Phnom Penh, in een ander daglicht). Ook de buitenlandse investeringen lopen niet en de Khmer hebben schrik van teveel Vietnamees kapitaal. De koning zoekt momenteel toenadering tot China, tegenstander van Vietnam, maar we hebben onze vragen bij die strategie op lange termijn. Sowann blijft ons verbazen : hij is niet alleen ontzettend goed op de hoogte van wat hij gidst (hij heeft tijdens zijn opleiding 1 week doorgebracht in elk van de 40 tempels rond Siem Reap), hij is ook de gids die het meeste weet over gebruiken en geschiedenis van andere delen van de wereld. Wanneer hij uitlegt dat de vrouwenbeelden in de citadel der vrouwen veel volumineuzer zijn dan in andere tempels, pikt hij onmiddellijk in op opmerkingen die de vergelijking met Rubens maken. Anderzijds blijft de man op persoonlijk vlak heel afstandelijk tegenover zijn gasten, ook al speelt hij heel natuurlijk in op onze interesses voor fotografie en vogels. Bizar en moeilijk te peilen.
We zitten dik een half uur te praten, vooralleer we verder trekken. Er is ondertussen meer volk opgedoken die de koelte tussen de bomen prefereren boven de loden hitte in en rond de tempels.
Boven vinden we een klein beekje dat over trapjes naar beneden spoelt. In de meeste stenen zijn er bas-reliefs uitgehouwen die hier vooral Hindoeistische geïnspireerd zijn : Shiva's, Garuda's, Ganeshen, een vooral : duizenden linga's : de mannelijke penissymbolen die in combinatie met de vrouwelijke yani's de vruchtbaarheid en het evenwicht tussen yin en yang moeten uitdrukken. Sowann maakt er zoals gewoonlijk zijn pittige opmerkingen over : de linga's zijn wat kort, niet door de erosie (toch 1000 jaar oud), maar door het koude water. Zo heeft hij er nog een paar.
Op de terugweg zien we hem, heel onopvallend, zijn waterflesje vullen met het water van de beek, zijn haar besprenkelen en de handen en het flesje reinigen. Het water moet voor hen wel een heilige betekenis hebben.
Door de babbel en ons temp zijn we serieus achter op het schema. We eten snel iets aan een restaurantje naast de Banteay Srey tempel. Zelfde stramien als gisteren. Snel en heel redelijk van prijs. We worden er aangesproken door een jonge gast (blijkt achteraf 28 jaar te zijn) die vlotjes babbelt in het Engels. Hij verkoopt de reisgidsen waar ze je hier mee om de oren slaan. Marc vraagt uiteindelijk wat de National Geographic versie kost. Hij komt aandragen met de officiele prijs : 28 euro. We lachen eens en zeggen dat we hem al aan 5 dollar aangeboden hebben gekregen. Veel poeha, kan niet, prijs postkaartjes etc. We mogen hem voor 20 dollar hebben. Hij slaagt er in aan andere tafels te verkopen, komt terug, zakt naar 10 dollar. Uiteindelijk is het ook 5 dollar. We vinden het er een beetje over en zeggen dat als we ze voor 5 dollar kunnen kopen zonder onderhandelene, we niet meer dan 3 $ willen geven. Hij laat ons definitief met rust. We zitten dus te laag daarmee.
Na de lunch wandelen we richting Banteay Srey – ook wel de citadel der vrouwen genoemd. De tempel is gebouwd door een brahmaan en moest daarom kleiner zijn dan de koninklijke bouwwerken. Hij munt uit door het detail van het beeldhouwwerk. Je kan hier niet meer van bas-relief spreken, dit is hoog-relief. De sculpturen zijn veel dieper dan in al de andere tempels en zijn werkelijk ook zeer diep doorgestoken, zodat het bijna een voorgezet beeldhouwwerk wordt. Door de lagere uitvoering is alles ook beter te bekijken. Het complex ademt iets heel bijzonder uit, idillisch bijna en we spenderen er aardig wat tijd in.
Van de citadel gaat het naar Banteay Kdey, een deels overgroeide tempel die werd opgericht ter ere van de leermeesters van koning Yavajaraman II. We stoppen aan een zijpoort die heel mooi in de avondzon ligt. De gezichen op de toren zijn in zeer goede staat en de beelden baden in het warme avondlicht : Sowann weet zijn gasten te verwennen. Deze zijpoort schijnt echter niet in gebruik te zijn. Een rieten schutsel sluit de doorgang grotendeels af, maar Sowann wurmt zich erlangs en sommeert ons te volgen. We komen op een totaal verlaten en sterk overgroeide toeganslaan terecht en wandelen richting tempel. Na 200 m stoten we op de waterpartij die hier elke tempel omringt. Er is schijnbaar geen uitweg maar de gids zoekt een vindt een overwoekerd padje dat op een 10tal meter naast het water oploopt. We bekijken elkaar en grijpen bijna automatisch naar de bus Deet en smeren onze blote benen en voeten in. Sowann bevestigd dat het geen slecht idee is want dat er wel wat mieren kunnen zitten. Hij loopt echter in gesloten schoenen en lange broek. We lopen het padje af. Hij slaat duwt regelmatig wat dode takken van het pad af en verwittigd wanneer we een termietenpad kruisen. Daar wordt in draf overgestapt. Op bepaald ogenblik hebben de zwarte beestjes hun weg echter op ons pad gelegd over een afstand van 3-4 meter. Zelfs Sowann zet het hier op een lopen en controleert in detail zijn schoenen en zokken... We hebben geen keuze en stormen met onze open sandalen over het pad. Gelukkig zonder ongenode gasten een lift te geven. Even verder komen we op de gewone toegangsweg naar de tempel uit. Er zit weer een orkestje landmijnslachtoffers te spelen en we doen weer een kleine gift. Als we uiteindelijk op de Banteay Kdey uitkomen, hebben we een beetje een deja-vue gevoel. De tempel is in niet al te beste staat en is gedeeltelijk overgroeid met bomen, net zoals Ta Phrom gisteren. De tempel lijkt in grondplan erg op Ta Phrom, maar doordat hij minder overgroeid en beschadigd is, is hij veel overzichtelijker en minder een doolhof. Van beeldhouwwerk is hier, evenals in Ta Phrom, minder sprake. We mogen er van Sowann zelf wat in verkennen, maar zijn er na 20 minuten al uit. Kris koopt ondertussen nog (maar eens) een zijden sjaal. Ze gaat bewust niet tot het uiterste in het pingelen en legt Luk eveneens het zwijgen op door akkoord te gaan met een prijs. (en eens je een akkoord hebt, wordt daar niet meer van afgeweken, ook niet van de kant van de verkoper. We hebben in de 2 landen nooit meegemaakt dat iemand moeilijk ging doen over het wisselgeld dat moest teruggegeven worden. We hebben het ooit anders geweten). Bij het verlaten van de tempel worden we opgeschrikt door een verschrikkelijke luide en perfect gelijkmatige hoge toon. We denken aan een soort alarm maar weten niet goed waar dat hier wel zou moeten staan. Sowann zegt dat het een cyclade (soort krekel) is maar we kunnen het ons haast niet voorstellen, zo gelijkmatig is de frequentie. Plots wijst hij het beestje aan tegen een pilaar. Hij zegt dat het geluid van de vleugels komt, maar we zien niets bewegen. Luk twijfelt nog altijd dat het dit diertje is, met zijn dove rechterkant, heeft hij de indruk dat het geluid uit een andere richting komt, maar de gids jaagt de krekel op en als ze opvliegt stopt het alarm... Dus toch !
Aan de overkant van Banteay Kdey ligt Sras Srang. Dit is een vrij grote vijver met trappen aan de vier zijden (over de ganse lengte). Aan de kant van de tempel is er een soort hoofdtrap, geflankeerd door leeuwn. Vroeger moeten er aan deze kant gebouwen hebben gestaan die wat bescherming boden tegen de zon. De plaatsen waar de houten zuilen stonden zijn nog zichtbaar. Lokaal wordt de vijver het koninklijk bad genoemd, maar het lijkt meer aannemelijk date het door monniken of zelfs gewone menzen gebruikt werd. In het midden van de vijver was vroeger een eilandje, met waarschijnlijk ook een gebouw, maar dat ligt nu onder het wateroppervlak. Vooral in de avondzon is dit een erg mooie plek, met de zon die door de bomen schijnt die het meer omzomen.
Het is ondertussen bijna 5u, en Luk is dus te laat voor de afspraak in de kliniek. De chauffeur is zo vriendelijk Luk er direct naar toe te rijden. De andere 3 worden vervolgens aan het hotel afgezet waar afgesproken wordt om ons morgen om 5 u stipt op te halen. Luk wordt terug naar kamer 1 gevoerd en men maakt zich op om de bloeddruk te meten. Hij vraagt of dit veel verschil zou maken met gisteren ? De verpleegster vraagt waarom hij komt : voor nazicht van het oor. Even wachten. Dezelfde dokter, met mondkapje voor, daagt terug op en sommeert in een consultatiekamer te komen. Pleister en wiek worden verwijderd en het oor gecontroleerd ; 'big improvement' luidt het. Medicatie verder nemen, nu nog 1-2 druppels per keer in het oor en de terugreis zal wel lukken. Willen ze van hem vanaf ? Dat is dan wederzijds. Even wachten en dan komt de verpleegster warempel zeggen dat het onderzoek 'free' is. Verwondering ! Confirmatie volgt : 'this consult is free, you can go, we will not charge you'. Zouden ze de opmerkingen gisteren gehoord hebben ? De tuk-tuk brent Luk terug naar het hotel maar onderweg worden nog een paar winkels met fotomateriaal aangedaan. Het toestel dat hij zoek is slechts in 1 winkel beschikbaar, maar kost er evenveel als via internetshops in Belgie of Nederland. Merkwaardig is dat wat wij hier in een mooie gouden doos kopen, hier in het uitstalraam staat met een krimpfolie errond. Is het om tegen het stof te beschermen en krijg je bij aankoop toch de doos erbij, of kan het dat ze dit gesofisticeerd materiaal ook al namaken. Aan de prijs te zien heeft dat laatste weining kans. Om 6 uur is Luk al terug in het hotel.
We besluiten om op onze laatste avond nog een laatste keer te gaan shoppen. We gaan naar de oude markt van Siem Reap en ieder gaat zijn eigen weg, met een duidelijk verlanglijstje in het hoofd. M&F zoeken houten maskertjes zoals ze in Phnom Penh gezien hadden maar komen uiteindelijk in een piepklein antiekwinkeltje terecht waar hun ogen op een kleine Boeddha-buste vallen. Het hoofdje zou 200 j oud zijn en ze twijfelen lang of ze dit wel zouden doen. Is het echt, mag dit wel. Ze vinden een aantal krantenknipsels in de winkel (zelfs in het Nederlands) die de handelaar als bonifide omschrijven. Ze krijgen een officieel document met de nodige stempels die het beeldje de vrijgeleide over de grens moeten garanderen.
Ondertussen zoeken K&L naar jeans voor Ben (onvindbaar hier), een regenjas voor Luk (niets gezien) en een houten hangertje om een doek aan te hangen, die ze uiteindelijk wel vonden.
Ondertussen hadden we ontdekt dat de oude bazaar tegen een zeer drukke restaurant en uitgangsbuurt ligt. We trekken door de straten op zoek naar de geschikte eettent voor onze laatste maaltijd van deze vakantie.
Marc laat zijn oog vallen op heerlijk uitziende rundsbrochettes, Luk op de kikkers die ze er grillen. Het restaurant biedt ook om het uur een show met lokale muziek en Apsara dansen. De dames hebben even verderop een gezellige plek ontdekt. We kiezen voor het entertainment maar bollen het er meteen weer af wegens te rumoerig en daardoor niet echt de plaats voor het laatste avondmaal. We trekken naar het andere restaurant en zetten ons aan een gezellig gedekte tafel. Er kan een cocktailke af en laten ons een lekker visje en 2 reuzerivierkreeften roosteren. De dames maken een eigen keuze. Het is een perfecte afsluiter van de vakantie.
Terwijl we zitten te eten zijn we getuige van een opstootje tussen tuk-tuk chauffeurs die schijnbaar hommeles hebben over wie een klant mag vervoeren. Ze gaan bijna op de vuist – iets wat we tot nu toe nog niet hebben gezien.
Kris stelt voor om ons terug naar het hotel te laten rijden. Op het ogenblik dat we betalen en aanstalten maken om op te stappen komen de eerste chauffeurs al naar het restaurant toegestapt. Als we op straat komen worden we door 3-4-5 mannen aangesproken en het wordt zo orpdringerig dat we besluiten eerst een eind te voet te gaan om zeker geen aanleiding te geven tot geduw en getrek. Maar ook aan het andere eind van de straat worden we door meerdere werkloze chauffeurst aangeklampt, waarop we de 5 minuten naar het hotel maar te voet doen. Een tip voor de volgende keer ; negeer de opdringerige gasten en stap gedecideerd naar een 'rustige' tuk-tuk toe en vraag hem je te rijden. Als de anderen iets zeggen, dan had je al voordien afgesproken met de man...
In het hotel bewonderen we nog even de aanwinst van M&F. K&L kruipen daarna direct het bed in – M&F beginnen nog aan de inpak. Morgen moeten we er om 4u30 uit.
0 reacties:
Een reactie plaatsen