Dag 26 – Vrijdag 6 november : Seoul-Parijs-Thuis

Na 5 uur vlucht (en 2 uur tijdverschil) landen we rond 7 uur in Seoul.

We zijn allemaal nog een beetje suf van de korte nachtrust als we de slurf naar het luchthavengebouw inwandelen. We hebben 6 uur te gaan voor de vlucht naar Parijs vertrekt en hopen stilletjes dat we in de lounge binnengeraken. We wandelen er recht naartoe maar worden vriendelijk maar beslist de toegang geweigerd. We hadden niet anders verwacht met onze economy tickets voor de volgende vlucht. Luk dringt aan, laat de e-mail zien die we van Asiana in Parijs hadden ontvangen, maar de vriendelijke dames verstaan geen Frans. Het blijft nee. We vermelden dat we 6 uur langer onderweg zijn door een wijziging in het vluchtschema van Asiana en dat we daarom de toelating hadden om de lounge te gerbuiken. Ze weten het niet meer zo goed en we vragen hen de verantwoordelijke te contacteren. Ze bellen iemand en binnen de 30 seconden is het gefikst : we mogen erin ! Opluchting !
De lounge is nog bijna leeg op dit uur en we kunnen de meeste optimale plaatsen uitkiezen.

We zetten ons aan de kant waar er lange, doorlopende banken zijn die uitnodigen om een dutje op te doen. We installeren ons en zoeken en vinden een ontbijt : granen, fruit, yoghurt, zelfs soep en rijst plus alle warme en koude dranken. Luxe ! We eten allen een beetje en Kris en Frie nestelen zich languit op de banken.

Marc gaat op verkenning en vindt de douches, de internetkamer en de relaxzetels. Luk profiteert om ook een kort slaapje te doen en geniet van een verkwikkende douche. Marc heeft na het ontwaken ontdekt dat de relaxzetels nog een bijkomende functie hebben : ze bieden een massageprogramma, waarvan hij verschillende stappen probeert. Luk probeert ze ook na zijn douche en stoot op een 10'durend programma dat je gronding onder (stalen) handen pakt. De zetel duwt en klemt op je ruggegraat, klemt en trekt en duwt aan je armen en benen, de kopsteun grijpt zelfs onder je hoofd en rekt je zachtjes uit. Er wordt op je rug getrommeld en geknepen en getrild, kortom je wordt helemaal onder handen genomen. Soms gaat het er wel erg hard aan toe en trek je grimassen van de intensiteit waarme de stoel te werk gaat. De dames zijn ondertussen nog steeds in dromenland. Ideaal want op die manier komen ze al terug in het ritme van thuis. Als ze straks om 1 uur vertrekken (5 uur 's morgens in Belgie) en ze slagen er in om tijdens de vlucht wakker te blijven, zitten ze al heel dicht bij een normale dagindeling in Belgie.
Marc gaat ondertussen op zoek naar het laatste nieuws in Belgie op het internet en Luk werkt rustig verder aan de blog. We doen ons regelmatig tegoed aan een koffie of een koekje, nemen rond de middag een eerste glaasje champagne als voorbereiding op de vlucht (nee, niet van de schrik maar van de GOESTING !).
Frie slaapt tot 12 uur en is blij verrast met het aanbod om nog snel te kunnen douchen. Kris laat zich verleiden tot een massage in de Samsung-stoelen. De blikken zeggen genoeg ! 
De dames laten zich ook op andere manieren gerieven door het technisch vernuft dat hier alom aanwezig is : de toiletten zijn hier voorzien van een hele reeks knopjes en andere toeters en bellen. Ze maken er nieuwsgierig gebruik van. Alleen niet op het juiste ogenblik..., met als resultaat dat de toiletruimte ongevraagd een douche krijgt van de automatische bidet- (of sproei-mijn-k...)functie. De mannen hadden daar allemaal geen last van. Die kunnen van de knopkes blijven....
Ook Frie springt nog snel in een stoel maar moet haar 'behandeling' vroegtijdig afbreken omdat de inscheping al gestart is en we dringend naar het vliegtuig moeten.

Bij het aan boord komen wijst een hostess Luk in de richting van Business Class, maar dat berustte spijtig genoeg op een misverstand en we trekken met ons vieren terug helemaal naar achteren voor de laatste 4 zetels in het toestel. We zitten relax en ruim, worden alleen regelmatig gestoord door enkele Franse knulletjes die wel 20 keer (met hun 2) naar het toilet zijn geweest en telkens doortrekken met de deur van het toilet nog open. Grrrrrrr.
De service in economy is weer erg goed. Goed en vrij uitgebreid eten, regelmatig dranken en als je iets extra wil (een sundowner nu en dan...) dan maken ze daar echt geen probleem van.

Er wordt gelezen, dagboeken bijgewerkt - waarbij regelmatig al wat onderlinge hulp nodig is om het geheugen op te frissen – aan de blog gewerkt, film gekeken of muziek geluisterd en (heel kort) geslapen. Na 7 uur werken geeft de batterij van de laptop het op.

Verdomme, ik had nog zo graag de blog afgewerkt.... We trachten het ding nog opgeladen te krijgen en weer zijn de hostessen heel behulpzaam : ze vinden een adapter en Luk mag de PC in business class op een vrije stoel aan het stopcontact aansluiten. Een uur later gaat hij hem terug ophalen, maar blijkbaar is de stroomvoorziening heel erg benepen want de batterij geeft slechts 4% vulling aan, dus daar doen we niet lang mee. We zitten de rest van de vlucht uit met wat te lezen en te praten en landen bijna een vol uur vroeger dan verwacht in Parijs.

Ook nu loopt alles van een leien dakje : de baggage komt bijna onmiddellijk van de band gerold, de douane kijkt beleefd de andere kant op, de shuttletrein tussen de terminals staat op ons te wachten en sluit de deuren netjes achter ons, de RER-trein van terminal 2 naar Parijs Noordstation loopt het station binnen als we halverwege de roltrap zijn en ook hier geraken we nog net op de trein voor hij vertrekt. Bovendien is het één van de weinige treinen die bijna zonder haltes tot de Gare du Nord rijdt. Kortom, kort na half zeven staan we al in het station, maar onze trein gaat pas om 9 uur....
Ondanks de wetenschap dat je die heel goedkope tickets niet kan wijzigen, proberen we het toch maar. We spreken de chef de train van de eerste Thallys naar Brussel van 18u55 aan en vragen vriendelijk of de trein vol zit, maar de dame heeft er weinig zin in en antwoord kortaf 'oui'. Geen geluk met deze dame, dus maar op zoek naar een stationsbuffet om een iets te drinken tijdens het wachten. De Gare du Nord is zoals Antwerpen een open station en de meest buffetten bevinden zich gewoon in de stationshal. Gelukkig zijn we warm aangekleed en hebben we het van het zeulen met onze 100 kg bagage warm gekregen.
We bestellen wat en kletsen wat. De volgende Thallys is om 19u35 en rijdt tot Amsterdam. Slechts 10 minuten voor het vertrek verschijnt op het aankondigingsbord het spoor en Luk probeert opnieuw of we eerder kunnen vertrekken. Er staan echter 2 Thallys treinen echter elkaar op het spoort en het is zeker 800 m wandelen tot aan de kop van de trein. De treinmanager is duidelijk een Nederlander en de man beantwoord de vraag of de trein vol zit in 2^de klasse met een wedervraag ; welk ticket heeft u ? Hij is slim genoeg om 'standaardticket' te vertalen in 'het goedkoopste' maar maakt uiteindelijk geen bezwaar : je moet zelf maar een vrije plaats zoeken wanneer de trein vertrokken is !
Yesss – we kunnen mee, alleen wordt het nog een race om op tijd aan boord te geraken. De 800 m wordt in recordtempo gelopen en buiten adem worden de gezellen gevraagd als de bliksem naar de trein te gaan. Nog een laatste slok van de Grimbergen en de cola's en in snelpas, de baggage achter ons, naar de trein. We springen op de eerste wagen en blokkeren bijna volledig de doorgang voor de reguliere passagiers. Een Franse conducteur maakt zich druk, vraagt naar onze tickets en wie ons wel de toelating heeft gegeven om op deze trein te stappen. De Nederlandse Chef de Train, is het antwoord. Gelukkig komt de man zelf aan en bevestigt dat we meemogen.
Marc is ondertussen moeten doorlopen naar de volgende wagon om plaats te maken voor de laatste opstappers. We vertrekken en zeulen met onze trolleys door de middengang. Sommige mensen vertikken het gewoon om de middengang vrij te maken en je moet er bijna overheen rijden. Frie slaagt erin een zwarte man, die met zijn been ook half in de gang zat, de naad van zijn broek open te rijden met de trolley. Hij beklaagt zich tegen Luk maar die doet alsof we niet samen zijn. Had zijn landingstel maar moeten intrekken...
We vinden uiteindelijk allemaal een plaatsje, verspreid over de 2^de wagon. Het dingt suist gemoedelijk over de rails. Nooit heb je de indruk 300 km/u te rijden. Alleen als je naar de wagens op de snelweg naast je kijkt merk je hoe snel je gaat. Ook wanneer je 1u10 na vertrek de melding krijgt dat de trein Brussel Zuid nadert schrik je even en realiseer je hoe snel deze trein wel moet gaan.
We staan op tijd klaar om af te stappen en zoeken ons een verbinding naar Antwerpen (van de vriendelijke Nederlander hadden we meegemogen tot Antwerpen Centraal, maar dat had ons 12 euro pp gekost, en vermits we toch in Berchem wilden afstappen en de Thallys op dit traject marginaal sneller is dan een IC, hadden we gekozen om over te stappen). We hebben geluk : IC naar Antwerpen op spoor 20 (andere kant station) om 20.55. We hebben hooguit 3 minuten moeten wachten op onze verbinding en tegen 21u35 lopen we Berchem binnen. Ben staat ons tot onze verrassing al op het perron op te wachten. Dat komt heeeeel goed uit : de kerel mag al direct een deel van de baggage mee helpen versjouwen. Hij kwam net van Leuven en had nog een hoop eigen spullen bij, dus werd het een oefening 'hoe stop ik spullen die net in een monovolume passen in een kleine break ?'. Het lukt, maar iedereen, met uitzondering van de chauffeur, heeft een pak op zijn schoot. Veiligheidsgordels achteraan zijn niet nodig – de baggage tussen mensen achteraan en de voorzetels houdt iedereen stevig op zijn plaats. We droppen Marc en Frie voor de deur, nemem afscheid en wensen hen een goed nachtrust (vooral voor Frie die op zaterdag al moet beginnen werken) en stevenen naar Sint Job. Half elf- dik anderhalf uur vroeger dan verwacht - maken we ons na 26 nachten op om eindelijk terug in het eigen bed slapen !
Einde van een mooie, leerrijke, interessante, intensieve, aangename reis !!!
P.S. : 's nachts rillend van de kou wakker geworden en 3 (drie !) dekens bij opgelegd. We zijn de temperaturen hier helemaal niet meer gewoon....