Vietnam & Cambodja 2009

Dag 26 – Vrijdag 6 november : Seoul-Parijs-Thuis

2009-11-14T16:37:00.002+01:00

Na 5 uur vlucht (en 2 uur tijdverschil) landen we rond 7 uur in Seoul.

We zijn allemaal nog een beetje suf van de korte nachtrust als we de slurf naar het luchthavengebouw inwandelen. We hebben 6 uur te gaan voor de vlucht naar Parijs vertrekt en hopen stilletjes dat we in de lounge binnengeraken. We wandelen er recht naartoe maar worden vriendelijk maar beslist de toegang geweigerd. We hadden niet anders verwacht met onze economy tickets voor de volgende vlucht. Luk dringt aan, laat de e-mail zien die we van Asiana in Parijs hadden ontvangen, maar de vriendelijke dames verstaan geen Frans. Het blijft nee. We vermelden dat we 6 uur langer onderweg zijn door een wijziging in het vluchtschema van Asiana en dat we daarom de toelating hadden om de lounge te gerbuiken. Ze weten het niet meer zo goed en we vragen hen de verantwoordelijke te contacteren. Ze bellen iemand en binnen de 30 seconden is het gefikst : we mogen erin ! Opluchting !
De lounge is nog bijna leeg op dit uur en we kunnen de meeste optimale plaatsen uitkiezen.

We zetten ons aan de kant waar er lange, doorlopende banken zijn die uitnodigen om een dutje op te doen. We installeren ons en zoeken en vinden een ontbijt : granen, fruit, yoghurt, zelfs soep en rijst plus alle warme en koude dranken. Luxe ! We eten allen een beetje en Kris en Frie nestelen zich languit op de banken.

Marc gaat op verkenning en vindt de douches, de internetkamer en de relaxzetels. Luk profiteert om ook een kort slaapje te doen en geniet van een verkwikkende douche. Marc heeft na het ontwaken ontdekt dat de relaxzetels nog een bijkomende functie hebben : ze bieden een massageprogramma, waarvan hij verschillende stappen probeert. Luk probeert ze ook na zijn douche en stoot op een 10'durend programma dat je gronding onder (stalen) handen pakt. De zetel duwt en klemt op je ruggegraat, klemt en trekt en duwt aan je armen en benen, de kopsteun grijpt zelfs onder je hoofd en rekt je zachtjes uit. Er wordt op je rug getrommeld en geknepen en getrild, kortom je wordt helemaal onder handen genomen. Soms gaat het er wel erg hard aan toe en trek je grimassen van de intensiteit waarme de stoel te werk gaat. De dames zijn ondertussen nog steeds in dromenland. Ideaal want op die manier komen ze al terug in het ritme van thuis. Als ze straks om 1 uur vertrekken (5 uur 's morgens in Belgie) en ze slagen er in om tijdens de vlucht wakker te blijven, zitten ze al heel dicht bij een normale dagindeling in Belgie.
Marc gaat ondertussen op zoek naar het laatste nieuws in Belgie op het internet en Luk werkt rustig verder aan de blog. We doen ons regelmatig tegoed aan een koffie of een koekje, nemen rond de middag een eerste glaasje champagne als voorbereiding op de vlucht (nee, niet van de schrik maar van de GOESTING !).
Frie slaapt tot 12 uur en is blij verrast met het aanbod om nog snel te kunnen douchen. Kris laat zich verleiden tot een massage in de Samsung-stoelen. De blikken zeggen genoeg !
De dames laten zich ook op andere manieren gerieven door het technisch vernuft dat hier alom aanwezig is : de toiletten zijn hier voorzien van een hele reeks knopjes en andere toeters en bellen. Ze maken er nieuwsgierig gebruik van. Alleen niet op het juiste ogenblik..., met als resultaat dat de toiletruimte ongevraagd een douche krijgt van de automatische bidet- (of sproei-mijn-k...)functie. De mannen hadden daar allemaal geen last van. Die kunnen van de knopkes blijven....
Ook Frie springt nog snel in een stoel maar moet haar 'behandeling' vroegtijdig afbreken omdat de inscheping al gestart is en we dringend naar het vliegtuig moeten.

Bij het aan boord komen wijst een hostess Luk in de richting van Business Class, maar dat berustte spijtig genoeg op een misverstand en we trekken met ons vieren terug helemaal naar achteren voor de laatste 4 zetels in het toestel. We zitten relax en ruim, worden alleen regelmatig gestoord door enkele Franse knulletjes die wel 20 keer (met hun 2) naar het toilet zijn geweest en telkens doortrekken met de deur van het toilet nog open. Grrrrrrr.
De service in economy is weer erg goed. Goed en vrij uitgebreid eten, regelmatig dranken en als je iets extra wil (een sundowner nu en dan...) dan maken ze daar echt geen probleem van.

Er wordt gelezen, dagboeken bijgewerkt - waarbij regelmatig al wat onderlinge hulp nodig is om het geheugen op te frissen – aan de blog gewerkt, film gekeken of muziek geluisterd en (heel kort) geslapen. Na 7 uur werken geeft de batterij van de laptop het op.

Verdomme, ik had nog zo graag de blog afgewerkt.... We trachten het ding nog opgeladen te krijgen en weer zijn de hostessen heel behulpzaam : ze vinden een adapter en Luk mag de PC in business class op een vrije stoel aan het stopcontact aansluiten. Een uur later gaat hij hem terug ophalen, maar blijkbaar is de stroomvoorziening heel erg benepen want de batterij geeft slechts 4% vulling aan, dus daar doen we niet lang mee. We zitten de rest van de vlucht uit met wat te lezen en te praten en landen bijna een vol uur vroeger dan verwacht in Parijs.

Ook nu loopt alles van een leien dakje : de baggage komt bijna onmiddellijk van de band gerold, de douane kijkt beleefd de andere kant op, de shuttletrein tussen de terminals staat op ons te wachten en sluit de deuren netjes achter ons, de RER-trein van terminal 2 naar Parijs Noordstation loopt het station binnen als we halverwege de roltrap zijn en ook hier geraken we nog net op de trein voor hij vertrekt. Bovendien is het één van de weinige treinen die bijna zonder haltes tot de Gare du Nord rijdt. Kortom, kort na half zeven staan we al in het station, maar onze trein gaat pas om 9 uur....
Ondanks de wetenschap dat je die heel goedkope tickets niet kan wijzigen, proberen we het toch maar. We spreken de chef de train van de eerste Thallys naar Brussel van 18u55 aan en vragen vriendelijk of de trein vol zit, maar de dame heeft er weinig zin in en antwoord kortaf 'oui'. Geen geluk met deze dame, dus maar op zoek naar een stationsbuffet om een iets te drinken tijdens het wachten. De Gare du Nord is zoals Antwerpen een open station en de meest buffetten bevinden zich gewoon in de stationshal. Gelukkig zijn we warm aangekleed en hebben we het van het zeulen met onze 100 kg bagage warm gekregen.
We bestellen wat en kletsen wat. De volgende Thallys is om 19u35 en rijdt tot Amsterdam. Slechts 10 minuten voor het vertrek verschijnt op het aankondigingsbord het spoor en Luk probeert opnieuw of we eerder kunnen vertrekken. Er staan echter 2 Thallys treinen echter elkaar op het spoort en het is zeker 800 m wandelen tot aan de kop van de trein. De treinmanager is duidelijk een Nederlander en de man beantwoord de vraag of de trein vol zit in 2^de klasse met een wedervraag ; welk ticket heeft u ? Hij is slim genoeg om 'standaardticket' te vertalen in 'het goedkoopste' maar maakt uiteindelijk geen bezwaar : je moet zelf maar een vrije plaats zoeken wanneer de trein vertrokken is !
Yesss – we kunnen mee, alleen wordt het nog een race om op tijd aan boord te geraken. De 800 m wordt in recordtempo gelopen en buiten adem worden de gezellen gevraagd als de bliksem naar de trein te gaan. Nog een laatste slok van de Grimbergen en de cola's en in snelpas, de baggage achter ons, naar de trein. We springen op de eerste wagen en blokkeren bijna volledig de doorgang voor de reguliere passagiers. Een Franse conducteur maakt zich druk, vraagt naar onze tickets en wie ons wel de toelating heeft gegeven om op deze trein te stappen. De Nederlandse Chef de Train, is het antwoord. Gelukkig komt de man zelf aan en bevestigt dat we meemogen.
Marc is ondertussen moeten doorlopen naar de volgende wagon om plaats te maken voor de laatste opstappers. We vertrekken en zeulen met onze trolleys door de middengang. Sommige mensen vertikken het gewoon om de middengang vrij te maken en je moet er bijna overheen rijden. Frie slaagt erin een zwarte man, die met zijn been ook half in de gang zat, de naad van zijn broek open te rijden met de trolley. Hij beklaagt zich tegen Luk maar die doet alsof we niet samen zijn. Had zijn landingstel maar moeten intrekken...
We vinden uiteindelijk allemaal een plaatsje, verspreid over de 2^de wagon. Het dingt suist gemoedelijk over de rails. Nooit heb je de indruk 300 km/u te rijden. Alleen als je naar de wagens op de snelweg naast je kijkt merk je hoe snel je gaat. Ook wanneer je 1u10 na vertrek de melding krijgt dat de trein Brussel Zuid nadert schrik je even en realiseer je hoe snel deze trein wel moet gaan.
We staan op tijd klaar om af te stappen en zoeken ons een verbinding naar Antwerpen (van de vriendelijke Nederlander hadden we meegemogen tot Antwerpen Centraal, maar dat had ons 12 euro pp gekost, en vermits we toch in Berchem wilden afstappen en de Thallys op dit traject marginaal sneller is dan een IC, hadden we gekozen om over te stappen). We hebben geluk : IC naar Antwerpen op spoor 20 (andere kant station) om 20.55. We hebben hooguit 3 minuten moeten wachten op onze verbinding en tegen 21u35 lopen we Berchem binnen. Ben staat ons tot onze verrassing al op het perron op te wachten. Dat komt heeeeel goed uit : de kerel mag al direct een deel van de baggage mee helpen versjouwen. Hij kwam net van Leuven en had nog een hoop eigen spullen bij, dus werd het een oefening 'hoe stop ik spullen die net in een monovolume passen in een kleine break ?'. Het lukt, maar iedereen, met uitzondering van de chauffeur, heeft een pak op zijn schoot. Veiligheidsgordels achteraan zijn niet nodig – de baggage tussen mensen achteraan en de voorzetels houdt iedereen stevig op zijn plaats. We droppen Marc en Frie voor de deur, nemem afscheid en wensen hen een goed nachtrust (vooral voor Frie die op zaterdag al moet beginnen werken) en stevenen naar Sint Job. Half elf- dik anderhalf uur vroeger dan verwacht - maken we ons na 26 nachten op om eindelijk terug in het eigen bed slapen !
Einde van een mooie, leerrijke, interessante, intensieve, aangename reis !!!
P.S. : 's nachts rillend van de kou wakker geworden en 3 (drie !) dekens bij opgelegd. We zijn de temperaturen hier helemaal niet meer gewoon....

Dag 25 – Donderdag 5 November : Angkor Dag 3 en aanvang terugreis

2009-11-10T00:19:00.004+01:00

Om 4u30 begint onze laatste vakantiedag. We willen er schijnbaar nog eens vol voor gaan. We willen immers de zonsopgang boven Angkor Wat zien.

5u stipt vertrokken – we zijn niet de enigen die er vroeg uit zijn. Hoe dichter we bij Angkor Wat komen, hoe drukker het verkeer. Het busje dropt ons voor de ingang en Sowann loodst ons mee naar de ingang van het complex. Hier en daar stopt hij om wat uitleg te geven bij de verschillende delen die we passeren, maar we zien er niet veel van in het maanlicht. Eens binnen de muren loodst hij ons naar een plek waar we een mooi uitzicht op de tempel met de 5 torens hebben. De vijver tussen ons en de tempel weerspiegelt het complex perfect.

Een man heeft in een venster van een zijcomplex plaats genomen en vraagt Luk, die ook op zoek is naar een geschikte plek om zich te installeren, op nogal dringende toon om uit zijn gezichtsveld te gaan. Is de site soms van hem ???

Luk besluit uiteindelijk op dezelfde plaats te gaan staan, maar betreurt zich dat al snel. De kerel heeft zijn gesofisticeerde Nikon ingesteld op interval, en alhoewel de zon de eerstvolgende 15 minuten zeker niet boven Angkor Wat uitkomt, klikt het ding alle 5 seconden. Tot overmaat van ramp heeft hij de flits ingeschakeld alhoewel die maximaal een meter of 8 draagt. Wat een sereen beeld had moeten worden, wordt dus elke 5 seconden opgeschrikt door een lokale bliksemflits... Luk hoopt dat zijn batterij het snel begeeft. Na 20-30 foto's (waar je naar alle waarschijnlijkheid niet het minste verschil tussen ziet), kiest hij toch maar voor een andere instelling. Er wordt nu afwisselend met en zonder flits getrokken. God mag weten waarom. Net als ik er genoeg van krijg en wil doorgaan, wordt de lieve man aangesproken(geroepen) door zijn lieve vrouw – nota bene in 't Gents (of van die kanten). Iedereen in de wijde omgeving mag meegenieten van de discussie. De plek is dan toch van hen blijkbaar. Luk wil nog een opmerking maken, maar laat het er maar bij en vervoegt de anderen. Het zal nog even duren voor de zon boven de tempel uitkomt en de gids zegt dat we beter met de zon mee kunnen kijken, dat dat veel mooier is. We lopen om Angkor Tom heen en zijn bijna helemaal alleen als we aan de oostzijde aankomen. Hij had gelijk, de zon die gelijdelijk de torens van boven naar onder toe laat oplichten biedt een mooi schouwspel. Ondertussen worden de vogels in het aangrenzende bos wakker en laten hun diverse gekwetter horen. Frie spot een vogel met een erg lange staart en Sowann die vandaag speciaal zijn vogelgids heeft meegebracht wijst hem dadelijk aan : rocket tailed drongo – vlaggendrongo.

We horen ook andere geluiden en de gids beweert dat het honden zijn maar hij blijft constant naar het bos turen. Tot hij ons op een grijze aap wijst die uit een boom gekropen komt, even later gevolgd door een jong dat over de grond achter hem aanloopt. Hij denkt dat het een mannetje is dat op zoek is naar het vrouwtje en de kleine terugbrengt.

Zittend op de oostelijke trappen geeft Sowann dan een uiteenzetting over één van de taferelen die op de wanden van Ankor Wat te vinden zijn : het is het epos van de goden die het levenselexir aan de demonen willen ontfutselen. Het is een thema dat in alle tempels terugkomt : de goden aan de ene zijde, de duivels aan de andere, beide hebben ze de slang in handen en trekken om beurten, waardoor de berg (tempel) de melkzee karnt. Hij brengt er weer zijn grappige versie van : de goden sturen de allermooiste Apsara's (goddelijke danseressen) op de duivels af om hen te verleiden, sturen de allermooiste Lakshmi op de demonenleider af maar er is 1 duivel die niet toegeeft (volgens de gids dus een homoseksueel) en die het levenselexir bemachtigd en kan drinken. Maar voor het elexir zijn maag kan bereiken, grijpt Shiva in en slaagt erin de duivel in schijven te hakken (met een discuss). Daardoor komt het dat het duivelshoofd wel blijft leven, maar niets fundamenteel fout kan doen. Telkens hij iets eet of drinkt (de gewone mensen die zondigen) komt het even later via zijn keel terug vrij.
Terwijl hij verhaalt, zien we nog enkele keren de drongo overvliegen maar fotograferen is er niet bij.
Wie hem wil zien kan naar volgende website : http://www.birdpix.nl/album_page.php?pic_id=135987

We wandelen naar de gaanderijen. Degene die hierboven beschreven is wordt net gerestaureerd en we zien alleen een foto op ware grootte. In de anderen staan we oog in oog met het imposante beeldhouwwerk, honderden meters lang met verhalen van het maken van elexir, de strijd van koning Vaiaraman 7, de taferelen van hemel en hel enz. De gids geeft hier en daar commentaar bij de meest markante passages of bij pikante of markante details, zoals de verschillende duidelijk herkenbare vogelsoorten of vissen enz.
Hierna klimmen we naar de eerste gallerij maar daar is niet veel meer te zien. Her en der verspreid staat nog een buste, maar de wandverhalen zijn hier niet aanwezig. Enkele vrouwen bereiden zich voor op een (dans)voorstelling. Ze zijn gekleed als Apsara's, enkelen dragen gesofisticeerde vleugels. In de hindoeistische voorstellingen zijn er trouwens ook engelen. Maar in plaats van ze uit te beelden met vleugeltjes op de rug (zoals in onze kunst), worden ze voorzien van een soort vleugels die aan de armen vastzitten. We zwerven nog wat rond, maar bij gebrek aan ontbijt, begint Marc de eerste signalen van opkomende hoofdpijn te krijgen. We rijden terug naar het hotel. Iets na negen uur zitten we aan het ontbijt.
Na het ontbijt beginnen we aan de definitieve inpak. Frie en Marc gaan nog even terug naar de markt en kopen er nog enkele kussenovertrekken – hebben we ineens een cadeau voor Frie haar verjaardag. Marc koopt uiteindelijk het boek van Natioanl Geographic over te tempels van Angkor van een man zonder handen die een boekstalletje uitbaat. Er zit een papiertje in met de man zijn geschiedenis en hoe hij uiteindelijk in Siem Reap is verzeild geraakt. Het is de hogere prijs meer dan waard...
Marc en Luk maken nog even gebruik van het zwembad. Even na 12 u checken we uit en zetten ons vervolgens nog even aan het zwembad tot men ons om 1 uur komt ophalen voor de allerlaatste activiteit.
De baggage wordt ingeladen (what's in there – are you taking some bricks home ?) en rijden richting Tonle Sapmeer. Dit meer is in feite een immens groot moeras. In de regentijd vult het zich op met water (dat o.a. van de Mekong via de Tonle Sap rivier het meer instroomt om zich in het droge seizoen te ledigen, via de Tonle Sap rivier, in de Mekong. De rivier stroomt dus, afhankelijk van het seizoen, in 2 richtingen. We varen het meer op met een kleine traditionele boot (met motor). De stroming is net gekeerd en het water staat nog erg hoog (max 6-7 meter). De meeste bomen staan tot aan de kruin in het water, maar blijkbaar zijn ze erop voorzien en ze overleven het. Op het meer leven hele vissersgemeenschappen op drijvende huizen (zoals in de Halong baai). Bij lage waterstand worden de huizen versleept naar het midden van het meer. We denken een rustige tocht tegemoet te gaan met kans op het spotten van watervogels, maar telkens de motor stilgelegd wordt, komen er onmiddellijk enkele kleine bootjes toegevaren ; drankjes, kindjes met slangen rond de hals, banananenverkopers of rechttoe : bedelaars. Het gaat er echter opdringeriger aan toe dan in Vietnam. Het uitzicht is ook niet biezonder – het meer ligt in een enorme vlakte en buiten wat hoge boomkruinen is er buiten de dorpen niets te zien.
De boot brent ons naar het dorp, waar we even aan 'land' kunnen en vanop een platform een overzicht hebben over het drijvende dorp. Ook hier worden we al van in de boot belaagd door bedelaars. Kinderen varen in ronde badtobben, python rond de hals, naar de aankomende toeristenboten. Een van de kinderen mist een hand maar peddelt evengoed mee.
Wat we ons voorgesteld hadden als een rustige laatste activiteit draait uit op een bittere confrontatie met de (geveinsde ?) armoede.
Kris koopt er nog een sierverpakking voor een kleenexdoos.
We hebben nog een zak balpennen bij en willen die in het drijvende schooltje afgeven, maar de tijd begint te dringen en Sowann besluit direct terug te varen naar de haven. Daar staan enkele weeskinderen bij een collectedoos voor een wezenschooltje. Het kan niet beter uitkomen. De pennen worden gedeponeerd, evenals een bijdrage voor het schooltje.
Een dame verkoopt plastieken bordjes met de foto van Marc, Frie en Kris erop. Waar hebben ze die foto's genomen en zo snel verwerkt ? Ook hier staat de techniek niet stil. Frie negocieert de prijs als een volleerde en sleept de 2 bordjes in de wacht. De winst van de onderhandeling gaat naar een eenarmige bedelaar die zich gepast in de buurt heeft opgesteld.
De chauffeur rijdt ons naar de luchthaven en dropt ons om kwart na vier voor de ingang. We nemen afscheid van hem en Sowann. Frie biedt nog een restant aan balonnen aan (ze hebben kleine kinderen) maar het wordt blijkbaar vrij negatief opgevat. Een affront ? Ze hebben er al....
In de luchthaven is bijna geen bedrijvigheid. We kleden ons snel om voor de terugreis, stoppen de laatste dingen in de baggage en checken in. In tegenstelling tot wat we dachten, kunnen we de baggage niet inchecken tot de eindbestemming. We moeten ze in Phnom Penh ophalen en terug inchecken. We vrezen dat men dan ook de gewichtslimiet voor locale vluchten zal toepassen en dat we toeslag zullen moeten betalen, maar we houden ons van de domme en de 93 kg passeren zonder problemen. Oef....
Ondertussen hadden de onverwachtte extra uitgaven op het meer onze resterende voorraad dollars bijna volledig opgesoupeerd, dus bleef er niet veel meer over voor extraatjes tijdens het wachten. Frie kon zich nog net een thee veroorloven om de sinusitus wat te helpen bestrijden. Hoe ging zij de 3 vluchten verwerken met een verstropte neus en oren was de vraag die bij allen leefde. De anderen stelden zich tevreden met het water dat we nog hadden.
Stipt 17u30 ging het kleine toestel de lucht in voor de vlucht over het Tonle Sap meer naar Phnom Penh.
In Phnom Penh werd het 5 uur wachten op de aansluiting naar Seoul. Gezien de check-in maar 2 uur op voorhand openging, brengen we dik 2 uur door in het enige restaurant/snack-bar die de kleine luchthaven rijk is. We bestellen er een snack/annex drankje en kunnen gelukkig de 20 dollar met credit card betalen. Gelukkig gaat de check-in iets vroeger open dan verwacht. Alles loopt vlot en we krijgen inderdaad 4 plaatsen in business class van PP naar Seoul, inclusief toegang tot de lounge, waar we ons languit neerploffen in de zetels, en genieten van enkele zoetigheden (je zou gezworen hebben met Belgische chocola). Marc beent zijn kennis bij op het internet terwijl de anderen een slaapje doen.
Een uur voor vertrek zijn we getuige van een jonge gast met pakken pretentie die zijn intrede doet in de lounge vergezeld van zijn 2 bodyguards. Het is een (decadent) schouwspel op zichzelf.
De boarding begint stipt en we nestelen ons in de brede fauteils voorin het toestel. Het ventje zit aan de andere kant van het gangpad en is duidelijk niet opgezet met het feit dat hij naast een vreemde vrouw moet plaatsnemen. Een van zijn guards moet met hem van plaats wisselen.
Om 12 uur hangen we in de lucht en de verwennerij kan beginnen. Kris kiest voor de lange nachtrust en wil alleen een glas water. Gezien er op deze vlucht van 5 u geen ontbijt geserveerd wordt, kiezen Marc en Frie om van het avondeten te proeven. Luk vergezeld hen bij het apperitief – champagne. De service is dik in orde ; witte linnen tafelkleedjes, zilverwerk en een keuze aan gerechten. Luk neemt nog een nachtmutsje en een slaapmiddel en is binnen de kortste keren in dreamland. Ze moeten hem voor de landing wakker maken.

Dag 24 – Woensdag 4 November : Angkor Dag 2

2009-11-09T22:19:00.001+01:00

Om 8u30 vertrekken we voor onze tweede dag Angkor. Het programma wordt gewijzigd om bezoeken die in dezelfde sector liggen te kunnen combineren. Het goede nieuws : staalblauwe hemel. We hadden dus toch naar de zonsopgang kunnen gaan kijken...
Maar door het aanpassen van het programma komt Angkor Wat pas op donderdag, dus.... zouden we het morgen nog kunnen doen. We moeten dan wel om 4u30 op en we hebben een loodzware terugreis voor de boeg, maar we zijn het er met 4 over eens dat het die moeite waard is. (was de reis dan toch nog niet zwaar genoeg collega-reizigers ???) We interpelleren Sowann en die stemt (ietwat aarzelend) in.

We rijden 55 km naar Kbal Spean, een berg buiten het Angkor complex waar een riviertje ontspringt dat het oude Angkor van water voorzag en vervolgens in de Tonle Sap uitmondt. Het water wordt als heilig en reinigend beschouwd. Er is nog maar weinig volk als we er aankomen maar het is al verdomd heet en zwoel. We beginnen aan de wandeling van 1.5km naar de 150 m hoger gelegen top. De vegetatie is pure tropen en we horen de roep van verschillende vogels. De gids schijnt er zich ook in te verdiepen en weet er aardig wat van. Het pad is soms erg steil maar mooi. Luk vraagt Sowann naar de tijd van Pol Pot en de Rode Khmer. Hij zegt er bij een rustplaats op terug te zullen komen. We vragen ons af of hij er wel over wil praten. We klimmen verder en stoppen even verder aan een prieel. We praten over de natuur en de vogels. Plots komt hij toch terug op de recente geschiedenis en geeft hij een vrij uitgebreidde versie van zijn kijk op de historie. We krijgen een veel genuanceerder beeld te horen over Pol Pot dan wat ons bekend is. We krijgen ook de visie van de Cambodjanen over de Vietnamezen en de Thay te horen. Ze voelen zich ingeklemd tussen 2 expansionistische staten, waarbij ze vooral Vietnam vrezen. We horen ook een aantal dingen waarvan we denken, dit is politiek/nationalistisch gemanipuleerde retoriek van het huidige bewind. Feit blijft dat volgens Sowann de meer bemiddelde Cambodjanen trachten het land, met hun middelen, te ontvluchten omdat ze het niet veilig vinden. (het zet de drang van Borei, de gids in Phnom Penh, in een ander daglicht). Ook de buitenlandse investeringen lopen niet en de Khmer hebben schrik van teveel Vietnamees kapitaal. De koning zoekt momenteel toenadering tot China, tegenstander van Vietnam, maar we hebben onze vragen bij die strategie op lange termijn. Sowann blijft ons verbazen : hij is niet alleen ontzettend goed op de hoogte van wat hij gidst (hij heeft tijdens zijn opleiding 1 week doorgebracht in elk van de 40 tempels rond Siem Reap), hij is ook de gids die het meeste weet over gebruiken en geschiedenis van andere delen van de wereld. Wanneer hij uitlegt dat de vrouwenbeelden in de citadel der vrouwen veel volumineuzer zijn dan in andere tempels, pikt hij onmiddellijk in op opmerkingen die de vergelijking met Rubens maken. Anderzijds blijft de man op persoonlijk vlak heel afstandelijk tegenover zijn gasten, ook al speelt hij heel natuurlijk in op onze interesses voor fotografie en vogels. Bizar en moeilijk te peilen.

We zitten dik een half uur te praten, vooralleer we verder trekken. Er is ondertussen meer volk opgedoken die de koelte tussen de bomen prefereren boven de loden hitte in en rond de tempels.
Boven vinden we een klein beekje dat over trapjes naar beneden spoelt. In de meeste stenen zijn er bas-reliefs uitgehouwen die hier vooral Hindoeistische geïnspireerd zijn : Shiva's, Garuda's, Ganeshen, een vooral : duizenden linga's : de mannelijke penissymbolen die in combinatie met de vrouwelijke yani's de vruchtbaarheid en het evenwicht tussen yin en yang moeten uitdrukken. Sowann maakt er zoals gewoonlijk zijn pittige opmerkingen over : de linga's zijn wat kort, niet door de erosie (toch 1000 jaar oud), maar door het koude water. Zo heeft hij er nog een paar.
Op de terugweg zien we hem, heel onopvallend, zijn waterflesje vullen met het water van de beek, zijn haar besprenkelen en de handen en het flesje reinigen. Het water moet voor hen wel een heilige betekenis hebben.

Door de babbel en ons temp zijn we serieus achter op het schema. We eten snel iets aan een restaurantje naast de Banteay Srey tempel. Zelfde stramien als gisteren. Snel en heel redelijk van prijs. We worden er aangesproken door een jonge gast (blijkt achteraf 28 jaar te zijn) die vlotjes babbelt in het Engels. Hij verkoopt de reisgidsen waar ze je hier mee om de oren slaan. Marc vraagt uiteindelijk wat de National Geographic versie kost. Hij komt aandragen met de officiele prijs : 28 euro. We lachen eens en zeggen dat we hem al aan 5 dollar aangeboden hebben gekregen. Veel poeha, kan niet, prijs postkaartjes etc. We mogen hem voor 20 dollar hebben. Hij slaagt er in aan andere tafels te verkopen, komt terug, zakt naar 10 dollar. Uiteindelijk is het ook 5 dollar. We vinden het er een beetje over en zeggen dat als we ze voor 5 dollar kunnen kopen zonder onderhandelene, we niet meer dan 3 $ willen geven. Hij laat ons definitief met rust. We zitten dus te laag daarmee.

Na de lunch wandelen we richting Banteay Srey – ook wel de citadel der vrouwen genoemd. De tempel is gebouwd door een brahmaan en moest daarom kleiner zijn dan de koninklijke bouwwerken. Hij munt uit door het detail van het beeldhouwwerk. Je kan hier niet meer van bas-relief spreken, dit is hoog-relief. De sculpturen zijn veel dieper dan in al de andere tempels en zijn werkelijk ook zeer diep doorgestoken, zodat het bijna een voorgezet beeldhouwwerk wordt. Door de lagere uitvoering is alles ook beter te bekijken. Het complex ademt iets heel bijzonder uit, idillisch bijna en we spenderen er aardig wat tijd in.

Van de citadel gaat het naar Banteay Kdey, een deels overgroeide tempel die werd opgericht ter ere van de leermeesters van koning Yavajaraman II. We stoppen aan een zijpoort die heel mooi in de avondzon ligt. De gezichen op de toren zijn in zeer goede staat en de beelden baden in het warme avondlicht : Sowann weet zijn gasten te verwennen. Deze zijpoort schijnt echter niet in gebruik te zijn. Een rieten schutsel sluit de doorgang grotendeels af, maar Sowann wurmt zich erlangs en sommeert ons te volgen. We komen op een totaal verlaten en sterk overgroeide toeganslaan terecht en wandelen richting tempel. Na 200 m stoten we op de waterpartij die hier elke tempel omringt. Er is schijnbaar geen uitweg maar de gids zoekt een vindt een overwoekerd padje dat op een 10tal meter naast het water oploopt. We bekijken elkaar en grijpen bijna automatisch naar de bus Deet en smeren onze blote benen en voeten in. Sowann bevestigd dat het geen slecht idee is want dat er wel wat mieren kunnen zitten. Hij loopt echter in gesloten schoenen en lange broek. We lopen het padje af. Hij slaat duwt regelmatig wat dode takken van het pad af en verwittigd wanneer we een termietenpad kruisen. Daar wordt in draf overgestapt. Op bepaald ogenblik hebben de zwarte beestjes hun weg echter op ons pad gelegd over een afstand van 3-4 meter. Zelfs Sowann zet het hier op een lopen en controleert in detail zijn schoenen en zokken... We hebben geen keuze en stormen met onze open sandalen over het pad. Gelukkig zonder ongenode gasten een lift te geven. Even verder komen we op de gewone toegangsweg naar de tempel uit. Er zit weer een orkestje landmijnslachtoffers te spelen en we doen weer een kleine gift. Als we uiteindelijk op de Banteay Kdey uitkomen, hebben we een beetje een deja-vue gevoel. De tempel is in niet al te beste staat en is gedeeltelijk overgroeid met bomen, net zoals Ta Phrom gisteren. De tempel lijkt in grondplan erg op Ta Phrom, maar doordat hij minder overgroeid en beschadigd is, is hij veel overzichtelijker en minder een doolhof. Van beeldhouwwerk is hier, evenals in Ta Phrom, minder sprake. We mogen er van Sowann zelf wat in verkennen, maar zijn er na 20 minuten al uit. Kris koopt ondertussen nog (maar eens) een zijden sjaal. Ze gaat bewust niet tot het uiterste in het pingelen en legt Luk eveneens het zwijgen op door akkoord te gaan met een prijs. (en eens je een akkoord hebt, wordt daar niet meer van afgeweken, ook niet van de kant van de verkoper. We hebben in de 2 landen nooit meegemaakt dat iemand moeilijk ging doen over het wisselgeld dat moest teruggegeven worden. We hebben het ooit anders geweten). Bij het verlaten van de tempel worden we opgeschrikt door een verschrikkelijke luide en perfect gelijkmatige hoge toon. We denken aan een soort alarm maar weten niet goed waar dat hier wel zou moeten staan. Sowann zegt dat het een cyclade (soort krekel) is maar we kunnen het ons haast niet voorstellen, zo gelijkmatig is de frequentie. Plots wijst hij het beestje aan tegen een pilaar. Hij zegt dat het geluid van de vleugels komt, maar we zien niets bewegen. Luk twijfelt nog altijd dat het dit diertje is, met zijn dove rechterkant, heeft hij de indruk dat het geluid uit een andere richting komt, maar de gids jaagt de krekel op en als ze opvliegt stopt het alarm... Dus toch !

Aan de overkant van Banteay Kdey ligt Sras Srang. Dit is een vrij grote vijver met trappen aan de vier zijden (over de ganse lengte). Aan de kant van de tempel is er een soort hoofdtrap, geflankeerd door leeuwn. Vroeger moeten er aan deze kant gebouwen hebben gestaan die wat bescherming boden tegen de zon. De plaatsen waar de houten zuilen stonden zijn nog zichtbaar. Lokaal wordt de vijver het koninklijk bad genoemd, maar het lijkt meer aannemelijk date het door monniken of zelfs gewone menzen gebruikt werd. In het midden van de vijver was vroeger een eilandje, met waarschijnlijk ook een gebouw, maar dat ligt nu onder het wateroppervlak. Vooral in de avondzon is dit een erg mooie plek, met de zon die door de bomen schijnt die het meer omzomen.

Het is ondertussen bijna 5u, en Luk is dus te laat voor de afspraak in de kliniek. De chauffeur is zo vriendelijk Luk er direct naar toe te rijden. De andere 3 worden vervolgens aan het hotel afgezet waar afgesproken wordt om ons morgen om 5 u stipt op te halen. Luk wordt terug naar kamer 1 gevoerd en men maakt zich op om de bloeddruk te meten. Hij vraagt of dit veel verschil zou maken met gisteren ? De verpleegster vraagt waarom hij komt : voor nazicht van het oor. Even wachten. Dezelfde dokter, met mondkapje voor, daagt terug op en sommeert in een consultatiekamer te komen. Pleister en wiek worden verwijderd en het oor gecontroleerd ; 'big improvement' luidt het. Medicatie verder nemen, nu nog 1-2 druppels per keer in het oor en de terugreis zal wel lukken. Willen ze van hem vanaf ? Dat is dan wederzijds. Even wachten en dan komt de verpleegster warempel zeggen dat het onderzoek 'free' is. Verwondering ! Confirmatie volgt : 'this consult is free, you can go, we will not charge you'. Zouden ze de opmerkingen gisteren gehoord hebben ? De tuk-tuk brent Luk terug naar het hotel maar onderweg worden nog een paar winkels met fotomateriaal aangedaan. Het toestel dat hij zoek is slechts in 1 winkel beschikbaar, maar kost er evenveel als via internetshops in Belgie of Nederland. Merkwaardig is dat wat wij hier in een mooie gouden doos kopen, hier in het uitstalraam staat met een krimpfolie errond. Is het om tegen het stof te beschermen en krijg je bij aankoop toch de doos erbij, of kan het dat ze dit gesofisticeerd materiaal ook al namaken. Aan de prijs te zien heeft dat laatste weining kans. Om 6 uur is Luk al terug in het hotel.

We besluiten om op onze laatste avond nog een laatste keer te gaan shoppen. We gaan naar de oude markt van Siem Reap en ieder gaat zijn eigen weg, met een duidelijk verlanglijstje in het hoofd. M&F zoeken houten maskertjes zoals ze in Phnom Penh gezien hadden maar komen uiteindelijk in een piepklein antiekwinkeltje terecht waar hun ogen op een kleine Boeddha-buste vallen. Het hoofdje zou 200 j oud zijn en ze twijfelen lang of ze dit wel zouden doen. Is het echt, mag dit wel. Ze vinden een aantal krantenknipsels in de winkel (zelfs in het Nederlands) die de handelaar als bonifide omschrijven. Ze krijgen een officieel document met de nodige stempels die het beeldje de vrijgeleide over de grens moeten garanderen.
Ondertussen zoeken K&L naar jeans voor Ben (onvindbaar hier), een regenjas voor Luk (niets gezien) en een houten hangertje om een doek aan te hangen, die ze uiteindelijk wel vonden.
Ondertussen hadden we ontdekt dat de oude bazaar tegen een zeer drukke restaurant en uitgangsbuurt ligt. We trekken door de straten op zoek naar de geschikte eettent voor onze laatste maaltijd van deze vakantie.
Marc laat zijn oog vallen op heerlijk uitziende rundsbrochettes, Luk op de kikkers die ze er grillen. Het restaurant biedt ook om het uur een show met lokale muziek en Apsara dansen. De dames hebben even verderop een gezellige plek ontdekt. We kiezen voor het entertainment maar bollen het er meteen weer af wegens te rumoerig en daardoor niet echt de plaats voor het laatste avondmaal. We trekken naar het andere restaurant en zetten ons aan een gezellig gedekte tafel. Er kan een cocktailke af en laten ons een lekker visje en 2 reuzerivierkreeften roosteren. De dames maken een eigen keuze. Het is een perfecte afsluiter van de vakantie.
Terwijl we zitten te eten zijn we getuige van een opstootje tussen tuk-tuk chauffeurs die schijnbaar hommeles hebben over wie een klant mag vervoeren. Ze gaan bijna op de vuist – iets wat we tot nu toe nog niet hebben gezien.
Kris stelt voor om ons terug naar het hotel te laten rijden. Op het ogenblik dat we betalen en aanstalten maken om op te stappen komen de eerste chauffeurs al naar het restaurant toegestapt. Als we op straat komen worden we door 3-4-5 mannen aangesproken en het wordt zo orpdringerig dat we besluiten eerst een eind te voet te gaan om zeker geen aanleiding te geven tot geduw en getrek. Maar ook aan het andere eind van de straat worden we door meerdere werkloze chauffeurst aangeklampt, waarop we de 5 minuten naar het hotel maar te voet doen. Een tip voor de volgende keer ; negeer de opdringerige gasten en stap gedecideerd naar een 'rustige' tuk-tuk toe en vraag hem je te rijden. Als de anderen iets zeggen, dan had je al voordien afgesproken met de man...

In het hotel bewonderen we nog even de aanwinst van M&F. K&L kruipen daarna direct het bed in – M&F beginnen nog aan de inpak. Morgen moeten we er om 4u30 uit.

Dag 23 – Dinsdag 3 November : Angkor Dag 1

2009-11-06T04:35:00.002+01:00

Om 12 uur een eerste keer wakker geworden door luide knallen in de stad. Klinkt als klappervuurwerk dat in China met nieuwjaar wordt afgeschoten. Waarschijnlijk de afsluiting van de Waterfeesten hier. Rond 4 uur terug wakker geworden. Het is te fris in de kamer en de airco wordt uitgeschakeld. Dan hoor ik dat het regent...

Om 7 uur zitten we al aan de ontbijttafel. Het regent nog steeds maar veel minder hard. Er is hoop dat het snel zal ophouden, maar de lucht is volledig volgepakt met wolken.

M&F merken op dat hun toilet iedere keer dat men ergens doortrekt, bij hen veel lawaai maakt. Bovendien spat het water in de pot zo hoog op dat het tot tegen de bril komt. Zit maar eens op de pot als ze elders chassen ; gratis spoeling ! Ze kunnen de deur van de badkamer ook niet sluiten want ze is scheef getrokken, dus ze zijn ook meerdere keren wakker geworden.

We maken een opmerking bij de receptie en ze komen onmiddellijk inspecteren. Blijkbaar hebben ze toch ergens een euvel gevonden want ’s avonds was het opgelost. De kamer van L&K blijft muf ruiken.

Om 8 u ontmoeten we onze nieuwe gids : Sowann, een gezette maar gezellige vent van rond de 40. Spreekt goed Engels en is vlot in de omgang. We springen in de bus en begeven ons op weg naar ons eerst bezoekpunt : Angkor Tom. We hebben de indruk dat er iets met het busje is : de koppeling ligt er uit of hij vertrekt in derde. Later zal blijken dat de chauffeur waarschijnlijk een cursus zuinig rijden of zo iets heeft gevolgd en nu constant probeert zo laag mogelijk in toeren te rijden.

We gaan op weg naar Angkor Tom (de Grote Stad).

Luk heeft al een paar dagen last van etterig vocht in het rechteroor en hoort bijna niets aan die kant. Het begint wat zorgen te baren, vooral met de nakende terugreis binnen 2 dagen. Hij vermoedt dat het een zweertje in de oorgang is maar wil zekerheid. Hij besluit een dokter te raadplegen en informeert bij de gids. Die refereert naar het International Hospital maar lacht zich rot als hij de prijs vermeldt die een andere gast had moeten betalen voor een gewoon onderzoek en wat medicatie ; meer dan 300 dollar !

Luk besluit dan maar eerst de VTB reisbijstand te contacteren en hen te laten bepalen waar hij zich kan laten onderzoeken. We hadden recent gehoord dat iemand niets had kunnen terugvorderen omdat hij op eigen houtje naar een dokter was gegaan. Maar pech, niemand had het nummer van de VTB bij. Het zat in het hotel in de safe. Dus moeten we nog een dag wachten.

Angkor Tom is het grootste complex in totale oppervlakte, maar de bouwwerken zijn iets kleiner dan in Angkor Wat.

Het werd gebouwd in 1010-1080 onder koning Udayadit Yavarman II. Het was een soort kroon op het werk van de Khmer koningen die eerst door ingenieuze irrigatie het aantal rijstoogsten van 1 op 2 tot 3 per jaar hadden kunnen brengen en vervolgens hadden voorzien in andere infrastructuurwerken. Met een goed gevoedde en tevreden bevolking en een sterk leger slaagden ze er in om een gebied in te palmen dat een groot deel van het huidige Thailand en Vietnam, heel Laos, het huidige Cambodja en een stukje van China innam. Als kroon op het werk lieten ze eerst Ankor What (de residentie) en later vele andere tempels en kloosters oprichten. Angkor What werd eind 12de eeuw door boeddhistische koning Jayavarman VII verbouwd tot een stad die het centrum van de cosmos moest voorstellen. In het Ramayana epos wordt de godenberg Meru – hier de Bayontempel – omgeven door de oceaan – hier de brede vijvers die rondom de buitenmuur gegraven zijn. Overal vindt je verwijzingen naar ‘het karnen van de melkzee’ de zoektocht van de goden naar het levenselexir : Sama of Amrita.

We komen Tom binnen via de zuidpoort. Je komt aan via een lange kaarsrechte straat tussen een jungle-vegetatie en dan zie je de poort met de torens en de 3 hoofden voor je opduiken. Het heeft wel iets. De hoofden zouden afbeeldingen zijn van de koning, die zich de reincarnatie van de boddisattva Avalokiteshvara beschouwde. Je vindt ze overal terug in Angkor Tom. We stappen uit net voor de brug over de ringgracht (het is meer een brede vijver dan een gracht), trekken de regenjassen aan, openen de paraplu’s en lopen over de brug. Volgens de gids zal het waarschijnlijk 1 of 2 dagen regenen. We zitten in de staart van de tyfoon Mirinae, die alweer voor 20 doden zorgde op de Fillipijnen, maar hier is afgezwakt tot een sterk regenfront.

Een leger van 56 koppen kijkt je op elke brugzijde aan : aan de ene zijde de goden, tegenover hen de demonen. Ze houden de slang van de chaos Vasuki vast. De slang slingert zich over de buitenmuur van het complex, 6 km aan elke zijde, tot aan de noordpoort. Aan elke van de 5 poorten vindt je hetzelfde tafereel. De goden en demonen trekken aan de slang en duiden daarmee aan dat het hele complex van Angkor Tom om zijn as getorst wordt.

Dit wordt niet voor niets de ‘straat der reuzen’ genoemd. Er zijn geen 2 dezelfde en de meeste zien er na bijna 1000 jaar nog goed uit. Het vriest hier gelukkig nooit, dus infiltrerend water richt hier bijna geen schade aan. Ondertussen laten sommige touristen zich verleiden tot een tochtje op een fraai versierde olifant (zoals de koning en hogere gezagsdragers zich destijds verplaatsten). We krijgen ruim de tijd om te fotograferen en rond te wandelen. Het is merkwaardig dat je in een complex van deze historische waarde zomaar overal op kan klimmen en rondwandelen. Alleen daar waar gevaar dreigt voor instorting, staan er bordjes die je de toegang verbieden maar niemand dwingt het af. Door de regen krijgen K&L een Machu-Pichu gevoel, daar hadden ze na een bijna regenloze vakantie op het moment supreme van de reis ook de hele dag regen en mist. We prijzen ons blij dat we het toch mogen meemaken en vergapen ons aan de details waarmee deze schepping is gerealiseerd.

De auto wacht ons op aan de andere kant van de poort. De omwallingsmuur, op sommige plaatsen 8 m hoog, is aan de binnenzijde verstevigd door een aarden talud, wat de muur moest verstevigen tegen aanvallen. Binnen de stadsmuren woonden vroeger tot 100.000 mensen, maar nu vindt je hier alleen een enorme varieteit aan boomsoorten, sommigen uniek in Cambodja. We rijden 1.5 km tot aan de Bayon tempel, maar er zijn reeds veel mensen vóór ons aangekomen. Daarom besluit de gids door te rijden tot aan het olifantenterras. Daar is inderdaad minder volk en we krijgen in alle rust de uitleg over de functie van het terras : van centraal op het 350 m lange en tot 14 m brede terras gaf de koning toespraken of aanschouwde hij met zijn gevolg processies, parades en opvoeringen die zich op het Grote Plein ervoor afspeelden. Volgens oude Chinese kronieken zou een groot deel van het terras vroeger overdekt zijn geweest. De plaatsen waar de ronde dakpalen hebben gestaan zijn in alle geval nog zichtbaar.

Een aantal activiteiten is in de bas-refiefs tegen de muren van het terras uitgewerkt. Ook hier weer zijn er die in fantastische staat zijn. Je ziet er acrobaten, worstelaars, kick-boxers, koorddansers, degenvechters, troepen in parade, polospelers, maar ook een 5 koppig paard (Balaha, dat een soort beschermende rol heeft in het boeddhisme), de olifantenjacht, leeuwen, garuda’s en natuurlijke de honderden olifanten die vanop het hoofd of vanop de zijde zijn afgebeeld. Kortom weer veel te veel om op te noemen of te belijken.

Aan de overzijde van het Grote Plein staan 12 torens. Ze staan niet allen op gelijke afstand wat een beetje vreemd aanvoelt in deze harmonieuze omgeving. De juiste functie van de Prasat Suor Sat torens is niet bekend, er doen 3 theorieen de ronde.

1- de naam duid op torens waartussen een touw gespannen is, wat de theorie voedt dat hier koorddansers hun kunsten zouden verkocht hebben.

2- het zouden gevangenissen zijn geweest waar beschuldigden werden opgesloten voor korte tijd. Indien ze ongeschonden terug buiten kwamen, waren ze onschuldig. Indien slangen of ander ongedierte hen zouden toegetakeld hebben, waren ze schuldig

3- elke van de 12 torens zou verwijzen naar een jaar in de Chinese kalender, en inwoners zouden kunnen komen bidden aan de tempel van hun geboortejaar (hond, varken, etc)

De laatste theorie lijkt ons de meest waarschijnlijke, want de torens hadden 4 uitgangen en 8 ramen, dus als gevangenis waren ze niet echt efficient en koorddansen op 300 m van de koning heeft ook niet veel effect.

Van op het olifantenterras hebben we zicht op een boeddha-achtig figuur op de volgende pyramide. Het is de zogenaamde Leprakoning. De figuur is echter geen boeddha (niet de juiste houding) maar aan Yama, een soort rechter en god van de dood. Hij kreeg zijn naam omdat er een stuk van de voet en enkele vingers in de hand waarmee hij een zwaard vasthield ontbreken. Het origineel staat in het museum in Phnom Penh.

Een legende wil dat de eerste koning Yasovarman, die Angkor stichtte, melaats werd omdat hij 1 nacht zijn taak niet volbracht had om met een van de hofdames te vrijen. (dat was on onderdeel van de dagelijkse taken in die tijd). De hogere goden zouden het hem kwalijk genomen hebben en hem lepra op het lijf hebben gestuurd. Moeilijk na te gaan of dat waar was, maar het staat vast dat hij aan lepra stierf.

De werkelijke functie van de heuvel was waarschijnlijk dat hier de overleden royalties en hoogwaardigheidsbekleders ritueel verbrand werden of dat er vanop deze heuvel recht gesproken werd.

Via de grote baden, lopen we richting Phimeanakas. Dit is een 12 m hoge pyramide in 3 verdiepen. Op de top stond vroeger een gebouwtje op een kruisvormig fundament. Het had aan de 4 zijden een toegang en zou met goud bekleedt zijn geweest. Van dit Luchtpaleis blijft niets meer over. Dit zou de plaats zijn waar de koning zijn dagelijkse ‘taak’ moest vervullen (weinig privacy he, maar koud is het hier nooit dus da’s geen probleem). Volgens de Chinese kroniek zou de koning hier elke nacht om 12 u samenkomen met de slangenkoningin en de koning zou uit de ‘vereniging’ de wijsheid puren die hij nodig had om het land welvarend te regeren. (mooi verwoordt door die Chinees, onze gids hechtte meer geloof aan de rechttoe-rechtaan uitleg). We lopen via een glibberig en steil houten trapje met 1 leuning naar boven, kijken eens rond in de mooie gallerij, bewonderen hoe ze de daken maakten in zansteen met immitatie van dakpannen, en slibberen terug naar beneden, waar we terug overvallen worden door boeken, kaartjes, sjaals, paraplu en dies meer verkopers.

Van de Luchttempel gaat het naar de kleine maar mooi oostelijke toegangspoort tot het paleisterrein. (N3206). Van alle profane gebouwen, inclusief het paleis zelf, blijft niets over. Deze waren opgetrokken in hout en riet. Sommigen hadden lemen dakpannen, waarvan je hier en daar nog overblijfselen vindt. In de toegangspoort zijn op de kolommen teksten ingebeiteld die de eedaflegging van de edelen aan de koning weergeven. Het geschrift is anders dan het huidige Khmer, maar er zijn nog duidelijke gelijkenissen. D9111.

Na een korte stop op het centrale deel van het Olifantenterras, P0129, lopen we zuidelijk naar de Bayon tempel, de tempel met het meeste aantal torens/gezichten van allen. De bovenste terrassen zijn in een tweede fase uitgebreid waardoor de onderste verdiepingen moesten worden vergroot. Gedeelten van de terrassen zijn later ingestort, wellicht omdat de onderbouw er niet op voorzien was.

De tempelfundering heeft de vorm van een grieks kruis. De buitenhoeken zijn door gallerijen met elkaar verbonden, waardoor het van op afstand vierkant lijkt. Deze gallerijen zijn meter voor meter bezet met bas-reliefs die allerhande de veldslagen maar activiteiten uit het dagelijkse en hofleven voorstellen. De ronde tempel zelf staat op een piramide in 3 verdiepen (op het griekse kruis) en is in totaal 43 m hoog. Vanuit de centrale tempelkoepel vertrekken 12 stralen naar kleinere heiligdommen. Elk van de heiligdommen en de hoektorens zijn versierd met gezichtstorens. Van de 54 torens zijn er 37 bewaard gebleven. Aan gezichten (37x4= 148) dus geen gebrek hier ! Al de 3 tot 4.5 m hoge gezichten zijn verschillend en stellen de god Lokiteshvara voor maar hebben de glimlachende gelaatstrekken van koning Jayavarman VII.

In het centrale heiligdom staat een naga-boeddha, een boeddha zittend op het opgerolde lichaam van een slang die haar 7 hoofden beschermend boven hem houdt. N3237

De tempel is afgewerkt met een overdaad aan apsara’s, figuratieve motieven (geen 2 dezelfde), taferelen allerhande,...

Fotogeniek is vooral het derde niveau van de piramide, waar je letterlijk tussen de gezichtstorens wordt verzwolgen.

Na deze natte, uitgelopen ochtend rijden we naar een restaurantje waar we snel iets eten. Voor 12 euro waren we met ons 4 gesteld. Niet veel als je bedenkt dat je hier echt niet veel keuze hebt en ze de prijzen gemakkelijk zouden kunnen verdubbelen.

We vervolgen onze tour en rijden naar de Ta Phrom tempel. In feite is deze ommuurde site een klooster waar op bepaald ogenblik meer dan 5000 mensen woonden, waarvan 2700 monniken. Dit is wellicht de best bekende site na Angkor Wat, omwille van de scenes die er gedraaid zijn voor een Indiana Jones film. Toen het complex ontdekt werd besloten de archeologen de bomen die het complex overwoekerd hadden te laten staan. Op bijna alle anders sites probeert men de oorspronkelijke staat terug te herstellen, maar hier beperkt men zich tot het verwijderen van de dode bomen en het verwijderen van nieuwe jonge scheuten. Daar waar een boom verwijderd wordt, gaat met over tot restauratie van het gebouw.

Volgens de gids zouden het vooral uitwerpselen van parkieten zijn, die voor de snelle overwoekering hebben gezorgd ; ze eten de zaden van de bomen en sommige zaden worden met de uitwerpselen terug uitgescheiden. Ze zitten dus al in een pakketje mest. Als zoiets in een kleine voeg valt, komt het process op gang. Het klooster bereik je via een weg van 400 m. Onderweg zit een orkestje mannen Khmer muziek te spelen. Het zijn allemaal slachtoffers van landmijnen die proberen iets te verdienen. We zullen er nog verschillende tegenkomen. N3277

Net voor de ingang van het klooster kruisen we een groepje monniken. N3278.

De site is echt fascinerend. Bomen van tientallen meters hebben zich rond en over de gebouwen gekruld en persen de vernuftige techniek van de Chmer met hun wortels uit elkaar. (all stenen zijn op een of andere manier met elkaar verbonden : zwaluwstaarten, pen en gat, metalen ankers,... Maar tegen de kracht van de wortels is niets opgewassen. P30146. Binnenin is het complex een echte doolhof en we worden gemaand de gids te volgen en niet van het parcours af te wijken. Door de dichte vegetatie komt er weinig zonlicht (het was trouwens even gestopt met regenen) en verlies je heel makkelijk je orientatie. N3296. N30150, n3303

Ook dit complex is minitueus versierd. Er is bijna geen centimeter vlak materiaal te vinden op de zijwanden. D9153

We poseren natuurlijk even voor de deur waar Angelina Jolie verscheen in de Spielberg film. N3307

N3309. D9151, D9156, N3323.

We verlaten deze overweldigend (mooie), overwoekerde site en keren terug naar het hotel. Het is ondertussen bijna 5 u. We hebben er bijna 2 u langer over gedaan dan gepland. De gids zegt dat we door het slechte weer de zonsopganga op Angkor Wat moeten schrappen 

Luk wil eindelijk werk maken van zijn oor en wil de VTB bellen, maar we krijgen de safe niet open. Waarschijnlijke een andere code ingegeven. Dus naar de receptie, maar alleen het management kan de safe openen en die zijn er pas terug om 5u45. Gelukkig komt hij eerder opdagen. Zoals altijd zijn ze heel vriendelijk maar to the point bij de VTB. ‘Heeft u al een arts gezien ? Nee, dan zullen we ons in verbinding stellen met onze lokale agent en die zal u terugbellen’. Maar we hebben geen telefoon op de kamer (eerste hotel op de hele reis en uitgerekend NU heb je hem nodig) en de Belgische GSM’s met betaalkaart doen het hier geen van allen ! De enige die werkt is die van Luk zijn werk, maar die mag daar niet voor gebruikt worden. We zetten ons te wachten op een terrasje naast M&F hun kamer en kijken wat foto’s en film van de afgelopen dag. Een half uur later komen ze ons roepen van de receptie : Bangkok calling : Mr Ruyeanders, can you ask reception to bring you to the Angkor International Hospital, they are expecting you. - Are you sure, this is horribly expensive ? No problem sir… Dus Kris en Luk in een tuk-tuk 7 km naar het hospital, terwijl Marc en Frie verder foto’s selecteren. In het hospitaal niets dan luxe : stil, airco, marmer, 2 man aan de receptive om je te helpen uitstappen (uit de open tuk-tuk)… Even registreren, we hebben nog geen bevestiging van de verzekering dat ze de kosten op zich nemen, maar zet u maar, we helpen u dadelijk verder. Inderdaad na 5’ een verpleegster in smetteloos wit en witte nylons, in lispelend engels vanwege de blokjes op haar tanden, follow me sir.

Kris nestelt zich in een witte leren zetel in de hall. Luk mee met de verpleegster : ze wist al wat het probleem was. Even een vooronderzoek : bloeddruk, hartslag, temperatuur – alles normaal. Vragen ivm allergieën, diabetes, verkoudheid etc.. Negatief. Hij mag Kris vervoegen in het leder. 5 minuten later naar de dokter ; andere kamer, gezichstmasker op, spreekt tegen het (dove) rechteroor, versta de man voor geen meter. De andere kant werkt beter. Checkt de vragenlijst ivm allergie enz. Enkele vragen ; recent gaan zwemmen –ja, gedoken – ja.. Verdomme, niet aan gedacht, maar die oren zijn inderdaad heel gevoelig aan drukschommelingen en enkele keren diep gedoken. Zou het dan toch van het zwembad in Mui Ne zijn ?

Normaal ooronderzoek = even kijken : diagnose = ooronsteking. Ben je zeker – sure, geen zweer te zien. Is het erg ? Low to medium !

Shit !!! Dat kan de terugreis in gevaar brengen. Terug naar het leder tot men het oor kan reinigen.

Ondertussen de man van de receptie ; ze hebben nog steeds geen bevestiging van de verzekering. Of we ze kunnen bellen. We bellen de VTB en vragen hen zo snel mogelijk de bevestiging te laten sturen. Geven fax en e-mail door.

5 minuten later terug de verpleegster – follow me, naar een derde indentieke kamer waar ze het oor gaan reinigen. Wiek erin en soppen ; lots of puss sir. Hij doet de uitleg terug tegen het rechteroor, versta hem weer niet. Hij komt links zitten om de situatie te beschrijven : kan tot een week duren. Vliegen kan heel pijnlijk zijn. Ik dring aan ; als er geen drukverschil is tussen binnen en buitenoor, kan het dan pijnlijk zijn ? Normaal niet maar dan moet wel alles vrij zijn. Dus werd de medicatiewinkel opengetrokken : wiek in het oor met antibiotica druppels, antibiotica tabletten, neusspray en tabletten om de sinus te ontzwellen... Ik zal later begrijpen waarom. A propos, morgen terugkomen voor check en vooral geen water in het oor = niet zwemmen of douchen en geen alcohol, daar wordt je misselijk van in combinatie met de antibiotica !

Dat was het. Bij ons is het in 10 minuten gepiept, hier moet je 3 keer terugkomen. Ondertussen was de bevestiging van de verzekering er. We mogen naar een andere balie. Even de factuur tekenen aub : 240 dollar !! Wablief, wat staat daar allemaal op. 4 prestaties en 5 apotheek artikelen, inclusief de wiekjes en de pleisters. Prijzen waar Belgische dokters groen van jaloezie over zouden worden. Luk is in alle staten. Ziet verschillen tussen wat de dokter had gezegd en wat hier als dosering wordt opgegeven. Vraagt naar de actieve bestanddelen van de medicatie, maar daar komt geen duidelijk antwoord op. Ze zijn zo’n gezijk niet gewoon en eentje wordt vrij nijdig als we slechts 1 kopij van de factuur willen tekenen. Tekenen uiteindelijk toch.

Goed een uur later terug in de tochtige tuk-tuk naar het hotel. M&F willen net aan tafel gaan als we aankomen en we schuiven met 4 aan. Het verhaal wordt gedaan en op ongeloof onthaald. Het enige goede aan het verhaal is dat Frie de neusdruppels en sinusdecongestie kan gebruiken voor haar sterk opkomende verkoudheid. De sinutab en de neusdruppels zijn immers bijna op.

We eten lekker maar storen ons aan de indringende geur van de lamppetroleum die gebruikt wordt in de olielampjes op de tafel en in de tuin. We trekken ons niets aan van de drooglegging en bestellen dezelfde witte wijn van gisteren. Een fris afsmakende Pays d’Oc.

De antibiotica moet pas na het eten worden genomen en in de bijsluiter (die we op het internet vinden) staan geen tegenindicaties voor gebruik in combinatie met alcohol.

Toch ligt het eten heel de nacht zwaar op de maag....

Dag 22 – Maandag 2 November : Phnom Penh naar Siem Reap)

2009-11-02T17:27:00.001+01:00

Allemaal heerlijk geslapen. Niet te warm of te koud op de kamer, ook zonder airco. Om 7 uur zitten we al aan het ontbijt op het terres op het 6^deverdiep van hotel met mooi zicht op de Tonle Sap.
De eerste boten liggen al bemand in het water en roeien wat op en neer. Een half uur later zien we de eerste races.

Om 8 uur vertrekken we uit het hotel met alle bagage. We worden afgezet aan het koninklijk paleis. Eens binnen vernemen we dat door de festiviteiten een deel van het paleis niet toegangkelijk is. Ik herinner me dat dit inderdaad vooraf gemeld is. Maar het paleis is prachtig, met duidelijk andere architectuur dan wat we tot nu toe in Vietnam gezien hebben EN duidelijk beter onderhouden. Alles staat te stralen, er is geen spat verf die ontbreekt, geen schimmels op de muren, perfect ! We kijken onze ogen uit naar de minuscuul gebeeldhouwde miniaturen op de stoepa's van de overleden koningen. Bekijken de zilveren pagode van de buitenkant en lopen naar de andere zijde van het complex dat ongeveer 400 bij 400 m groot is. Er blijkt een zeer grote verering voor het koningshuis te zijn in Cambodja. We krijgen wat uitleg bij de verschillende gebouwen : de residentie, het kroningshuis, het feestpaleis, de verschillende stoepa's,het ramajana verhaal dat rondom tegen de buitenmuur is geschilderd.
We gaan uiteindelijk de zilveren pagode binnen, doen de sandalen uit en worden gevraagd geen foto's te trekken L !
De vloer telt 5000 zilveren vloertegels van 1250 gram, de meeste overdekt met tapijten. De koning komt hier, evenals vele Cambodjanen, bidden. Binnen staan vele giften van andere landen : een jade Boeddha van Laos, bovenop een stoepa achtige sokkel, een marmeren uit Thailand. Het pronkstuk is echter een 1,70 m grote gouden Boeddha die centraal staat. Ook hier weer ziet alles er prachtig verzorgd uit. Borai probeert ondertussen Marc te overtuigen hem ene uitnodiging te sturen om in Europa te komen werken. Gisteren, kort na aankomst, had hij het onderwerp ook al aangeraakt. We leggen hem uit dat er in Belgie momenteel ook 12 % werkeloosheid is en dat alleen mensen met zeer specifieke kennis, waar in Belgie een tekort aan is, naar Belgie mogen komen. Op vakantie mag altijd (voor 1 maand), maar een werkvergunnig krijg je niet. Hij zegt het te begrijpen maar begint er later weer over. Blijkbaar is het beeld van het rijke Europa hier wel heel aanlokkelijk.

Na het paleis bezoeken we het Nationaal Museum met een fantastische collectie Khmer beeldhouwwerk uit de 4 tot de 17^de eeuw. Weer geen foto's, behalve van de binnentuin. Kijk maar. We krijgen een andere gids toegewezen die ons door het museum snelt. Haar uitleg is wel goed maar we hebben te weinig tijd om de dingen echt in ons op te nemen. De meestal hindoeistisch geïnspireerde beeldhouwwerken (steen en brons) zijn echter van een uiterts verfijnd niveau. Er zijn duidelijk Egyptische invloeden in terug te vinden. Ook het gebouw zelf is de moeite waard. De rode constructie met gouden daklijnen oogt heel mooi. Na de rondleiding slenteren we er nog een kwartiertje rond tot Borei ons sommeert verder te gaan.

De volgende halte is een handcraftshop. We proberen dit uit het programma te halen maar laten ons uiteindelijk toch overhalen om er 10' halt te houden. Frie vindt er nog een paar zijden sjaaltjes en Kris wil er nog een houtsnijwerk kopen om aan de muur te hangen, maar we laten het uiteindelijk.

We rijden verder naar de What Phnom tempel. Het is de meest druk bezochtte tempel in PP en er heerst een echte kermissfeer aan de voet van de berg waar de tempel opstaat. Er staat een gigantische stupa, groter dan die van de koning, en een tempel waar een orkestje zit te spelen. Op de berg en het plein lopen er veel roeiers rond die voor een goede wedstrijd komen bidden. Het is er een gezellige drukte.
We laten de markt voor wat ze is en rijden nog even naar een paar fotowinkels om eens te kijken wat hier een nieuw toestel zou kosten. De gids moet er altijd bij zijn ; puur nieuwsgierig naar wat we zoeken en wat het kost. We kopen niets want wat we zoeken hebben ze niet. De prijs zou echter inderdaad beduidend onder de prijs in Belgie liggen.

We nemen afscheid van Borei, maar de 10 dollar die we hem toestoppen voor een goede ¾ dag gidsen vindt hij duidelijk te weinig en er kan amper een dankjewel af. Het stuk pomelo dat we net met hem gedeeld hebben kwakt hij in de goot. Ook goed jong. Ik lig er niet van wakker als jou verwachtingen zo hoog gespannen zijn.

De chauffeur rijdt met ons de stad uit. Hij zou onderweg 2 keer stoppen, op interessante plekken. Uiteindelijk is het 2 keer een pisstop aan een soort wegrestaurant. Bij de eerste rekken we het wat door, net zoals hij, iets te eten te bestellen. Bij de tweede duurt het inderdaad de tijd om te gaan plassen. Bij zonsondergang laten we hem toch maar even stoppen en de plaats waar we staan levert uiteindelijk nog erg mooie beelden op.
Als we even later in Siem Reap aankomen is het pikdonker en verschrikkelijk druk. Voor de eerste keer in 3 weken staan we stil in een file. De chauffeur loodst ons tot voor het hotel en we laden de bagage uit, en nemen afscheid. Hij lijkt iets blijer met zijn tip dan de gids. Heeft er ook harder voor moeten werken.

Het hotel valt wel mee al zijn er een paar kleine kantjes. Net als we de kamer verkend hebben horen we buiten de knallen van vuurwerk. We gaan vanop het eerste verdiep kijken en terwijl het vuurwerk verder duurt (we zouden bijna zeggen dat het mooier is dan in PP) varen nog enkele roeiboten voorbij op het riviertje voor het hotel. Hier kunnen ze dus wel bij donker varen schijnbaar. De verdere verkenning van het hele hotel levert een positiever beeld op. Alleen spijtig dat het zwembad al om 6 uur sluit. We vinden nog wat bijzondere hoekjes, bekijken de menukaart en besluiten hier maar te eten vanavond.
De bediening en het eten vallen 100% mee. De prijzen liggen wel hoger dan in Vietnam maar het restaurant, de sfeer en de afwerking mogen er zijn en voor minder dan 50 euro hebben we hoofdschotel, dessert, sapjes en een fles wijn.
Na de maaltijd lopen we nog een blokje om, om de sfeer van de waterfeesten hier op te snijven. De drukte is al minder dan om 7 uur maar er loopt toch nog heel veel jeugd op straat. We informeren bij terugkomst aan de receptie of ze al iets van onze gids hebben gehoord maar het antwoord is negatief. Daarop gaat om 10 uur het licht uit. We zien morgen wel hoe het loopt.

Dag 21 – Zondag 1 November : Chau Doc naar Phnom Penh (Cambodja)

2009-11-02T17:26:00.003+01:00

Kort verslag vandaag.
om 5.45 op – 6.30 ontbijt en 7.30 vertrek naar de boot die ons naar Cambodja brengt. We nemen afscheid van Da Lat en wurmen ons aan boord van de speedboot. Er zijn een 18tal plaatsen en het ding zit bijna vol met Fransen en 2 Finnen. De visa documenten worden op voorhand ingevuld en door de rederij verzameld. Om de afhandeling van de visa te bespoedigen, wordt er 23 dollar gevraagd ipv 20.... Geld smeert ook hier de machine.

De formaliteiten lopen inderdaad vrij vlot, alleen Marc werd vooraf geroepen en hij dacht al dat er een body-check op zijn blote lijf ging volgen, maar toen ze hem zagen was het al niet meer nodig. (Ze hadden waarschijnlijk de leeftijd slecht gelezen op zijn paspoort). Op de 5 uur durende trip wordt er geslapen, gelezen, dagboeken bijgehouden, fotos geselecteerd en geblogd. Omwille van de waterfeesten in Phnom Penh (PP), mogen we niet in de stad aanleggen. Er is een geimproviseerde aanlegsteiger enkele km buiten de stad. De gids, Borei, staat ons op te wachten en zorgt dat de baggage in de auto geraakt. Marc geeft hen 2 dollar, maar ze willen er 6. We vinden het een beetje overdreven en negeren ze verder. Luk vergeet zijn kledinghoes met nieuwe pak en loopt terug, maar ze hebben het al gevonden. Tegen 2 u checken we in in het hotel. De gids spreekt goed verstaanbaar engels, maar doet ons qua instelling terug aan Sy denken in Hanoi ; een beetje te gladde jongen. Op het programma voor de namiddag staat alleen maar het waterfeest : bootraces op de Tonle Sap waarbij teams met 30 of 65 roeiers in fraai versierde lange boten het tegen elkaar opnemen. We wandelen over Sisowath Boulevad, de Boulevard des Anglais van PP, en gaan op in de drukte. We werden gewaarschuwd om geen kettingen, oorbellen, horloges e.d. aan te doen en paspoorten, beurzen en zo in het hotel te laten. De politie en het leger zijn goed vertegenwoordigd. Toch voelen we ons vaak bekeken, vooral door jongeren. De gids loodst ons mee naar een tribune voor het koninklijk paleis. Als toeristen mogen we binnen in de 'afspanning', maar niet vooralleer grondig gecontroleerd te zijn. Fototoestellen moeten ter plaatse aangezet en een foto mee getrokken. De rugzak wordt binnenste buiten gekeerd. Na de check mogen we op de tribune plaats nemen.
Na enkele minuten wachten geraken we op de eerste rij, met een heel goed uitzicht op de finishlijn. Naast deze tribune staat er nog één waar een aantal notabelen (met rijkelijk bestikte gallons op de uniformen) en eregasten zitten. Ook de koning schijnt er regelmatig naar de regatta te komen kijken. Vandaar de veiligheid waarschijnlijk.
We blijven er een uurtje zitten genieten van het kleurrijke spektakel, zien boten waar de roeiers rechtop staan en andere waar ze ziten, of een mix van de twee. Vooraan staat een man die de maat aangeeft en voor de show zorgt. We zien ze finishen, soms met minimaal verschil, zijn getuige van de vreugde bij de winnaars, van een man die net voor de finish uit de boot tuimelt en twee boten die na de aankomst in elkaar varen. Vele boten varen na de aankomst via de eretribune (en die van ons) en maken er nog een showke van. De race begint al vroeg in de morgen en duurt tot 6 uur. Er doen enkele honderden teams mee, uit alle delen van Cambodja en uit enkele buurlanden.

Na een uurtje krijgen we dorst en verlaten het VIPkes park en gaan op zoek naar een terrasje. Er is al veel meer volk op Sisowath en er hangt een echte kermissfeer met duizenden bezoekers (verleden jaar 1 miljoen over 3 dagen) en honderden kraampjes waar je eten, drinken en kleine handwerkstukken kan kopen. Het eerste hotel dat we tegenkomen heeft een open/overdekt terras op de 5 de verdieping. Luk herinnert het zich van tijdens de voorbereiding van de reis : het is een vrij rudimentair hotel zonder goede reputatie maar het is bekend bij backpackers omwille van het terras met zicht op de Tonle Sap. We besluiten te proberen of we er iets kunnen dinken ; dat kan. We hebben ook wel zin in iets zoet, maar men probeert ons het buffet aan te smeren voor 4 euro pp. Frie en Kris gaan eens kijken maar zijn niet overtuigd van de keuze en de kwaliteit. Anderzijds is de lokatie ideaal om straks het vuurwerk en de lichtparade te kunnen bekijken. Na wat overleg besluiten we toch te blijven voor het avondeten. We hebben tenslotte slechts een dun boterhammeke voor lunch gehad en we krijgen honger. We bestellen en vragen tegen 6 u te kunnen eten - hebben de indruk dat ze het begrepen hebben. Volgens de gids zou om 6u30 het vuurwerk beginnen, dus de timing klopt perfect. Tegen kwart voor zes is het donker en stoppen de regatta. Even later zien we al schepen met grote uitbeeldingen van pagodes, draken, paleizen enz gemaakt in lichtjes voor de eretribune veschijnen. Om 5 na zes gaat er een vuurpijl de lucht in. We denken dat het een probeerselke is, maar de ene volgt na de andere. Dit IS het vuurwerk. We vrezen dat ons eten net tegelijk gaat komen, maar de kok heeft blijkbaar vertraging en we kunnen van de bootshow en het vuurwerk genieten.
Een collega had verteld dat het vuurwerk spectaculair is en dat we zo iets nooit gezien zouden hebben. Het zou zich elk uur herhalen. Maar beide bleken onjuist : het was mooi maar zeker niets exceptioneel en er zou geen herhaling komen.
Het eten is zoals het hotel, niets bijzonders. In het lokale Khmer gerecht (kip, rund en vis in een jonge kokosnoot), blijkt alleen kip te zitten. Bovendien is het een soep en geen stoofpot die in een soepkom wordt geserveerd. Er zit een soort groente in die enorm vezelt en absoluut niet te kouwen valt. Het lijkt wat op te oude bamboe, en wordt er dus bij elke hap maar uitgefilterd/gespuugd.

Tegen acht uur gaan we terug naar het hotel. Op Sisiwath boulevard kan je ondertussen over de koppen lopen. De meesten zijn uitgeteld en gaan onmiddellijk slapen. Luk werkt nog een stukje aan de blog en zet de foto's bij de posting van Mui Ne. (mooi he en uiteindelijk toch nog niet zo'n kort verslag)

Dag 20 – Zaterdag 31 0ctober – Mekong naar Chau Doc

2009-10-31T23:55:00.000+01:00

Ondanks de zwoele, vochtige hitte, toch goed geslapen. Vanaf 5 uur begint de bedrijvigheid op het water van de boten die naar de markt of het veld gaan. Ik sta op en zet me even op het terras tot de anderen ook wakker worden.
Er kan rudimentair gedouched worden en we hebben elk een kleine dunne handdoek om ons af te drogen. Alhoewel, afdrogen helpt niet veel want na 2 minuten plak je terug van het zweet.
Om 7 uur verzamelen we om een bezoekje te brengen aan de watermeloenvelden en boomgaarden van onze gastheer. De watermeloenen worden in verhoogde perken geplant en afgedekt met plastic folie om de verdamping tegen te gaan en de planten heel veel warmte te geven. Het waterpeil in de kanaaltjes wordt geregeld zodat ze net voldoende vocht krijgen. Regelmatig moeten overtollige knoppen op elke plant verwijderd worden om mooie grote meloenen te krijgen. In minder dan 2 maanden hebben ze een oogst. Deze teelt werkt hier zeer goed en brengt veel meer op dan de vroegere natte rijstteelt, maar het is arbeidsintensief en nog altijd gehurkt werken.
Van hurken gesproken, hiet spreekt men niet van naar toilet gaan maar van 'naar de brug' gaan. De fruitoogst is veel minder. De bomen staan er wat verkommerd bij en de bladeren zijn droog en vol gaten gevreten. Dalat wijdt het aan de verzengende hitte op dit eiland en inderdaad, om half acht 's morgens is het er al bloedheet.
We gaan terug en krijgen ons ontbijt – heel beperkt : een frans broodje en wat confituur of een La Vache Qui Rit kaasje. Een kop koffie of thee.
De boot ligt ondertussen klaar en we vertrekken naar de drijvende markt. De eerste indruk is minder imposant dan we verwacht hadden, maar onze skipper neemt voldoende tijd om tussen de handelende schepen door te laveren en we krijgen een goede kijk op de activiteiten. Er worden allerlei groenten en fruit verhandeld, ook geïmporteerde wortelen en appelen uit China. Je kan zien wat men verhandeld aan de producten die aan een stok vooraan op het schip hangen. We bekijken de handel. De witte kool wordt van de buitenste bladeren ontdaan voor hij verkocht wordt. Het loof verdwijnt in de rivier. Er varen ook kleine bootjes tussen die soep en andere maaltijden bereiden en bezorgen. Een scheepje heeft geen stok, maar doet goede zaken met eenden te verkopen aan de grotere schepen.
Een schip ligt te koop. Je ziet het aan de stok ; daar hangen dan palmbladeren aan.
Na het de markt kijken we nog binnen in een werf waar met houten schepen bouwt. Het werk is nog 90% manueel. Een scheepje van 6 m kost 150 euro, een kleine passagiersboot voor een 15tal personen kost, inclusief motor, 3000euro. Het hout is echter van slechte kwaliteit en een schip gaat nog amper 20 jaar mee, en dan wordt de romp nu nog extra bezet met aluminiumplaat. De oudere gingen 50 tot 70 jaar mee. Frie merkt een lange witte plastic worst die tegen het dak van het atelier hangt en vraagt wat het is. Het blijkt een opvangreservoir te zijn voor metaangas dat vrij komt bij de vergisting van de varkensmest in de varkensstal die midden in het atelier staat. Met het gas kan men koken en er is opvallend weinig reuk in de werkplaats.
We varen naar de fruittuinen en krijgen er een korte rondleiding. Dalat legt uit hoe ze planten stekken en enten. Het verkort de periode om vruchtdragende bomen te krijgen van 5 naar 2 jaar. We vinden hier mango, durian, jackfruit, ananas, mango, papaya, melk of Haiti appels, enz. Er is ook een mooie lotusbloementuin. We krijgen een varieteit fruit aangeboden ; ananas, mango, melkappel en watermeloen en Kris besteld nog papaya bij. De porties zijn zo groot dat we al niets meer nodig hebben voor het middageten (ook vanwege de drukkend hitte).
Via de druivende vismarkt varen we terug naar de aanlegstijger waar de auto al wacht. De vis wordt hier levend aangevoerd vanuit de viskwekerijen. Het zijn speciale schepen met een centraal ruim dat men kan laten vollopen (een soort aquarium) en waarin het water tijdens de vaart constant ververst wordt via openingen aan de zijkanten. De skipper manouvreert weer tot we een goed zicht op de schepen hebben.
Tegen 12 uur vertrekken we richting Chau Doc. In elke stad die we tegenkomen, krijgen we van Dalat een beetje uitleg. Een van de steden heeft de naam Chau Tanh. Chau zou verwijzen naar suikerpalmen, een boom die hier vroeger veel voorkwam maar volledig uit de streek verdween toen de Rode Khmer in Cambodja alle land opeisten waar de suikerpalm groeide. In plaats van een nieuw conflict aan te gaan met Pol Pot &co, werden alle suikerpalmen in Vietnam (in de streek tussen Can Tho en de grens) gekapt. Het brengt de discussie op de evolutie in de regio sinds de Amerikaanse-Vietnamese oorlog van 1975. Er blijken toch wel een aantal verschillen in interpretatie te zijn tussen wat de Viet geleerd wordt en wat er in het westen geschreven wordt. Het maakt tevens duidelijk dat deze regio echt centraal op het politieke schaakbord heeft gestaan sinds de tweede wereldoorlog en dat de intriges en manipulaties tussen Amerikanen, Russen en Chinezen om invloed te verwerven nooit veraf waren. De lokale bevolkingen waren er de grote dupe van.
We rijden ondertussen verder en de chauffeur lijkt al maar driester te worden. Waarom ? Op een bepaald ogenblik ramt hij weer bijna een motor van de baan als die niet snel genoeg plaats ruimt, waarop hij er naast blijft rijden en afstopt zodat de brommer ook ferm in de remmen moet. Ondertussen werpt hij wat vieze blikken in de richting van de man. Het wordt me even teveel en met mijn 'allee, hoe is't nu toch mogelijk' schrik ik blijkbaar de rest van de bus wakker die ligt te doezelen. Ook Dalat schiet wakker en kijkt vragend om. Ik denk dat mijn blik genoeg zegde. Ook de chauffeur bleek ineens Antwerps te verstaan, want de rest van de rit ging het er iets voorzichtiger aan toe.
We komen al om 3 uur in Chau Doc aan en checken in in het hotel. De airco werkt alleen in de kamers en in de lobby is het bloedheet. M&F nemen snel een douche, K&L pakken een beetje uit. Om 4 uur vertrekken we naar de 7km verder gelegen Sam berg. Het is een bedevaartsoord geworden voor vooral Chinese zakenmensen die hier komen offeren om goede zaken af te smeken. Je ziet er hele gebraden varkjes geöfferd worden. Doch, wanneer de god de geest van het varken tot zich heeft genomen, wordt het varkentje netjes terug ingepakt en meegenomen voor consumptie thuis...
De hele omgeving is een commerce geworden, Lourdes komt bij me op als beste vergelijkingspunt. We blijven wat te lang in de eerste (van de 20 ?) tempels hangen en ik opper tegen Dalat dat we beter verder gaan om de zonsondergang boven op de Sam berg niet te missen. Deze berg, die midden in het vlakke landschap uit het niets oprijst, is 230 m en 1000 trappen hoog. Frie had al gewaarschuwd dat ze haar tijd nodig had om er te geraken en regelmatig zou moeten rusten om op adem te komen. We zetten de klim in en lopen van het ene tempeltje naar de andere pagode. De trappen lopen over terrasjes en vlak langs huizen, je zou er je weg nooit alleen vinden. Kris wil haar voorraad balonnen nog aanvullen maar Luk maakt een opmerking dat we geen tijd te verliezen hebben. Dalat's tempo ligt vrij hoog en telkens hij aan een tempel of pagode wat uitleg wil geven loop ik al langzaam verder terwijl ik het gesprek gaande hou. Frie heeft het moeilijk met de klim en moet even puffen, maar Kris interpreteert het geluid verkeerd en denkt dat Frie een ballon aan het opblazen is. De signalen worden door geen van de anderen begrepen en even verder wordt het even allemaal teveel. De emoties en spanningen bereiken een toppunt. Dalat weet niet wat er gebeurd en staat er beteuterd en vragend bij. Er wordt nu 5 minuten gewacht en wandelen langzaam verder. We zijn uiteindelijk nog ruim op tijd en zien een prachtige zonsondergang boven Cambodja maar de spanning is nog lang niet weg.
Dalat geeft Marc advies welke oefeningen hij kan doen om geen hoofdpijn meer te krijgen. Hij doet het heel beheerst voor terwijl Marc het probeert. Frie legt alles vast op film.
Het wordt ondertussen flink donker en we beginnen de afdaling. Gelukkig is het bijna volle maan en krijgen we toch nog een beetje hulpverlichting. Toch is het moeilijk lopen op de scheve en ongelijke trappen.
De bus staat voor een laatste mooie tempel met Cham en Hindoeistische invloeden. Dalat geeft zijn toelichting bij de zwarte en witte olifant die er voor staan. De witte heeft minstens 6 slagtanden en zou de moeder van Boeddha in de buik geprikt hebben, waarna ze zwanger werd van Boeddha. De zwarte was een dier dat door een rivaliserende geloogsstroming op Boeddha werf afgestuurd om hem te doden, maar het dier ging aan de Boeddha zijn voeten liggen, tam als een hond.
We rijden de 7km terug naar het hotel. Er wordt geen woord gesproken...
Om 7u30 spreken we met Dalat af om iets te gaan eten in de stad. De sfeer is terug opgeklaard en we beslissen om in een restaurantje met terras op het water te gaan eten. Vooraf lopen we nog een muziekwinkel binnen en zoeken een CD met typisch Vietnamese muziek uit. Het ding, in een plasticzak verpakt, kost 5000 dong (20 eurocent). We kiezen nog een tweede, betalen en wandelen verder. De eerste aanblik van het restaurant is niet echt attractief, maar we lopen binnen. Achteraan zien we een terras en het is pas als we daar komen dat we het vlottend terras op het water onder ons zien liggen. Spijtig genoeg heeft een bus Nederlanders al de beste plaatsen aan de waterkant ingenomen, maar erg is het niet. We zitten op een afzonderlijk ponton en laten ons adviseren door Dalat. Het wordt gegrilde vis (een soort katvis, maar kleiner en minder vet), ribbetjes (gestoofd in vissaus en suiker, sjalot toegevoegd en later even gecarameliseerd), nasi met kip, scampi met champignons in deegblokjes, waterspinazie met look en gewokte groentjes, rijst, mie,..... Het was overheerlijk en een heel mooie afsluiter van onze Vietnamperiode. Morgen eten we in Cambodja....
Op de kamer verzamelen we nog even en bellen Paps. De eerste verbinding is bijzonder slecht, maar de tweede keer lukt het vrij goed. We zijn wederzijds blij elkaar te horen en het thuisfront krijgt de opdrach Mouche haar hiel heel nauwkeurig in het oog te houden en zo nodig terug naar het ziekenhuis te gaan (Frie vergeet te zeggen dat ze de vlak moeten aflijnen met een stift om na te gaan of het groter of kleiner wordt. Paps ; ge weet hiermee wat uw dochter van u verwacht). We vinden het achteraf vreemd dat de paps het hele gesprek voerde.

Dag 19 – Vrijdag 30 0ctober – Saigon naar de Mekong delta

2009-10-31T18:16:00.000+01:00

Om 6u30 uit bed. De ontbijtzaal zit afgeladen vol en we schuiven aan bij 2 Japans ogende dametjes. De Pho (soep) is slechts een flauw afkooksel van wat ik tot nu toe heb gegeten. Om 8 uur moeten we vertrekken maar K&L zijn 10' te laat beneden. De gids staat er al.
We verlaten Saigon en Dalat geeft veel uitleg. Sai-gon zou bos van kapokbomen betekenen. Al tijdens de Khmer-periode had de stad dezelfde naam in het khmer : Prey-Kor
We stoppen onverwacht voor een Cao Dai tempel net voor we in de Mekong komen. Dalat weet er vrij veel over te vertellen. Deze tempel is veel kleurigere (kitcheriger ?) dan deze in Danang. We kunnen er vrij rondwandelen en Dalat geeft uitleg over meditatie binnen het boeddhisme. Hij zegt dat er veel van het Boeddhisme en Taoisme terug komt in het Cao Dai en dat hij er zich best in zou kunnen vinden. Marc vindt het allemaal maar een toeristische show en heeft waarschijnlijk dik gelijk.
Dalat blijft de rust zelve, neemt rustig zijn tijd.
We rijden verder tot Cao Be en Frie haar hartje begint sneller te slaan en het rechterwijsvingertje te jeuken als we plots weer vele witte uniformpjes zien opduiken. De chauffeur stopt pal voor de ingang van een secundaire school en Marc die net aan die zijde van de auto zit, heeft de eer de foto's te trekken. De instructies zijn precies : inzoomen, die nog en die nog... We hopen dat er een paar mooie tussen zitten (de meisjes zijn het in alle geval...)
In de stad gaan we aan boord van een oude motorboot. Kris koopt haar eerst nog een zonnehoed, geen rijstkegel maar een stoffen safariexemplaar L. De boot vertrekt midden in de stad en we varen langs de huizen die schouder aan schouder naast en op het water gebouwd zijn. We draaien een kanaal op en leggen aan bij een steiger. We zien er hoe rijstpapier gebakken en gedroogd wordt. Ernaast maken ze een soort babbelut van cocospoeder en suiker. De hele handel wordt manueel versneden en in afzonderlijke papiertjes ingepakt. Er zijn natuurlijk de nodige verkoopstalletjes en we slaan een voorraad in. We vinden er ook mooier afgewerkte zijden textiel dan op de markt gisteren in Saigon en kopen er een pyjama voor Lies. Naast dit atelier/winkeltje komen we terecht in een atelier waar ze rijst poffen en koeken maken. Maar op weg ernaar wordt er weer halt gehouden om nu wat zijdewerk voor Krisje te kopen. Dalat laat me ondertussen zien hoe de mensen hier wat bijverdienen door drakenoogfruit (longan fruit) te ontpitten en te laten drogen. Het is een soort gedroogde kleine lychie en kreeg zijn naam door de relatief grote zwarte pit die op een oogbol lijkt die er in zit.
Om re rijst te poffen wordt er zand heel erg warm gestookt. Een beetje olie wordt toegevoegd en dan worden er rijstkorrels, met pel en al, ingegooid en snel door het zand gemengd : de vliezen sprigen er af als de rijst zwelt. Het is een bewerking die maximaal 30" duurt. Zand en rijst worden gezift en de vliezen verwijderd en je hebt iets dat erg op popcorn lijkt – poprice. Ook hier slaan we weer een voorraad koeken en thee in.
We varen terug af en komen we aan de meest noordelijke van de 9 Mekong armen. De rivier is hier goed 2 km breed. We steken de rivier over naar een eiland, varen over de kanalen tussen de delen van het eiland. Men is een nieuwe weg aan het aanleggen en de route is niet echt mooi. Marc en Luk worden door de monotone motorronk, de deining en de hitte in slaap gewiegd. De uitleg va Dalat mag niet baten. Slechts de laatste honderden meters is het landschap wat natuurlijker. We leggen aan bij een steiger en bezoeken een bonzai-kweker. De tuin staat vol met potten en er is een restaurant aan waar we kunnen lunchen. Het voorgestelde menu lijkt ons veel te uitgebreid en we beperken ons tot olifantoorvis, tijgergarnalen, nem (mini-loempia), rijst en fruit. Voor 2.5 euro krijgen we een heerlijke maaltijd voorgezet. De vis is in olie gebakken en wordt heel mooie gepresenteerd. Na het eten brengen 2 platbodem roeiboten ons een eindje verder. Het is een zalig rustig tochtje door een kanaal afgezoomd met mangrovebomen. We zien hoe grotere schepen zich onder de bruggetjes op de zijkaanltjes wurmen. Spijtig genoeg moeten we terug overstappen op onze luidruchtige motorboot naar Cao Be. Het busje rijdt ons in ware rodeostijl naar Can Tho. Ik begin me mateloos te ergeren aan de man zijn machogedrag. Om de ferry in Can Tho te nemen is het wringen en drummen. Ik waan me op de Brusselse ring op vrijdagavond. Het is een a-typische situatie in het Vietnamese verkeer waar normaal alles heel gelijdelijk gaat. De ferrydiensten draaien op volle toeren als we aan de 2^de Mekong arm komen nabij CanTho. We tellen er twaalf die zoals het gewone verkeer, door elkaar wurmen op de 1.5km brede rivier. We zien nog net de zon ondergaan boven het water.
We rijden Can Tho in en worden gedropt naast een oude brug. Frie wil haar baggagetrolley mee maar beklaagt zich even later dat ze geen dagrugzakje heeft klaargemaakt voor de overnachting bij het gastgezin : de trolley moet gedragen worden want de weg (voetpad is er niet) zit vol kuilen en bulten. Onze gastheer, mr Hung, wacht ons al op en brengt ons met zijn boot naar zijn huis. Onderweg wijst hij op de vuurvliegjes in de struiken, legt uit dat de mannetjes groen en de vrouwtjes oranje oplichten en stuurt prompt zijn boot in de struiken om er een te vangen. Halverwege realiseren we ons dat we het geschenkje dat we voor onze gastheren gekocht hadden, vergeten zijn op het busje. Damn
Met luid getoeter kondigt hij zijn komst aan. De homestay is anders dan ik verwacht had : het zijn 7 kokosrieten hutjes naast elkaar aan de waterkant. Er is een lavabo voorzien en gelukkig een muskietennet, want het zit er vol vliegen. Het is alles samen erg primitief, maar ik had me meer een gewoon lokaal huis voorgesteld.
Na tien minuten worden we in de keuken verwacht waar we nem gaan rollen en bakken. We kunnen echter niet ongemerkt voorbij aan de 2 kleine hondenpups die hier ronddartelen. Frie en Kris zijn direct verkocht, maar de beestjes hebben het gevonden en ze geraken er niet meer van af. Ze blijven in de tenen en de sandalen bijten. Leuk (voor de anderen...).
We krijgen een voorbeeld hoe de nem te rollen. Het zijn vegetarische en bevatten bonen, zoete aardappel, look,
Bootje naar nachtverblijf – zeulen met koffer – pralines vergeten – rieten hutjes aan waterkant – muggen- hondjes - nem rollen – uiterst verzorgde maaltijd met vis, tofu, bonen, nem, rijst, noenels. Nem : zwarte bonen en taro (zoete aardappel). Je kan ze ook met varken maken, dan is het zwarte bonen, taro of wortel, sjalot, peper en varkensvlees. We mogen ze zelf bakken in pindaolie. Bij het opstaan trapt Kris met haar volle gewicht op het frele pootje van een pup. Hij spurt hinkend en jankend het huis in en we horen nog een paar keer nakermen. Marc en Luk hoopten al op jonge hond als hoofschotel, maar Dalat beweert dat boeddhisten geen hond eten, dus vergeet het maar.
De maaltijd wordt opgediend. Er is veel te veel en lekker eten ; spring rolls (hoor net dat ze in Z Vietnam geen nem eten), bon (witte rijstnoedels), rijst, tofu, groene princesbonen, gestoomde olifantoorvis (ook heel lekker), munt, komkommer, tomaat en annanas als dessert. Een paar biertjes erbij en we kunnen geen pap meer zeggen. De gastheer komt erbij zitten en praat wat over zijn boerderij. Hij heeft 2 hectare watermeloen en 2 met fruitbomen. De meloenen doen het goed en kunnen om de 2 maanden geoogst. Zijn fruit doet het veel minder goed, waarschijnlijk door de grote hitte op dit deel van het eiland. De man spreekt erg goed en duidelijk engels – allemaal geleerd uit een boek, zonder tapes of cd. De uitspraak haalde hij van de omgang met toeristen. Dalat vertelde ons hoe hij van nucleair fysicus tot gids uitgroeide, ook vooral door zijn kennis van het engels.
Na het eten trekken we naar onze hutten en verzamelen nog even aan de waterkant. De telefoonkaart is herladen en we willen Paps en Mouche nog eens bellen, maar die geven niet thuis. Dan maar de GSM van Mouche. Ook niets. Uiteindelijk Gaby gebeld om een vroege goede verjaardag te wensen. Ook Krisje nog gesproken. Horen dat de Mouche alsnog een doorligwonde aan de hiel heeft : goed verzorgen he Mouche ! Je weet dat dit heel belangrijk is.
Na het telefoontje daalt de rust terug over het kanaal. De omgeving heeft 5 minuten kunnen genieten van een conversatie in het Nederlands.
We laten de klamboe af en duiken eronderdoor ons bed in – hopen dat er geen vliegen mee zijn. Het is zwoel heet in het hutje, en het nylon onderlaken – een bovenlaken is er niet en blijkt ook niet nodig te zijn – zal niet veel zweet opvangen, maar we vallen snel in slaap.

Dag 18 – donderdag 29 0ctober – Saigon

2009-10-31T18:15:00.000+01:00

Om 8 uur worden we opgewacht door onze nieuwe gids. Hij heet Da Lat, zoals de stad. Hij is erg goed verstaanbaar. We stappen de bus in en we rijden onmiddellijk naar Cholong, de Chinese wijk van Ho Chi Minh Stad.
Onze eerste stop is een de Giac Lam pagode. Er staat een erg grote pagodetoren, met een relikwie van Boeddha, gekregen van een (Thaise) monnik. Verder een aantal grote stoepa's waar de asse ligt van geëerde monniken. Voor de tempel staat een dame met een kooi vol kleine vogeltjes. Een soort meesjes aan de bek en het gekwetter te horen. Ze worden verkocht om dan door de koper te worden vrijgelaten. We begrijpen dat het is om de geest vrij te laten en voor voorspoed te zorgen. Kris en Frie kopen er elk een, maar die van Kris baant zich erg snel een weg naar de vrijheid. Frie knijpt waarschijnlijke iets harder en laat het vogeltje gecontroleerd los.
Da Lat geeft ondertussen rustig zijn uitleg en laat ons ruim de tijd om rond te kijken, vragen te stellen en foto's te nemen. In de pagode komen we eerst in de ontvangstkamer. Ook hier staan al een aantal Boeddha en Bodishiva beelden. Da Lat maakt een onderscheid tussen de 1000 armige Bodishiva en de 8 armige Kundi Bodishiva (die zou een trap lager staan op de weg naar het Boeddha zijn. Hij legt de verschillende stadia uit om de Boeddha-staat te bereiken : gelovige => monnik => arahat => kundi => bodishiva => buddha.
De zaal is ook overladen met foto's en naamplaten van overledenen. Ze worden in de pagode opgehangen opdat de monnikken voor hen zouden bidden. Vooral tijdens de 49 dagen na het overlijden, wanneer de geest nog in het lichaam vertoeft, is het voor de Boeddhisten belangrijk dat de geest de juiste weg naar het andere leven gewezen wordt. Vandaar de dagelijkse gebeden en boodschappen door de monnikken.
In de tempel zelf zien we een erg groot boeddha beeld evenals een aantal kleinere. Aan de zijkanten staan de 10 hellerechters en de 18 volgelingen van Boeddha. Er staat ook een heel speciale Bodishiva boom ; een structuur met 49 armen met telkens een vrouwelijke Boeddha figuur en een olielampje. De gelovigen kunnen hier eens wens nalaten achter een olielampje voor een overledene.
Net naast de vertrekken van de monnikken ligt een binnenkoer met op de muren tekeningen van de verlichting van Boeddha – een metamorfose van een zwarte koe in een witte en finaal de overgang in een wolk. Er staat ook een verzinnebeelding van de hel, met een uitbeelding hoe de zondige gelovigen zullen gestraft worden. Pol Pot zou hier ideeën kunne van opgedaan hebben. Omdat de tempel zo druk bezocht wordt is me ernaast een nieuwe en veel grotere aan het bouwen.
Na de rust van de pagode duiken we de Binh Taymarkt in Chaulong in. Ze wordt in feite gebruikt als een groothandelsmarkt, waarbij handelaars uit andere delen van de stad hier grotere partijen inkopen om dan lokaal terug te verkopen. Ze is gebouwd op vraag van een Chinees zakenman door een Franse architect. Ze is vierkant met een grote binnenkoer waar een standbeeld staat van de schenker en heeft een verdiep met een belforttoren. Wij kopen er kruiden en proeven er van een zoete griesmeelsoep. Zoals op alle markten is het er een bedrijvigheid van jewelste en je moet goed uitkijken om geen stoot of trekkar tegen je hielen te krijgen.
Van de markt gaan we naar de Thien Hau tempel – de tempel van de Hemelse Dame, beschermster van de zeevaarders. Hij staat in een klein straatje en als je het niet weet loop je er los voorbij. Dit is een gemengde Confusianistisch/Taoistische tempel.Deze heeft een heel andere architectuur en structuur dan de traditioneel Vietnamese. De invloed van de Chinezen is duidelijk merkbaar. Deze bevat een aantal open binnenplaatsen die allen met veelkleurige en goed bewaarde keramieken friezen afgeboord ijn. Ook hier worden taferelen uit beide levensbeschouwingen afgebeeld. Binnen in de tempel is er prachtig houtsnijwerk. Er zijn beelden van de godin Long Mau en van Bah Me San, die vooral door onvruchtbare moeders aanbeden wordt.
Ook veel teruggekeerde bootvluchtelingen bezoeken de tempel regelmatig als dank dat ze het overleefd hebben. De wierrookstokjes en spiralen branden er met tientallen en hebben het houtsnijwerk al volledig zwart gekleurd.
Het is ondertussen tegen 1 uur en Da Lat loodst ons mee naar een lokaal restaurant om een kom Pho (noedelsoep) te eten. De eerste aanblik is niet echt geruststellend, maar hij loodst ons door de gelagzaal, de trap op naar een afzonderlijk vertrek. Nog steeds niets waar je wow van zegt maar de inox tafels zijn er proper en we zitten apart. Een vrolijke jonge knul bedient ons. Da Lat legt uit dat de soep in het zuiden veel meer groenten en kruiden bevat dan in het noorden en dat elke streek zijn eigen noedels heeft. Wij doppen de sla, het citroengras en nog een andere groene in de soep. De durvers werken af met pepers en doppen het rijkelijk zwemmend runds of kippevlees in de soja-curry mengeling. De soep (of is het de zever) loopt over onze kinnen.
Na deze simpele maar lekkere lunch gaat het richting Notre Dame kathedraal. We bekijken het gebouw alleen van buiten want binnen is er bitter weinig te zien. Enkele bruidspaartjes maken met veel poeha hun opwachting voor een fotosessie, ook al zijn ze elders getrouwd. en post gebouw.
Tegenover de kathedraal ligt het erg bekende centrale postkantoor van Saigon. Het is rond 1900 gebouwd door de Fransen en vertoont duidelijke art-nouveau trekjes. Eiffel stond in voor de constructie van het koepelvormige dak. Achteraan hangt sinds 1975 de foto van nonkel Ho. We hebben verdomme deze morgen vergeten de postkaarten mee te brengen, dus kunnen we vanavond nog eens terugkomen.
Het laatste punt op het programma is de tempel Ngoc Hoang. Deze naam wordt vaak vertaald als de tempel van de jade keizer maar in feite moet het vertaald worden als de tempel van de hemelse heerser (keizer). Hij werd gebouwd in 1909 door een Chinese congregatie uit Kanton.
We komen binnen op het tempelterrein en vinden er een vijver met vissen (voorspoed) en schildpadden (lang leven). Sommige schildpadden dragen een naam op hun schild : het zijn de namen van bootvluchtelingen die de uittocht in 1975 overleefd hebben.
Dit is een echt gemengde tempel : boedhisme (bevrijding van de geest), confusionisme (orde en structuur) en taoisme (natuur). Het bijzondere van deze tempel zijn de grote beelden, allen in papier- mache, maar dat zie je niet en het knappe houtsnijwerk aan de friezen en op de helletaferelen in de zijzaal. Ook hier is het hout gewart door de vele wierrook die er gebrand wordt. In de voorst en kleinste zijzaal worden een aantal Maria-achtige beelden aanbeden door vrouwen die een kind (of zoon) wensen. De beelden zijn niet groot en allen in fleurige blauw-en-rode zijde gekleed. Vrouwen die een kind wensen kunnen een streng rode stof van een van de beelden meenemen.
Normaal zou de gids ons nog over de Banh Thran markt loodsen maar we vragen om ons aan de Saigon rivier af te zetten. We lopen een einde langs de drukke en vuile rivier en steken dan, als volleerde lokalen de drukke 3 vaks oeverboulevard over. We komen allemaal heelhuids aan de overkant. We rusten even en kopen een gekoelde jonge cocosnoot van een straatventster. Een moeder met klein meisje krijgt van Frie een verzameling zeepjes, kammen, tandenborstels, de kleine een ballon. Ze is er blijkbaar geel gelukkig mee. We zetten onze weg voort via de poepchique Dong Khoi boulevard en steken onze neus aan de ruit van Cartier en Vuiton, maar de verkoopsters tonen niet veel interesse in ons. Ze moeten het maar weten, dan verkopen ze niks he. We komen terug langs de opera en het stadhuis en willen ergens iets gaan drinken. Het terras (5^de verdiep) van hotel Rex ***** zou een erg mooi uitzicht geven op alle voormeldde bezienswaardigheden. Luk loopt binnen en gaat eens kijken. Het terras blijkt minder goed gelegen dan beschreven en een capucino kost er ook 3 euro. We laten de luxe aan ons voorbijgaan en zoeken en vinden even verder een tuincafe met Latino sfeer. De salsa en samba klinkt er aangenaam. Het is een kleine oase van rust in de drukke mierenhoop. En terwij buiten de brommers en auto's voorthossen genieten we van een koffie en wat fruitsla. Toegegeven ; een ijscapucino is minder lekker dan de echte.
Van hier is het een zucht naar de Ben Thahn markt. We lopen er even binnen en Luk laat zich verleiden om een automatisch uurwerk te kopen voor 12 euro. 2 uur later trekt hij de sluiting al kapot ! We zoeken nog naar de peignoir voor Lies en iets voor Krisje, maar de afwerking is slecht. Voor het eerst worden we bijna lijfelijk binnengetrokken en moeten we de stem verheffen om de verkopers van ons af te schudden. Marc koopt 3 polo's. En we zoren dat we chocolade vinden voor ons gastgezin van morgen. De markt ligt op een boogscheut van het hotel, waar we ons na een drukke dag verfrissen vóór we gaan eten.
Da Lat had ons een adres gegeven van een restaurant waar ze veel lokale specialiteiten hebben en waar veel Saigonezen komen eten. Vertaal als goed en niet duur. We wandelen erheen en komen duidelijk in een uitgangsbuurt terecht ; veel jongeren die hun exclusievere brommers komen showen en opgedirkte, kortgerokte Vietnamezen. We vinden het restaurant. De beneden verdieping lijkt niet echt cozy maar zit zo goed als vol. We zien dat er boven nog een verdiep is en denken dat het daar beter is, maar ook daar is het niet echt gezellig maar er is tenminste airco. We installeren ons en krijgen elk een menu voorgelegd met minstens 300 gerechten in. Het duurt een tijdje voor we onze keuze hebben gemaakt. De sfeer zit er goed in ; aan de tafel naast ons staat de krat bier naast de tafel en een van de mannen zit er erg wazig bij. We kiezen uiteindelijk elk iets anders : macaroni met kaas en ham, rundslapjes met bbq saus, nasi met kip en krokodil met zachte currysaus. Het is allemaal lekker klaargemaakt en Luk is opgetogen over de kokoscurry. Op de terugweg is het nog een pak drukker op de straten. Aan de Koreaanse ambassade merken we een speciale kikker die op ooghoogte tegen een electriciteitspaal zit. Luk mag hem van dichtbij fotograferen. Na de tweede flits vindt de prins het welletjes en springt van de paal tot in de tuin, dik 2m verder, en recht langs het gezicht van Luk. Blijkbaar hield hij niet van mannen, want in het voorbijgaan spuugde hij in Luk zijn gezicht.. De smurrie werd in allerijl weggeveegd. Marc en Luk gaan de kaartjes nog op de bus doen en de bende gaat slapen.

Dag 17 – woensdag 28 0ctober – Mui Ne naar Saigon

2009-10-31T18:14:00.001+01:00

Vandaag reeds om 5 u wakker geworden en vermits ik toch niet meer kon slapen, om kwart na opgestaan en aan het strand gaan zitten. Er werden een paar foto's van de opkomende dag geschoten en fotos geselecteerd die bij de blog moesten komen voor dag 5 en 6. Mensen wat kruipt daar tijd in. Ik kan amper bijhouden wat er gebeurt en heb wel een idee welke beelden er bij horen, maar kan dat niet off-line bij elkaar zetten. De foto's moeten afzonderlijk geselecteerd en opgeladen worden. Ik vrees dat dit iets zal zijn voor na de reis... Excuses aan de lezers van de blog.

Net voor het ontbijt al een plonske in het heerlijke zwembad gedaan en dan aan tafel. Lekkere noedelsoep, vers fruit enz. M&F lenen 2 fietsen en rijden naar Mui Ne dorp. L&K installeren zich onder de palmen aan het strand en schrijven wat aan de blog of het dagboek. Alhoewel ik niet in de zon kom, ben ik 's avonds ferm 'gepakt'op mijne voorkant. Kris zoekt nog wat schelpjes. We duiken ook nog even in zee en spoelen ons proper in het zwembad. M&F zijn ondertussen terug van Mui Ne, maar hadden andere verwachtingen van dit vissersdorp. Het is inderdaad een gekke situatie ; een vissersdorp zonder haven. Alle schepen liggen gewoon voor anker. Er is geen steiger of kade. Maar het is wel best kleurig, al die veelkleurige vissersboten die er voor anker liggen.

Tegen 12 uur moeten we de kamers vrijmaken. De baggage wordt naar voor gebracht in afwachting van de auto die ons naar Saigon zal brengen. M&F beslissen om aan het zwembad te blijven. L&K duiken aan de overzijde het kleine restaurant binnen om snel iets te eten.

Om 2 uur vertrekken we naar Ho Chi Minh City. Er is geen gids, alleen een chauffeur. Het hotelpersonneel legt hem uit wat onze wensen zijn ; een stop aan de Chamtorens net voor Phan Thiet en een bezoek aan de bank om geld te wisselen. Hij voert het perfect uit.

De Chamtorens vallen wat tegen. Als je My Son hebt gezien, is dit heel eenvoudig werk. Van de mooie vergezichten op Phan Thiet merken we ook niet veel. Bovendien ligt de haven tegen de zon, dus zijn de fotos ook niet vet.
Even later wordt er gestopt voor een bank en later aan een winkeltje waar men drakenfruit verkoopt. We krijgen er ongevraagd een stuk aangeboden. Luk probeert er wat zoutjes te kopen, maar het zakje met zoutjes dat hij ziet staan krijgt hij niet, het is van de eigenares zelf...
We zetten de reis verder en de chauffeur stopt ongevraagd aan een plantage met drakenfruit. Marc wordt bij de arm genomen als hij de straat wil oversteken en ook wanneer ze terug komen. Je ziet op zijn gezicht hoe plezierig hij dit vindt ;-).

De reis gaat verder naar Saigon en duurt een stuk langer dan verwacht. Hoe drukker het verkeer wordt, hoe aggressiever de man begint te rijden ; rechts of links voorbij maakt niet uit, tegenliggers of fietsers en brommers moeten maar wijken. Om aan te geven dat hij voorbij wil, wordt onophoudelijk getoeterd en hij rijdt op 10 cm van de voorligger – fiets, brommer, auto of vrachtwagen, het maakt geen verschil. Ik probeer me op mijn blog te concentreren om maar niet te moeten kijken.
Rond zevenen worden we voor het mooie hotel in het hoofddistrict van Saigon gedropt. De kamers zien er heel mooi uit. We spreken af om in de stad op zoek te gaan naar restaurant Le Jardin, in de Trotter omschreven als een oase van rust in de drukke stad. Onderwege passeren we aan de Notre Dame basiliek, waar buiten een gebedsdienst bezig rond het beeld van Maria. De gelovigen bidden en zingen. We vinden het restaurant zonder problemen na een wandeling van 20 minuten, maar het zit al vol en we mogen er niet meer in. Dan maar terug naar het hotel en onderwege kijken of we toch nog iets vinden. Het is ondertussen 9 uur en de keukens sluiten hier vrij vroeg naar onze normen. We vinden uiteindelijk iets tegenover het operagebouw op de poepchique hoofdboulevard van Saigon. We eten er niet bijzonder goed noch veel en nemen dus maar een gebakje als dessert. Ook dat kan niet aan de Belgische patisserie tippen, maar de prijs is dan ook in evenredigheid ; van 0.5 to 1 euro max per stuk ! De keet blijkt achteraf van de staat te zijn.

Op de terugweg lopen we nog langs het mooie stadhuis en de Ben Thran markt. Marc loopt op een bepaald moment een paar meter voorop en wordt al onmiddellijk aangesproken : massage mister ?

Dag 16 – dinsdag 26 0ctober – Mui Ne

2009-10-31T14:54:00.000+01:00

Vroeg wakker en maar opgestaan. Rond 6 uur aan de receptie een fiets gaan vragen en gaan peddelen richting Mui Ne, het vissersdorp. Het was een km of 4 en er was al aardig wat gerij. Ook veel kinderen en jongeren die naar school trokken. De meisjes van de middelbare school droegen hun smetteloos witte broek en lange jurk uniform.

Bij het binnenrijden van Mui Ne, krijg ik een mooi zicht op het haventje.

De boten liggen allemaal in de baai voor anker en in de ochtendzon komen de kleuren prachtig tot uiting.
Ik loop de trappen af en zet me onderaan neer om de boel gade te slaan. Het zijn vooral vrouwen die de manden vis aanvoeren en sorteren. Het is vooral klein grut dat men binnenhaalt. Hier en daar heeft men een mand vol inktvissen van een 50 cm lang of wat grotere krabben. Het zijn ook vrouwen die de handel drijven, de waar keuren en de prijs afspreken. Er zijn minstens 2 opkoopsters actief op het strandje waar ik sta.

Ik merk echter dat ik een pottenkijker ben en bol het terug af, rijdt verder het stadje in en dwaal wat af in de kleinere straatjes. Ik ben op zoek naar de 'haven' maar vind ze niet. Uiteindelijk kom ik via een smal paadje aan het water terecht. Naar links en rechts kan je alleen te voet verder. Stal de fiets en zet me op de oever. Een schooljongen van een jaar of tien komt nieuwsgierig rondneuzen. Ik trek een foto van hem en laat ze hem zien. Hij lacht. Zo eenvoudig is het leven hier.

Hij haalt er 2 vriendinnen bij en die willen ook op de foto. Geen probleem. Net als ik wil opstaan, stoot de kleine me aan, wijst schuin achter me en doet teken met de wijsvinger als wil hij een foto trekken. Er komt een oudere, grijze, vietnamese grootmoeder in rode pyjama aan met een zwemband in de hand. Achter haar volgt haar man in short en bloot bovenlijf. Zonder dralen stapt zij in het water, doet de band rond en begint wat de dobberen. Hij slaat de armen in het rond en duikt ook in het water.

Ze poetst haar tanden met het zeewater. Ik trek een aantal fotos los uit de hand, en gluur achteloos naar het scherm om te zien of ik juist gemikt heb. De kleine naast me lacht. Als ik doorga laat ik 3 balonnen op de grond liggen. Ze vinden ze direct en de thank-you/ca-mong klinken op. Ze spurten voor me uit naar hun schooltje en waaien me nog na.
In de straatjes voel ik me echt bekeken, heb het gevoel hier niet welkom te zijn, en peddel terug naar de hoofdweg. Op de weg terug zoek ik nog de ingang naar de canyon van de goede fee, maar vind hem niet.
In het hotel is Kris ondertussen ook op en zoekt schelpjes op het strand. Ik wil haar verrassen maar verras een meisje die zich op het strand ernaast aan het omkleden is en iets fleuriger aantrekt om de strandgasten wat parels en schelpen te verkopen. Ik vraag me af waar ze wel moet wonen ?

Even later wacht een lekker ontbijt en we spreken af om daarna met zijn 4 de canyon op te zoeken. We hebben geluk, de 4 fietsen zijn nog beschikbaar en met wat bijkomende instructies van het personeel moeten we de toegang wel vinden. Ik zit op een soort mountainbike, maar zonder versnellingen en met de zaal ongeveer op de buis. De pen zit vastgeroest dus verstellen is er niet bij. Dus dan zo maar op mijn kakstoeleke achter de anderen aan. Gelukkig moet ik nergens bergop.
Zelfs met de uitleg is de canyon niet eenvoudig te vinden, maar met de hulp van enkele plaatselijke jongeren, komen we toch op onze vertrekplaats, net naast een (onwelriekend) visfumebedrijfje.

Ze bieden hun diensten als gids aan en we accepteren, ook al om de fietsen een beetje bewaking te garanderen. We beginnen de tocht in het water van een beekje en gaan stroomopwaarts.

Na enkele honderden meters doemen de rood en witte krijtrotsen op aan onze linkerkant.
We beklimmen een duin en daar eindigt de tocht – volgens onze gids.

We maken hem duidelijk dat we tot aan de waterval willen, maar daar komt volgens de snaak geen water uit nu, dus niet de moeite. We betalen hem en lopen alleen verder ; met het debiet dat door de beek komt, moet er toch wel iets door de waterval komen.
Het wordt een schitterend tochtje door de bedding. Bij een temperatuur van dan al dik 30 graden is het heerlijk door het water te lopen en af en toe wat schaduw te kunnen opzoeken. De kleurvariaties in de duin-rotsen zijn prachtig.

Een koe staat verloren vastgebonden op een klein stijl plekje en heeft moeilijkheden om terug stabiel te kunnen gaan staan. Ze gaat perfect op in de kleuren van de rode rotsen. Een koereiger blijft in haar buurt tot we te dicht bijkomen.

Aan de oever vinden de vrouwen nog een krab.

Na een goed uur wandelen komen we bij de waterval van de goede fee. Er komt nog aardig wat water naar beneden.

Een familie heeft ons ondertussen ingelopen en ik stel voor een foto van hen te nemen en via e-mail te sturen. Ze vinden het goed en zullen me hun e-mail doorsturen. Maar we horen niets meer van Ms Nhi.
Op de terugweg stoppen we in een klein cafeetje. De dame serveert ons 3 verse babykokosnoten en een cola voor 1.5 euro.

Het smaakt. Ze hebben er een drankje in een gerecycleerd waterflesje te koop staan en we vragen wat het is. Ze verstaat ons niet en roept er haar man bij. Hij mist een hand en een been – waarschijnlijk van de oorlog of een mijn. Hij laat ons proeven met een rietje. Het ding is stroperig als honing en mierezoet, maar het is blijkbaar toch geen honing. Het is niet onze smaak en we kopen het niet. Het vrouwtje troont ons mee naar haar tuintje. Er zit een erg luidruchtige vogel die veel nazingt en er lopen schattige pups rond.

Ze lijken er in een klein paradijsje te leven met enkele vijvers enz. We lopen terug verder en krijgen gezelschap van een ventje van een jaar of 9. Hij krijgt ballonnen en amuseert zich er goed mee. Maar hij is erg vrijpostig en wil uiteindelijk geld voor zijn zogezegde gidsactiviteiten. We laten hem duidelijk merken daar niet mee opgezet te zijn en wandelen verder.

Tegen de middag zijn we terug in het hotel en eten iets klein op het terras. Luk is vooraf nog restaurantjes gaan kijken en krijgt bij aankomst van Marc een verfrissing aangeboden.

De namiddag brengen we door aan het strand of aan het zwembad ; luieren en genieten van zon, strand en zee.

Tegen 4 uur huren Luk en Kris een brommertje (2 euro voor 2 uren) en gaan op zoek naar de rode duinen. Marc en Frie beslissen aan het zwembad te blijven.

Gezien er nergens wegwijzers staan en het kaartje minder dan rudimentair is, missen we de juiste afslag. We rijden door Mui Ne, achter een ijs-man en draaien daar linksop.

Met een omweg van enkele km komen we pal op de duinen uit.
Kris wijst al op de benzinemeter die in het rood staat. We worden naar gewoonte in de drinkstalletjes naar binnen geloodst om de brommer te parkeren maar beslissen hem aan de duinenzijde te parkeren, iets verder dan de waar de meeste mensen de duinen inwandelen. Toch krijgen we onmiddellijk een meisje van 5-6 mee dat ons het duinsleeën wil demonstreren. Tegen betaling. Kris geeft haar een ballon en we proberen weg te komen, maar ze plakt als een magneet aan ons.

De duinen zelf zijn prachtig in de avondzon. We bekijken onze schaduw op de volgende duin. Er staat echter een stevige wind en die wakkert nog aan. Je ziet het zand van de koppen van de duinen wegvliegen. Soms moeten we ons echt met de rug naar de wind draaien en de fototoestellen beschermen. Luk wisselt van lens en stopt de tele in zijn broekzak.

We wandelen over de duinkoppen om zo weinig mogelijk afdrukken na te laten (die zijn harder omdat het fijne droge zand er al van weggeblazen is). De kleuren zijn als in een marmertafel. We genieten van de zonsondergang en laten ons nog fotograferen. Het was prachtig.

Als we terug naar de brommer wandelen, laat Kris zich overhalen om kaartjes van de Mekong delta te kopen. Luk haalt de brommer op en bergt het fotomateriaal weg. Ontzetting ; de tele zit vol zand en er valt niet meer mee te zoemen, laat staan dat de scherpstelling nog werkt. Het zand tussed de tanden knarst extra hard...
We rijden weg en beslissen de juiste route terug te zoeken om niet nog een keer die extra km om te rijden met de tank in het rood. We blijken de afslag echter terug te missen en rijden alles samen 10-15 km om, want de nieuwe 4-baanvaksbaan heeft geen enkele afslag naar links meer ! De benzinemeter staat onderaan in het rood. Als we terug in de bewoonde wereld komen tanken we voor alle zekerheid een liter bij en rijden de door de dame aangewezen weg in. We komen uit op de kustweg en draaien rechtsop, maar we herkennen ons niet. Het blijkt dat we voorbij ons hotel op de kustweg zijn gekomen en moeten terug. Het is ondertussen al ferm donker en we zijn blij de brommer uiteindelijk veilig te kunnen afleveren. De verhuurder is best tevreden met de extra brandstof en probeert of we de volgende dagen soms willen terugkomen. Tevergeefs voor hem.
We plonsen in het zwembad en spoelen het zand uit onze oren en haar. Het zit werkelijk overal.
We beslissen om buiten het hotel te gaan eten. Er zijn 2 mogelijkheden, ofwel over de deur ofwel bij een Vietnamees-Italiaans restaurant (met Italiaanse kok) een paar honderd meter verder. Als we daar voor de deur staan laten we ons overtuigen om binnen te komen. De miserie begint al bij het drinken ; de meeste verse sapjes zijn er niet en de Gin voor de Sundowner is ook op. In de vervangende campari kan nog geen mug verdrinken, zoveel is er in het glas. We bestellen bruschetta en lookbroodjes als hapje. Dat laat ons tijd om onze keuze voor het hoofdgerecht te maken uit de uitgebreide kaart. We willen pizza, pasta met zalm en rundsfilet met pizzaolasaus. Uiteindelijk is er geen zalm en alleen maar kip. Geen rund of varken. Luk heeft veel zin om te betalen en naar het eerste restaurant te gaan, maar we blijven uiteindelijk zitten. Toegegeven, de broodjes zijn heel lekker en komen vóór de hoofdmaaltijd op tafel. De porties van de gerechten zijn erg karig, maar niet slecht. Alleen had Luk pasta gewenst bij zijn kip-pizzaola en krijgt frieten. De pasta laat een kwartier op zich wachten en wordt apart aangerekend.

We hebben ons lesje geleerd ; in Vietnam eet je lokaal !
We wandelen terug naar het hotel en drinken daar nog iets op het terras, de bedenking makend dat we beter hier hadden gegeten, maar ja, op die manier ontdek je nooit iets nieuws.
Tegen tienen liggen we in bed en slapen heerlijk

Dag 15 – maandag 26 0ctober – Dalat naar Mui Ne

2009-10-28T18:30:00.001+01:00

Met de lagere temperatuur in Dalat, was het goed slapen in ons oversized bed van 220 ou 200 cm.
We schuiven aan voor het reuzebuffet in de reuzeontbijtzaal. Verrassend genoeg staan aan een tafel waar wij met 4 aanzitten 6 stoelen.

Om 8 vertrekken we al voor de stadstour. De eerste stop is het station. Gebouwd door de Fransen (zoals de rest van de stad trouwens) en momenteel alleen gebruikt voor een traject naar de markt van Dalat 7 km verder op.
Er staat nog een oude stoomlok te roesten. Hier mag je overal op en in, dus ook in de loc. Het gevolg is dan ook dat hij al half gesloopt is.

Van hier gaat het naar het meer en de aangrenzende bloementuin. Die is vooral interessant voor de tientallen, naar onze normen spotgoedkope, bonsais die er aangeboden worden. Ook de collectie orchideeen is indrukwekkend. Verder een net verzorgde tuin met een inkomboog die gemaakt is met allemaal klein bloempotten met plantjes in.

Voor een blik op het meer (best te vergelijken met een blik op een meer in een Alpenstadje) moeten we ons reppen. De mini-Eiffeltoren op de achtergrond krijgen we niet op foto.
Van hier gaat het terug naar het Crazy House hotel. Marc, Frie en Kris bekijken het van buiten. Luk geraakt met zijn ticket van gisteren terug binnen om wat daylight fotos te nemen. Mevrouw de architecte loopt er als een spook met een wollen muts op rond en verdwijnt ijlings achter een deur als ze me opmerkt. Het geheel blijft ook bij daglicht een bizarre bedoening.

Niehg geeft ons de keuze uit 2 watervallen : een met weinig water of een met veel water en een soort rollercoasterbaan om tot aan het uitzichtpunt te komen en terug. Het ding zou door water lopen enz, dus wij dachten aan een soort boomstammentocht a la Bobbejaanland. Bij de laatste was de inkom wel inbegrepen maar de roetsjbaan niet. We kiezen maar voor de laatste. Blijkt die roetsjbaan een bobsleebaan te zijn zoals in Coo. Best leuk om nu eens door de dichte broesse naar beneden te scheuren. De waterval is mooi maar niet spectaculair. Ze wordt druk bezocht door de locale verliefde koppeltjes en er worden fotos genomen op het bruggetje. We gaan er ook voor en laten ons kieken. Aan een klein plasje water komen vele bonte vlinders zich laven. Leuk om zien. Een andere attractie hier is het cowboypaard. Op vele plaatsen staat er wel iemand met een mooi opgetuigde pony. De kinderen lijken er dol op om met cowboyhoed en pistolen in de hand gefotografeerd te worden in een mooie omgeving. Een westerse jongeling staat met een diabolo kunstjes te verkopen terwijl zijn maat hem filmt met het fototoestel, de waterval op de achtergrond. Staat ondertussen wss al op YouTube.
We laten ons terug naar boven trekken en vatten rond 10u30 al de tocht naar Mui Ne aan. De 200 km ging 5 u duren. We vragen ons af waarom we hier dan zo vroeg weg moeten, maar de vraag wordt niet begrepen...

De rit loopt vlotter dan gisteren, de wegen zijn beter. We vragen of we via de kust van noord naar zuid zullen rijden en dat wordt bevestigd. We rijden door een mooi berggebied, vergelijkbaar met de Eiffel maar dan met tropische plantengroei. De Toyota rijdt maar verder. Als we vragen om eens te stoppen voor een foto en een plas, rijden we een mooi uitzichtpunt voorbij om vervolgens ergens in een bocht te stoppen waar erg weinig te zien is. Toegegeven, het is niet gemakkelijk op deze smalle wegen te stoppen.
Om half drie zijn we al in Mui Ne, en ja hoor via de kortere zuidelijke ipv de noordelijke kustroute. Natuurlijk te laat om te reclameren, we staan er al. Waarschijnlijk was de enige reden dat zij zelf voor donker terug thuis wilden zijn (nog 200 km te gaan). Begrijpelijk van hun kant maar niet echt volgens de afspraak.

We checken in en krijgen de beloofde tuinzicht-kamers toegewezen. We vragen wat een kamer met oceaan zicht meer kost. 15 dollar per nacht. We gaan kijken en besluiten om bij onze kamers te blijven. Ze zijn ruimer en veel lichter aangekleedt en dat trekt ons meer aan. Na de welkomdrink duiken we in de baggage voor de zwempakken en trekken naar het mooie kokosbomenstrandje. De Mojito's en sapjes komen er al aan en we plonsen in de Zuid Chinese zee ; zalig warm is dat water. Op het strand zoeken en vinden we mooie schelpen. De eerste van onze 44 kg is gevonden !
We hangen rond tot de zon onder gaat. Spijtig genoeg geen perfecte rode bol die in het water zakt, maar mooi genoeg om te aanschouwen. We spoelen ons af en trekken nog even naar het zwembad. Zalig warm, lekker diep en lang genoeg om eens een ferme baan te kunnen trekken. Het valt allemaal perfect mee. Alles samen zijn we blij dat we zo vroeg hier waren en nog enkele uren van het strand hebben kunnen genieten.

We besluiten 's avonds in het hotel/resort te eten en krijgen er geen spijt van. Marc en Luk proberen de Fisch Hotpot. We denken een soort vispan te zullen krijgen maar het is een visfondue. De garcons bedienen ons tip-top : ze koken de vis en de groenten portie per portie en het smaakt heerlijk samen met een flesje witte wijn. Er kan nog een dessertje bij en we keuvelen wat na vooralleer in bed te kruipen. Luk loopt er met een licht prettig gevoel bij. Frie neemt de laptop mee om haar fotos op een iets groter beeld te kunnen bekijken en een eerste selectie door te voeren.

Dag 14 – zondag 25 october – Lak Lake en Dalat

2009-10-27T23:50:00.000+01:00

L&K hebben redelijk geslapen op de zachtere matrassen maar zijn een paar keer gestoken door muggen. M&F hebben daarentegen het muskietennet gehangen en zijn van steken gespaard gebleven.
De zon is echter van de partij en we krijgen nu voor het eerst zicht op het Lakmeer. We moeten reeds om 8 uur vertrekken dus we zeulen al om 7u met de zware trolleys naar de receptie en zetten ons aan de karige ontbijttafel : we mogen 1 gerecht van het ontbijtmenu en 1 drankje kiezen. De koffie die hier zo intensief geteeld wordt is niet echt anders dan elders in Vietnam. Door onze gids ontdekken we waar die speciale smaak in de koffie hier vandaan komt : de boter die ze onder de bonen mengen bij het branden. En volgens Niehg is de boter hier van slechte kwaliteit (en de koffie dus ook volgens haar).
Op het terrein van het 'resort' staan ook een paar langhuizen – de typische oude bouwvorm van de Hmong en Ede gemeenschappen die hier wonen.Ze staan op palen en de wanden zijn van rieten matten gemaakt. Ze zijn in erg goede staat en dienen nu als onderkomen voor het personneel en de echte trotters die er niet mee inzitten om samen met anderen in de ene grote kamer te slapen. Privacy mag je hier niet verwachten. Binnen zijn er immers geen scheidingsvlakken. Aan de kanten en op de koppen kunnen een paar panelen weggeschoven worden om wat licht binnen te laten. De trapjes zijn heel primitief en er zijn normaal gescheiden trapjes voor de mannen en voor de vrouwen (met 2 ronde bollen bovenaan – symbool voor de borsten).
We checken uit en vertrekken naar het naburige dorp Jun. Dit dorp wordt bewoond door Mong. Dit zijn de meesters in het vangen en temmen van olifanten.
Omdat men later op de morgen meer wind verwacht, maken we eerst een tochtje op het meer in een langboot (longboat). De bootjes zijn gemaakt uit 1 boomstam en worden gebruikt voor het transport over het meer (niet voor te vissen). Ze kunnen 4 tot 6 personen en nog wat vracht vervoeren. 2 meisjes uit het dorp zijn roeister van dienst. De dingen zijn niet echt stabiel maar als je niet overdreven bruusk beweegt valt het allemaal wel mee. Ze varen ons tot tussen de lotusbloemen en plukken er een aantal af voor een mooi boeket. Ondertussen worden we omgeven door tientallen rode libellen. Marc ziet er ook een grote tijgerlibel (geel-zwart gestreept) en een grotere ijsvogel. We landen terug in het dorp via de varkensstal.Ze houden hier witte varkens. Die zouden volgens Niehg veel beter smaken dan de hangbuik of roze varkens (die we hier trouwens nog niet gezien hebben, tenzij ze zo vuil zijn dat je de kleur niet meer ziet). Ook hier zijn de levensomstandigheden vaak nog rudimentair, al zijn er reeds grote verschillen. Sommigen wonen nog in de traditionele riet/houten langwoningen. Anderen hebben reeds fel gekleurde bakstenen varianten van de langwoning. Tien jaar geleden was hier nog geen electriciteit, dus het evolueert vlug. De integratie van deze volkeren wordt schijnnbaar wat geforceerd door de staat. Na 1985 zijn er verschillende honderduizend Kin (of Viet), de grootste bevolkingsgroep verplicht verhuisd naar de centrale bergstreek. Dat heeft tot aardig wat wrijvingen geleid met de Ede en Mong die hier al eeuwen woonden met opstanden en aanslagen tot gevolg. De regering is daarop gaan ondehandelen met de lokale groepen en er zijn projecten gestart voor de verbetering van de levensomstandigheden van de lokalen.
We wandelen door het dorp terug en alhoewel we met hun olifanten gaan rijden, hebben we toch het gevoel niet echt welkom te zijn. Het heeft misschien te maken met het feit dat er een begrafenis voorbereid wordt.
Net buiten het dorp staan de olifanten en hun begeleiders ons op te wachten. We worden een soort laadplatform opgestuurd en nemen plaats in de mand/bank die op de rug van het dier is bevestigd. De drijver zit in de nek met de voeten onder de oren. De 2 kolossen zetten zich in beweging. Het waggelt eerst een beetje maar het went snel. De beesten kunnen zelfs een beetje draven. Niehg zit bij L&K. Ze zit centraal en legt uit hoe de Mong de olifanten vangen. Luk zegt dat hij het niet begrijpt (een combinatie van het toch weer alles behalve duidelijke Engels en het verhaal zelf). Ze legt het nog eens uit, maar nog steeds houdt het verhaal geen steek voor Luk. Ze begrijpt niet dat hij het niet (wil) begrijpen. Na meerdere vragen ter verduidelijking begint het te dagen ('t is soms nen hele trage zulle). Het gaat dus (min of meer) als volgt :
1- de Mong verstoppen zich in het oerwoud in de bomen en vangen een wijfje dat een jong heeft. Wanneer ze dat vangen (met grote netten en zo) gaat de rest van de kudde op de loop
2 – het wijfje wordt gekalmeerd door het veel lekker eten voor te zetten (rietsuiker) en wordt naar een plaats in het woud gebracht waar men haar vastbindt en voedt (daarvoor worden andere tamme olifanten ingezet om het wijfje te kunnen manouvreren, want zo'n beest duw of trok je niet even op zijn plaats natuurlijk)
3 – de kudde en het jong komen terug naar de moeder (het jong wil immers drinken en vindt de moeder terug) en men probeert nu het jong te vangen, weer met netten. De Mong moeten dus uren, soms dagen, stil in de bomen kunnen blijven zitten, anders slaat de moeder weer alarm. Nu hebben ze dus moeder en kind en kan de baby verder gevoed worden. Tevens kan het africhten/temmen beginnen. Blijkbaar zijn volwassen olifanten nooit volledig betrouwbaar te temmen en daarom hebben ze dus babys nodig. Alleen met die kan je bv toeristen vervoeren. Onze lastdieren waren dus als kleintje gevangen en afgericht. De onze was ondertussen 25 jaar oud. Ondetussen wandelden we door het dorp, langs de velden en uiteindelijk stapten we op het meer toe (we moesten wel eerst nog flink bukken om onder de electriciteitsleidingen door te kunnen. En ollie liep vervolgens netjes het meer in, tot bijna aan de ogen onder water – de drijver zat in alle geval met de voeten in het water. Om te ademen diende ollie te snorkelen. Regelmatig kwam de slurf boven en werd er frisse lucht getankt waarop de neusklep zoals bij een volleerd zwemmer gesloten werd en terug onderging. De gids vertelde dat er soms wel eens een waterfontein wordt opgezet, zelfs dat hij durft gaan liggen, maar dat gebeurt vooral met moeilijke toeristen die niet via een (terugkerend) agentschap boeken. Wij hadden er geen last van en kwamen droog terug aan de kant. We werden opgewacht door een bus studenten en mochten voor een keer ervaren wat het is om in het middelpunt van de fotoshoot te staan.
De beestjes kregen een banaantje (zelfs een paar) die vlot binnengingen. De drijvers een fooi voor het droge werk. Een prettige ervaring, zo hoog op de rug.
Na nog een koffietje, terug de bus in naar het Ede dorp, Dat bleek slechts 500 m verder te liggen. Niehg gaf een uitleg over de matriarchale traditie bij de Ede. Hier werden tot voor enkele jaren de jongens uitgehuwelijkt. Als de jonge vrouw haar zinnen op een kerel had gezet, werd er door haar ouders onderhandeld met de ouders van de jongen over de bruidsschat. Indien de gast het niet zag zitten en het afbolde, werd hij door zijn famile verstoten. (gelijkaardig aan zeg maar de oude Marokaanse traditie maar dan omgekeerd van sexe). Het jonge koppel trok in bij de ouders van het meisje tot ze voldoende geld hadden om een eigen huis te bouwen, De hele toelichting werd gegeven staande voor een langwoning identiek aan die vand e Mong. Er was geen mens in de omgeving te bespeuren. Vragen ? Geen vragen ! Dan terug de bus in. Wat een schertsvertoning. Als dit een bezoek aan een minderhedendorp moet voorstellen, dan is het ver gekomen.
Op weg dan maar naar Dalat. Een lange en slechte weg. Onderweg nog wat uitleg over fruit en bomen en een stop om parsimmon vruchten te proeven en te kopen. Het hotel in Dalat is een beetje over de top voor ons. Een kamer waar een heel Vietnamees gezin met een man of 6 riant in kan wonen, gemillimeterde hagen en bloemperken, een lobby waar je twee tennisvelden naast elkaar kan in onderbrengen en het plaffond zal je niet raken. Het bed is gigantisch (maar nog altijd redelijk hard).
Na het inchecken gaat Luk nog op zoek naar het Crazy House, een hotel gebouwd door de dochter van de voormalige rechterhand van Ho Chi Minh.
Onderweg wordt neemt hij een mototaxi. De prijs zou 3000 dong zijn (15 cent), Hij weet niet hoe ver het juist is, maar voor 6 BEF twijfel je niet. De brommer blijft echter maar rijden en zelfs in een goedkoop land als Vietnam kloppen de economics niet echt. Voor het Crazy House wordt er gestopt en 3000 dong boven gehaald maar dat was blijkbaar niet goed. De man zegt iets van ninety, maar dat is zuivere stroperij. Met de hulp van de receptionist van het hotel kom ik erachter dat de man 30 000 bedoeld, Uiteindelijk raken we het eens over 20000. Ondertussen is the Crazy House gesloten zegt de man. Morgen terugkomen. Ik vraag van de openingsuren te mogen zien en daar staat dat het tot 7 uur open is en het is pas 6u30. Ik mag er toch in na betaling van 16000 entreegeld,
Ik loop wat rond en waan me in een tagereel in Disneyland Parijs. Het kasteel van Doornroosje of zo iets ; een giraffenek, een buffelkop, kabouters en paddenstoelen, spinnenwebben, kronkelende gangetjes en trapjes om de kakkawalk op te doen, en hier en daar een heuse kamer (al waren er zo te zien niet veel bezet). Kortom te gek voor woorden. Met nog wat gebroken faience steenjes her en der zou je zeggen dat Goudi er was beter geweest, alleen bouwde die man een stuk functioneler. Voor 20000 dong, zonder palaberen, vond ik een mototaxi terug. Alleen was het behoorlijk fris in Dalat en in mijn hemd zat ik behoorlijk te bibberen achter de frele chauffeur.
Niehg troonde ons mee naar een restaurant vlab bij het hotel, Net maar niet overdreven. Alleen waren we weer de enigste gasten. Ze besteld voor ons de lokale specialiteiten : ree met limoengras, konijn, waterspinazie met look en de lokale salade met mayonaise. Het smaakte goed maar het konijn was in kleine stukjes gehakt en gebraden, niet gestoofd. Daardoor was het taaier dan bij ons. Frie vond niet echter haar gading en wilde noedels met crab bestellen maar de gids beweerde dat het noedelsoep was en veranderde de bestelling in gebakken rijst. Dat bleek dan inderdaad gestoomde rijst te zijn die eens door de wok gehaald was, maar groenten of ei waren er niet in te bespeuren... De dame had nog 'trekjes'. Luisteren bleek ontzettend moeilijk terwijl ze maar al te graag haar verhalen deed : over haar 2 huwelijken en haar verblijf in Frankrijk enz. We werden nog verlekkerd op aardbeien, maar die waren er nu niet. We kregen wel een fruitschoteltje aangeboden door het restaurant.
Alles samen was het eten goed en de prijs was redelijk. Waarop we naar onze balzaal trokken voor de nacht. Enkele minuten later wordt er bij K&L op de deur geklopt. We vertrouwen het niet en kijken door het spionneke. Er staat iets blauw voor de deur. We doen de veiligheidsketting in en doen de deur open. Het blauwe manneke blijkt de Marc te zijn met de overschot van zijn regenzeiltje op zijn hoofd ; dat stuk was nog bruikbaar en zou dus nog dienen J

Dag 13 – zaterdag 24 october – My Son, Danang en de verbinding naar Bon Ma Tuot

2009-10-27T17:01:00.000+01:00

Vroeg wakker, dus maar wat op het terras gaan zitten om aan de blog te werken. De zon scheen voor de verandering en het leven komt zoals gewoonlijk al vroeg op gang (half zes). De eerste straatventers prijzen hun waar aan ; gewoonlijk soep of andere ontbijtproducten.
We nemen het ontbijt op het terras van het hotel. Er staat slechts een klein tafeltje maar we wurmen ons er met vier aan. Om negen uur komt de kleermaker van Frie om haar gisteren bestelde bloes af te leveren (en zo nodig aan te passen). Luk moet ook tegen negen zijn vest ophalen en zijn zonnebril. Alles verloopt onvoorstelbaar vlot : Frie is erg tevreden over het maatwerk van haar laatste aankoop en Luk zijn vest past perfect, ook zonder de minste aanpassing. De bril wil nog voor wat problemen zorgen. Men had gisteren inderdaad een glas gebroken bij het slijpen. Het verre zicht door de bril was goed. Geen merkbaar verschil met de gewone bril (alleen donkerder natuurlijk). Het lezen ging echter minder goed. Ik moest mijn hoofd naar rechts draaien om scherp te zien bij het lezen. Er werd wat aan de neus gemorreld en opnieuw geprobeerd, zonder verschil. Ik realiseerde me plots dat elke dubbelzicht bril toch wel een beetje anders is, en probeerde een andere sectie in het glas te vinden om te lezen en wonder boven wonder (of is het toch gewoon normaal met dit type glazen), ik kon recht voor me lezen door een minder sterke vergroting te kiezen. Tot opluchting van de optiekster zei ik dat het goed was.
Om half tien vertrekken we voor onze tour. Eerst stop is My Son, de grootste overblijvende vindplaats van de Chamcultuur in Vietnam. De Hindoeistische tempels liggen midden in een stuk tropisch woud. We hebben geluk dat de zon schijnt en dat het al een tijd niet meer geregend heeft ; de paden liggen er nog erg modderig en glibberig bij. Sommige van de tempels zijn nog in zeer goede staat, anderen hebben weer geleden onder de bombardementen in de laatste oorlog. In de centrale tempel in blok B, die ter ere van Shiva, kan je binnen. Er zijn hier geen ventsters, en slechts 1 ingang. Het licht is er heel beperkt. Aan de zijden van de muren zijn nissen, waar vroeger kaarsen stonden. Centraal staat weer een offeraltaar. Alleen het onderste (vrouwelijke) deel is nog aanwezig. Het mannelijke bovendeel, de linga, is verdwenen.
Geen nood, er staan voldoende linga buiten, sommigen met heel duidelijke fallus-kenmerken. In enj om de andere tempels zijn nog zeer goed intact gebleven beeldhouwwerken van Shivas (met en zonder hoofd) en Ghanesh te zien.
Alles samen een mooie site al zal de volledige restauratie nog lang duren.
Nie wil ons laten proeven van een lokale specialiteit. Op een klein terrasje op de site laat hij Mie Quang aanrukken, zoals de naam zegt is het de dunne noedel maar in een rundssoep verwerkt met citroengras, soja en veel andere verse groeten. Ze smaakt heerlijk. Luk probeert de rode chili maar krijgt ongeveer de zelfde kleur na de eerste hap van 1 mm.
Van My Son rijden we naar de Marmerbergen bij Dahlat. De naam werd door de Fransen gegeven, maar de Vietnamezen spreken van de bergen van de 5 elementen : hout, ijzer, water, aarde en vuur. De berg van het water is de hoogste en er staan minsten 5 pagodes op. Het was keizer Min Mangh die er de eerste pagode liet bouwen en er ook regelmatig vertoefde. Aan een kant van de berg heb je een mooi uitzicht op de Zuid Chinese zee. Van de andere kant zie je de 4 andere bergen, met daartussen, zo ver als je kan zien, allemaal kleine huisjes met marmerbewerkings ateliers ; helemaal niet mooi. Wanneer je terug beneden komt wordt je weer aangespoord om een marmeren boeddha of ander beeldje te kopen. All for 1 dollar ! Nie verwittigd dat het allemaal geperst mamerpoeder is, vandaar de lage prijs. Als we echt iets willen kopen in marmer, raadt hij aan naar een andere winkel, weg van de trap naar de berg, te gaan. Hij duidt er 2 aan, maar zegt dat hij de voorkeur geeft aan de ene een beetje verderop omdat de auto daar mag blijven staan. We hebben absoluut niet de indruk dat hij er voordeel bij heeft. Marc en Frie vinden er hun keuze en Frie demonstreert haar nieuwe onderhandelingstechnieken ten volle : ze slaagt erin kortin op de korting te krijgen !
De tijd in ondertussen kort geworden om nog naar de Cao Dai tempel in Dahlat te rijden, maar zonder aan te dringen rijden we er toch heen. Het is kwart voor zes als we er aan komen en mogen nog net 5 minuten rondkijken in dit gebedshuis. We hadden ons verwacht aan overladen kitcherige afbeeldingen en beelden maar van de overvloed aan heiligen was absoluut niets te zien. Er was alleen de wereldbol met het grote oog en het schilderij met de beeldtenis van de 5 inspiratiebronnen van deze godsdienst : Mohammed, Lao Tse, Christus, Boeddha en Confusius met ernaast de tekst ; alle godsdiensten hebben dezelfde rede(n). Verder is het vrij eenvoudig van interieur. Geen banken, alleen maar kussentjes. We worden vriendelijk gemaand de tempel te verlaten want de 6-uur viering gaat beginnen. De vrouwen komen van de linkerzijde al aangewandeld. De mannen even later van de rechterzijde. Allen in smetteloos witte gewaden. Nie weet nog te vertellen dat de beoefenaars van deze godsdienst vanuit verder afgelegen dorpen naar hier komen voor 40 dagen en tijdens die periode hier verblijven. Een soort retraite. Een kort maar toch wel interessant bezoek.
Van de Tempel gaat het in ijltempo naar de luchthaven. Gelukkig is het verkeer in midden Vietnam veel minder druk dan in Hanoy en 10 minuten later staan we op de kleine luchthaven. Nie zorgt voor de check-in(wat een verschil met Sy). Er wordt geen probleem gemaakt van de 84 kg baggage (en dan staat 1 wiel van een trolley nog op een hoger gelegen steunpunt en weegt hij dus niet de volledig door op de weegschaal). Vanaf nu kan de koopwoede zegevieren. Bij de volgende vlucht mogen we 128 kg inchecken – nog 44 kg te gaan !!!
We nemen afscheid van Nie en de chauffeur en begeven ons door de veiligheidscontrole. We hebben allemaal wel iets bij dat niet mag ; een fles water, een schaartje, een kurkentrekker met stopsnijmes. De schaartjes mogen door, de fles water moet ter plaatse geledigd en de stoppentrekker blijft achter...
We hopen op de luchthaven nog iets te eten te kunnen kopen, maar dat valt dik tegen. Het blijft bij zoute koekjes en cashew noten.
We denken eerst dat we alleen op het vliegtuig zullen zitten, maar 20 minuten voor het vertrek loopt de vertrekhal toch langzaam vol. De boarding verloopt ontzettend vlot en het kleine turboprop toestel (trand Fokker 50) zit op enkele plaatsen na vol. Ook op het vliegtuig blijft de catering beperkt tot een flesje water.
Na een uur staan we in Bon Ma Thuot op een nog kleiner vliegveldje. Antwerpen is dubbel zo groot. We worden opgewacht door onze eerste vrouwelijk gids : Huong. Ze praat honderuit in een redelijk Engels en doet ons wat denken aan Jani, onze reisbegeleidster in Indonesie een paar jaar geleden.
Ze informeert of we al gegeten hebben en stopt meteen aan een winkeltje (alle winkels zijn hier open van 6 tot 22 u hebben we de indruk, dus geen nood aan nachwinkels want hier slapen ze nog 's nachts). We kopen er wat cake en een soort sandwich broodje om de grootste honger te stillen en zetten ons op weg voor 60 km inhet donker naar Lak Lake. Het is ondertussen zachtjes beginnen regenen, maar dat blijkt hier normaal. De chauffeur zet er vaart in op de slechte wegen en miskijkt zich op een verzakking in de weg. We vliegen allemaal uit onze stoel en de vlindergewichten botsen (lichtjes) met het hoofd tegen het dak. Het tempo vertraagt even...
Rond 10 uur zijn we er : het Lak Lake Resort is een beetje aftands en waarschijnlijk het dichts bij een lokaal Vietnamees hotel. Alhoewel, slecht is het zeker niet. We laten de baggage in de kamer droppen, drinken nog iets en draaien het licht uit. Morgen vertrekken we terug om 8 uur ! Buiten zingt een koor van krekels hun oorverdovend lied en een vogel (toekan ?) laat regelmatig een luid klepperend geluid horen. Door de aangename temperatuur zonder airco en het voor een keer zachte bed, vallen we al snel in slaap.

Dag 12 – vrijdag 23 october - Hoi An en omgeving

2009-10-26T23:32:00.000+01:00

Wat een verkwikkende nacht had moeten worden, ging er toch weer even anders uitzien : alhoewel de kamer en het bed heel mooi een sfeervol waren, bleek het bed weer 'Vietnameese stijl' keihard te zijn – de matrassen hier geven amper een cm of 2 mee denk ik, ook al zijn ze vaak 20 cm dik. De hele nacht is de regen neergegutst. De straten stonden bij wijlen 10 cm onder water. En dit terwijl het water in de kreek gisterenen avond al over de boordsteen stond. Om 6 uur opgestaan om wat aan deze blog te werken.
In de voormiddag komt Nie ons ophalen voor een wandeling door het oude Hoy-An. Hij is zelf geen liefhebber van de stad want veel te touristisch !
De eerste stop is een handwerkplaats waar ook hier weer zijde geborduurd, geschilderd, genaaid en gestikt wordt. Ook hier zien we weer prachtige handwerkstukjes. De rondleiding begint met een uiteenzetting over de zijdeproductie : van larve tot pop. Je ziet hoe ze ruwe zijde maken rechtstreeks van de pop en hoe ze de fijne – 1-draad - zijde spinnen. We zien hoe ze lampions maken en rieten matten weven. Op de eerste verdieping is de voor Hoy An obligate kledingwinkel. Ze hebben er allerhande zijde en wollen stoffen liggen. Frie vindt er een stofje dat ze graag zou kopen maar het patroon voor de bloes ligt nog in de andere winkel. Als ze het wil moet ze voor 5u30 terug zijn, dan kan het nog tegen morgen klaar zijn, maar de andere kleren kan ze pas om 5 u ophalen. Dat wordt dus krap. Luk past er een vestje zonder kraag in ruwe zijde. Het stofje bevalt hem. Voor een sportieve vest vragen ze 50 euro. Hij laat voorbijgaan.
Na de handwerkshop, die de lokale bevolking zou tengoede komen, wandelen we naar een oud Chinees huis. Een gids leidt ons rond door het huis. Ze geeft aan tot waar het water gestaan heeft bij de laatste tyfoon : gemakkelijk 1m50 ! De mensen waren verwittigd en brengen alle meubels naar een hoger niveau. Gelukkig maar want er staan waardevolle oude kasten tussen. Na wat uitleg over architectuur en stijlkenmerken worden in de aanpalende kamer weer handwerkjes getoond. We worden het gewoon en zeggen nu gewoon nee – we hebben al genoeg. Boven ligt nog ander spul te koop en alhoewel er interesse is beginnen we ook de prijzen te kennen en zeggen we weer nee. In de voorplaats, een soort leefkamer op de eerste verdieping, staat het huisaltaar en wat typische meubels. Er wordt thee aangeboden, maar dat is weer slechts een excuus om houtsnijwerk aan te prijzen. We zeggen nogmaals nee waarop we naar de uitgang schuiven. Het huis was net naast het Japans bruggetje gelegen. Enkele eeuwen geleden was Hoi An een echte handelsdraaischijf waar Chinezen, Japanners en later ook Portugezen, Engelsen en Nederlanders verbleven. De Japanse brug was de verbinding tussen de Chinese en de (kleine) Japanse wijk. De brug is overdekt en er is een tempeltje aan gebouwen (boven de rivier). Ijn hoofd zat in India, zijn staart in Japan en zijn rug in Hoi An. Telkens de draak zich roerde kwam er onheil over Hoi An (wat wil je met zo'n beest) en om de draak gunstig te stemmen werd de brug en tempel gebouwd. De tempel wordt bewaakt door de aap en de hond (die zitten aan weerszijden van d brug). Dit is het kenmerk van Hoi An en wie recent de beelden zag die Tyfoon in Vietnam aanrichtte zag dit bruggetje tot ¾ onder watet in het TV nieuws.
Eens het bruggetje over, kom je in de echte oude stad van Hoi An ; geen auto's en op woensdag en zaterdag zelfs geen fietsen en brommers. De hele oude stad is Unesco werelderfgoed verklaard en niet onterrecht. Alleen is de staat van de meeste huizen erbarmelijk te noemen. Ze zien zwart van de schimmel. Het kan ook bijna niet anders het klimaat en de oude bouwwijzen in acht genomen. Sommigen zijn reeds gerestaureerd (de 4 chinese huizen, de tempels,het lokale folklore museum, hier en daar een ander pand) maar er is nog ontzettend veel werk aan de winkel en de middelen moeten van buiten Vietmam komen. De eerste Chinese tempel die we tegen komen gaan we binnen. Hier is van de wateroverlast al niets meer te merken. De draken en andere ornamenten staan er te blinken. Boven het altaar hangen een tiental maand-wierrookspiralen. We besluiten er een te kopen als intentie voor de familie thuis. Het kaartje wordt geschreven en in de serpentine gehangen en Frie en Kris steken hem aan. Een moment van bezinning en een gebed en we verlaten de tempel.
We besluiten elk onze weg te gaan en wat door de stad te struinen. Nie zorgt er voor dat er tegen 2 uur fietsen aan het hotel zullen staan. Het bezoek aan het kruidendorp in de namiddag wordt afgelast. Omwille van de hoge waterstand is het niet toegangkelijk. We besluiten op eigen intiatief een tochtje te maken want we hadden erg mooie beelden van de rijstvelden gezien toen we gisteren aankwamen en willen daar wat fotos gaan maken.
Voor de lunch vinden we elk een restaurantje naar keuze : Marc en Frie hebben iets gevonden in een mooi oud huis, Kris en Luk laten zich 'binnenpraten' op een straathoek voor een kleine hap. Er staan een aantal lange tafels onder een zijldoek opgesteld. Op het ogenblik dat we toestemmen worden we door een dame 'onderschept'en naar de verste tafel gevoerd. Blijkbaar is er een afspraak waarbij elke tafel om beurt aan de bak komt. We merken dan pas dat het in feite 8 of 9 restaurant/gaarkeukentjes naast elkaar zijn, elk met een eigen fornuisje en 'chef'. We kiezen wat van de kaart en eten uiteindelijk snel en lekker – ze maken er een aantal lokale specialiteiten. Terwijl we eten breekt er nog maar eens een wolkbreuk los, maar we zitten droog. Marc en Frie zitten nog beter, want ze hebben van de regenbui zelfs niets gemerkt. Terwijl wij aan het eten zijn zoekt de dame die bedient uit hoe lang we nog blijven. Als ze hoort dat we er nog een dag zijn krijgen we een visitekaartje in de hand met de vraag terug te komen – bij hen aan de tafel natuurlijk. Ondertussen komt er een meisje met de fiets aan. Ze heeft een wasbekken en een toiletzak bij. Het blijkt de manicure te zijn die de 'cheffin' even de voeten komt verzorgen. Alles gebeurt in een stil hoekje op de achtergrond. Maar goed dat ondertussen de andere tafels hun beurt van gasten krijgen, anders hadden ze hier even moeten wachten.
We komen met 100m verschil terug aan het hotel aan – perfect timing – en vragen de fietsen op. Ze worden prompt aangevoerd, de zadels van hoogte gesteld, en wij weg. We rijden de stad uit en draaien een weg in maar vergissen ons blijkbaar ; over een bruggetje komen we in een wijk waar blijkbaar geen van de bewoners een auto heeft. Alles wordt met de fiets en brommer aangevoerd, waar nodig uitgerust met aanhangwagen waarop alles versleept wordt : bouwstaal, rijnzand, frigo's... Als we na 2 km nog geen mooie rijstvelden hebben gevonden, keren we op onze stappen terug. De eerste regen begint te vallen. Terug over het bruggetje genieten we nog even van het vakmanschap van de plaatslagers hier ; uit een lap verzinkte plat toveren ze gieters, vergieten, stoofbuizen op maat enz. De regen valt nu intens en we besluiten op een terrasje iets te drinken tot de bui over is. Frie trekt Marc zijn nieuw verworven regenzijltje vakkundig over de zadels, kwestie van straks geen nat gat te hebben. Bij vertrek blijkt echter dat het nieuwe zijltje niet meer zo nieuw lijkt en een flinke extra verluchting heeft gekregen. De vraag blijft : komt dit door het aanbrengen of verwijderen van het zijl ? De discussie zal waarchijnlijk niet zo vlug beslecht worden. Feit is dat het ding een groot stuk van zijn functie verloren heeft – de Marc droog houden. En dat zal later blijken. We zoeken de weg van gisteren terug op en rijden eindelijk tussen de padi's, trekken wat foto's maar blijven op onze honger want de lucht is grijs overtrokken en dreigend en we hadden zoveel meer verwacht. Frie en Marc keren eerder terug want moeten om 5 u bij de ene kleermaker zijn om de besteld kleren op te halen en het patroon naar de andere te kunnnen brengen.
Kris en Luk rijden verder op zoek naar de mooie shots.
Ze worden enkele km verder gestopt door de volgende wolkbreuk – schuilen onder een boom. Ook Marc en Frie hebben ervan en komen als verzopen kiekens in de eerste kledingwinkel toe.
Ook K&L houden het een km verder voor bekeken, maken wat beelden van de schuimkoppen op de zee en keren terug – onder voortdurende regen. Was dit wel het goede idee ? Ze komen net aan in de kledingzaak als M&F doorrijden maar door het drukke verkeer zien de aankomers de vertrekkers niet. Kris past haar bloesjes ; eentje past perfect, het andere moet aan een zijde een beetje ingenomen worden. Dat is op 10 minuten gefikst – ophalen en terugbrengen met de brommer inbegrepen. Ondertussen informeert Luk of ze ruwe zijde hebben en wat een vest kan kosten. 35 dollar (24 euro) ! En ze kunnen ze nog klaar krijgen tegen morgen 9 uur ! We kiezen voor blauw maar de stof is niet egaal geverfd en we gaan dan maar voor het zwart. Tegen dat Kris haar bloes terug is, is Luk opgemeten.
Tegen 8u kan Luk zijn kostuum gaan passen. De vest dient achteraan 1 cm ingenmomen maar zit verder zeer goed. De broekspijpen zijn echter te smal gemaakt... De verkoopster zegt dat ik dit gevraagd had, maar dat moet een misverstand zijn ; ik had gezecht versmald tot boven de knie en dan recht. Zij had het anders begrepen. De kleermaker wordt gebeld en rukt in zijn haast de vest al mee terwijl ik er nog met 1 arm half inzit. Ondertussen passen we de hemden. Luk is niet echt tevreden over de kollen. De knoopjes worden verzet en het is veel beter, maar 1 hemd zal je waarschijnlijk nooit zonder das kunnen dragen.
Een half uur later zijn vest en broek klaar maar de broek blijft te smal en valt als een jeans op je schoenen. Om de aandacht af te leiden trekt de verkoopster mijn vest aan maar Kris verwittigd me en ik kijk niet op tot ik mijn onvrede over de broek geformuleerd heb om dan echt wel in de lag te schieten ; 1m50 en 35 kg in een vest maat 52 ! Het leek Kris wel in de Paps zijn legeruniform met nieuwjaar in 1978 of 79, maar nog koddiger want deze droeg het bewust schots en scheef.
Dan maar zelf de lintmeter erbij genomen en de broek vergeleken met een broek die er uitgestald hing : 31 tegen 34 cm ! Daar had je had. De baas zegde dat het in orde ging komen. 10 minuten later was het inderdaad gefikst ; de broek viel veel beter. Opstrijken en wegwezen. Niet 100 % een meevaller...
In het hotel hadden we ondertussen tel gekregen. Of we naar de receptie wilden komen. Wie mocht dat zijn ? Het bleek de optiekster, beteuterd : probleempje met de bril : geraakte vandaag niet klaar. Of we morgen ten vroegste om 9 u wilden komen. Dat zag er niet goed uit. En hoe ging dat verlopen als de bril niet klaar was ? Alles was reeds betaald met Visa. Zorgen voor morgen – we behielden vertrouwen in de dame.
Uiteindelijk om 9 u pas de stad in om te gaan eten. We wisten gelukkig waar naar toe. Het adresje van gisteren had alle speciliteiten van Hoi An op de lijst staan. We gingen er recht naar toe (want de kok bolde het af om 10 u weet je wel). We stelden samen onze hapjestafel samen, wat blijkbaar voor westerlingen niet zo vanzelfsprekend is in Vietnam. We aten erg lekker : white rose (open dim sum met gebraden garnalen), Cao Lau – de lokale noedelsoep (noedels gekookt in aswater), en Hoanh Thanh, gebakken stukjes deeg met garnalen, krokant en lekker, enz. Lekker flesje wijn erbij en we konden weer voort. Rustig terug naar het hotel en de beddebak in.

Dag 11 – donderdag 22 october - Hue naar Hoy An

2009-10-26T09:07:00.004+01:00

Ik probeer op te staan maar krijg mijn rug niet recht. Heb het gevoel op een plank geslapen te hebben. Het duurt 5 min voor ik rechtop kan lopen. Nog slecht nieuws – het regent weer pijpenstelen. We vertrekken rond 9u30 voor onze transfer naar Hoy-An. We gaan geen extra bezoek aan Hue meer inlassen en zullen proberen tegen 12u in Danang te zijn om eventueel een ceremonie van de Cao Dai gemeenschap bij te wonen.
We moeten over 3 passen op onze weg naar Danang, de laatste is de Hoi Van of wolkenpas. Hij doet zijn naam alle eer aan vandaag want we rijden door regen en lage wolken naar boven. Vanop de pas is er haast niets te zien. Tegen 12 zijn we in Danang. Je ziet nog duidelijk de schade die is veroorzaakt door de laatste tyfoon ; stukken van de borstwering op de dijk zijn omgevallen en er liggen nog 3 kleine kustvaartuigen (ong 5000 ton) op het strand. Ook de huizen moeten aardig te lijden hebben gehad onder de winden die snelheden tot 120 km/u haalden. Bij ons levert zo een storm ook schade op maar voor de eenvoudige houten huisjes is dit vaak vernietigend.
De Cad Dai tempel kan tijdens de ceremonie niet bezocht worden maar Nie krijgt het voor elkaar dat we op zaterdag in de namiddag een bezoek kunnen brengen aan de tempel. We rijden verder naar het Cham museum, vlakbij het strand van Danang. Het werd opgericht door een Frans archeoloog na de ontdekking van de My Son site. Er staan een 300 tal beeldhouwwerken, offeralltaren (het onderste deel stelt de vrouw voor, het bovenste de man), zuilen en andere ornamenten die vanop verschillende Cham vindplaatsen naar hier werden overgebracht. De beeldhouwkunst van dit Hindoe volk dat van de 4^de tot de 13^de eeuw zuidoost Vietnam bevolkte stond op een erg hoog peil. Vooral de werken vanaf de 11^de eeuw zijn heel erg mooi gedecoreerd. Vooral het beeld van Ganesh, met het olifantenhoofd en het altaar met de verhalen uit de Ramayana zijn erg de moeite waard.
Nie dropt ons voor een heel chique restaurant met de welluidende naam Apsara ; de naam voor de hemelse maagden in het Hindoeïsme van de Cham cultuur. We worden op onze wenken bediend. Zoals bijna overal in Vietnam is er pesoneel in overvloed. Voor de 4 bezette tafeltjes lopen er minstens 6 garcons rond. We eten een heerlijk noedelgerecht met langoest en krab en tjgergarnalen. Maar we worden ook voortdurend op de vingers gekeken door het personneel en blijkbaar zijn onze eetgewoonten toch niet echt de hunne want er wordt regelmatig (met ons) gelachen – denken we toch.
We rijden verder naar Hoy-An. Alhoewel de overvloedige regens hebben plaats gemaakt voor wat miezer, wordt het bezoek aan de Marmerbergen toch maar verschoven naar zaterdag wegens te glibberig en geen uitzicht. We komen rond 3 uur in Hoy-An aan ; de stad van de kleermakers. Nie laat ons eerst de meest bekende winkel zien – een die breed reclame maakt door heel het land en daarbuiten. We doen er referentiewaarden op voor de pijzen maar de afwerking laat toch te wensen over. Vervolgens brengt hij ons naar een heel klein winkeltje (25 m2) waar hij goede referenties van heeft zegt hij. De prijzen liggen er beduidend lager en er worden 5 damesbloesjes en kleedjes opgemeten en besteld. Vermits ik niet echt de stof vind die ik zoek voor een kostuum, loop ik met Nie even verder naar nog een andere winkel. Weer wat luxueuzer en duurder, maar vind nog niet wat ik zoek. Na het dames-meten wisselen we nog wat geld (we zullen ze hier nodig hebben) en trekken vervolgens naar het hotel. Ook hier weer erg mooie kamers met aangrenzende balkons. Kris en Luk trekken terug op jacht naar het juiste stofje en laten zich uiteindelijk overtuigen om 130 euro te spenderen voor een kostuum in heel mooi cashmire en 2 bijpassende hemden.
Gezien de goede lunch is de honger niet groot en besluiten we tegen 8u30 de oude stad te gaan verkennen en iets te gaan drinken. Onderweg lopen we langs enkele optiekers en Marc wil wel eens weten wat een bril op sterkte hier kan kosten ( we herinneren ons dat in Indonesie brillen spotgoedkoop waren). Terwijl Marc opgemeten werd, informeerde ik wat een zonnebril met dubbelzicht zou kosten. Eerst werden de glazen gemeten en een montuur gekozen. Alle grote merken werden voorgesteld maar de prijs van het montuur was steeds 31 dollar... De glazen,gekleud, ontspiegeld en krasvrij kostten 100 dollar – voor de 2 !!! In Belgie betaal je 250 euro voor 1 glas. Ik liet me verleiden, in de wetenschap dat als de glazen nog niet van 100% dezelfde kwaliteit zijn als bij ons, ik de bril toch maar bij fel licht zou gebruiken en dus minder gevoelig was aan fouten. De prijs was niet negocieerbaar (er ging 1 dollar af en er werden geen kosten gerekend voor de betaling per credit card). Ofwel had de dame een heel goed inzicht van de prijzen in Europa én wist ze dat ik al beslist had, ofwel rekende ze inderdaad netto prijzen. 24 uur later zou de bril klaar zijn. Het was half tien toen we in de oude stad aankwamen en de meest bars en restaurants dachten al aan sluiten. We vonden een aangenaam plekje en bestelden toch nog fruitsla en pannenkoek met ananas. Toen Marc even later mocht proeven van de lekker geurende pannenkoek, verbrandde hij prompt zijn verhemelte maar kreeg toch de smaak te pakken. De keuken was echter ondertussen gesloiten en hij bleef op zijn honger zitten. We wandelden nog even langs de vaargeul van deze oude havenstad en trokken terug naar het hotel. De laatste meters begon het terug zachtjes te regenen..

Dag 10 – woensdag 21 october – Hue, de oude keizerstad

2009-10-26T09:07:00.001+01:00

Als we bij het ochtengloren wakker worden op de hobbelende trein, horen we het bekende maar onaangename geluid van regen op een stalen dak boven ons. Een blik door de ruit zegt genoeg ; egaal grijze luhcht en water dat in beekjes over de venster loopt. Het weer is terug omgeslagen.
Niemand heeft jeuk, dus ofwel hebben de lakens ons goed bescherm ofwel warer de matrassen toch properder dan ze eruit zagen. We lezen het uurschema in het boekje van de treinmaatschappij nog eens na en komen tot de vaststelling dat we al om 8 uur en niet om 8u40 in Hue zullen zijn ! Dank je gids, om ons zo goe te informeren. Deze keer zorgen we dat we klaar staan als de trein stopt. Bij het uitstappen realiseren we ons pas hoe lang de trein is – minstens 20 wagons.
Op het stationsplein zien we onze naam terug verschijnen. Een man van rond de 30 pikt ons op en loodst ons naar een Mercedes minibus. Nie is de naam (Nie-é, zoals nee in sommige delen van Antwerpen. Dat onthouden we gemakkelijk). De chauffeur rijdt ons de stad in en Nie begint zijn verhaal over de vele regen in de laatste dagen en een verandering in programma. We hebben eens te meer moeite om ons aan het moeilijk verstaanbare Engels aan te passen, maar houden voet bij stuk om ons programma af te werken. Alleen een boottocht op de Parfume rivier zal moeten vervallen omdat er door de hoge waterstand geen boten mogen varen tot aan de keizerlijke graven. Vragen naar de weersverwachting worden handig ontweken. Ook het programma voor de volgende dagen zou door het weer kunnen beinvloed worden... Nie heeft ook goed nieuws : we zouden al onmiddellijk op de hotelkamer kunnen (en douchen voor we op tour vertrekken)

De eerste stop is echter voor het ontbijt. Nie vertelt ons over de lokale specialiteit : Bun Bo Hue – een krachtige rundssoep met noedels. We verwachtten te kunnen ontbijten in het hotel en daar eens te kunnen testen of het ons wel bevalt, maar de chauffeur rijdt het hotel voorbij om 50 meter verder te keren en te stoppen voor een echt lokaal, druk bezet restaurantje. We zitten achteraan onder een plastic golfplaten dak (zonder lekken) terwijl de regen boven ons blijft gutsen. De stoeltjes zijn kramikkig en de tafel vluchtig afgekuist. De TL-verlichting draagt niet bij aan de 'gezelligheid'. De keuken (!) bevindt zich vooraan aan de straat en stelt in feite niets voor. Het personeel rukt onophoudelijk aan met schotels rundslapjes, vers gedraaide noedels, groenten, potten water enz. Vooraan wordt het allemaal onmiddellijk verwerkt. We krijgen elk een diepe kom voorgezet een een glas met warm water en 4 lepels. De stokjes ontbreken ook niet. We beginnen eraan en... moeten toegeven dat de soep inderdaad heel lekker is. Het vlees is absoluut niet vet en het geheel is erg krachtig. Marc is als eerst klaar, de anderen hebben wat meer werk of krijgen het gewoon niet op.
We hoppen terug in het busje voor de 50 meter naar het hotel – geen luxe want nog altijd regen – en checken in. De kamers zijn heel mooi en ruim. We spreken af om vrij snel terug te zijn om aan het stadsbezoek te beginnen.

De eerste stop (nog altijd in de regen) is het graf van Tu Duc, de vierde keizer uit de Nguyen-dynastie van 13 die vanuit Hue regeerden tussen 1802 en 1945. Tu Duc was een klein manneke van 1m53 en onder zijn bewind namen de Fransen hun intrek in Vietnam. Hij had 103 vrouwen maar geen kinderen, was verfijnd, muzkaal en een poeet. Hij superviseerde zelf de bouw van zijn mausoleum en woonde er meer dan 20 jaar tot aan zijn dood. Tu Dic was een romanticus en dat weerspiegelt zich in zijn paleis ; meertjes, mooie tuinen e.d. Het geheel doet echter nog steeds sterk Chinees-Confusionistisch aan. Gezien hij geen kinderen had, schreef hij zelf de ode aan zichzelf die op de centrale stele staat. Het geheel werd in 3 jaar opgetrokken, onder zware druk van de mandarijnen die de leding in handen hadden, De werkdruk was zo hoog dat er zelfs een opstand uitbrak.
Voor de bouw van de mausolea werden tot 10 000 ambachtslui en gevangenen ingezet en de werkomstandigheden waren zo slecht dat velen ziek werden en stierven tijdens de biouw.

De volgende stop wordt gemaakt aan de pagode van Tu Hieu. Deze staat op de rechteroever van de Parfume rivier, in het landschap tussen de 7 mausolea die er voor de keizers gebouwd werden. Deze pagode voor het medeleven light op een heuveltop bebost met pijnbomen en straalt eens te meer een zalige rust uit. Ze is perfect onderhouden en er zijn geen andere bezoekers als wij er rondlopen (nog steeds in een malse regen).

We rijden gelijk door naar het mausoleum van Min Mangh, de tweede Nguyen keizer. Om er te geraken moeten we wel even een hindernis overwinnen ; de weg staat lichtjes onder water. Binnen zou het volgens de gids ook nog erg nat en glibberig zijn, maar na 'intens overleg' en de aanschaf van enkele plastic sleffertjes voor de vrouwen, wordt er toch besloten de straat over te steken. Blijkt achteraf dat de wagen via een andere weg toch tot aan de overkant zou geraakt zijn. Ergens in de verte weerklonk tandengeknars. ;-)
Dit graf werd in 20 jaar opgetrokken en is slechts 6 jaar voor dat van Tu Duc afgewerkt maar lijkt veel strakker en zuiverder Chinees van opzet. Het complex is 700 m lang en Min Mangh ligt helemaal achteraan op een ommuurde heuvel begraven (al weet niemand precies exact waar, want de gevangenen die voor de gangen moesten graven waar de kist werd geplaatst werden voor de veiligheid mee onder geschupt). Maar de site is de natte voeten waard en we vergapen ons aan de mooie tuinen en strakke patronen. De regen heeft ondertussen plaats gemaakt voor een waterzonnetje dat af en toe komt piepen.

De gids had ondertussen bericht gekregen dat we toch een eindje met de boot op de rivier konden varen, dus reden we terug naar de stad. Vermits er niet over eten gesproken werd, brachten we zelf het onderwerp maar aan. Nie stelde voor wat fruit te kopen en deed zelf de inkopen voor ons. Even verder stopte hij voor broodjes met ei (soort knapperige baguette).
In Hue dan aan boord van een motorbootje om van de citadel tot aan de Thien Mu pagode te varen. Het water op de rivier staat inderdaad heel hoog. We zijn nog maar net vertrokken of we krijgen een drankje aangeboden en de dame begint stapels satijnen/zijden kleding op een rieten mat uit te stallen die ze vervolgens tussen onze stoelen schuift. Nie geeft aan dat de prijzen goed zijn maar de kwaliteit lager is dan in Hoy An.

We meren aan vlak voor de Thien Mu pagode. Het is de oudste van de 100 pagodes die Hue telt en de geschiedenis gaat terug tot 1601 toen op deze plaats een genadige vrouw (Thien Mu) de plaats van de latere hoofdstad van de Nguyen dynastie had voorspeld aan Keize Nguyen Hoang. De huidge 21 m hoge pagodetoren telt 7 verdiepingen die de 7 incarnaties van de Boeddha voorstellen. De oorspronkelijke gouden beelden zijn gestolen (door de Fransen ??) en werden vervangen door bronzen. De deurtjes van de pagode waren echter gesloten, dus we konden ze niet zien. Het tempelcomplex bevat een heel mooi beeld van de lachende Boeddha en achteraan is een heel aantrekkelijke klein pagode en lotusvijver. We zien hier ook voor het eerst 2 konijnen rondhuppelen, maar het lijken wel tamme te zijn.
Deze pagode raakte onder het Diem regime in de zestiger jaren in het nieuws toen een van de monikken van hier naar Saigon reed en zich daar, als eerste in een rij van velen, op een kruispunt met benzine overgoot en liet in brand steken als protest tegen de onderdrukking van het boeddhisme in het door de katholieke Diem regeerde Zuid-Vietnam. We zijn nog getuigen van een boeddhistische gebed in de tempel, waar er nog een groot aantal jonge monikken (15-20 jaar) wonen.

Ons busje pikt ons terug op en we rijden de citadel binnen. Voor de poort van de verboden stad worden we afgezet. De Citadel is 5 km2 groot en werd gebouwd tussen 1803 en 1844 op vraag van de eerste Nguyen keizer Gia Long (de vader van Min Mangh). De stad telt 3 ommuringen : die van de keizerlijke stad, die van de koninklijke en die van de verboden stad. Deze citadel is de enige overblijvende, min of meer intacte, in Vietnam. De citadels in andere keizerlijke steden zijn allen helemaal verwoest. Ook deze citadel heeft erg geleden tijdens de Vietnamoorlog, toen de noordelijke Vietcong de stad in 68 innamen en zich in de citadel verschansten. De Amerikaanse marines leverden een gevecht in de straten van Hue om de stad te heroveren en de bombardementen maakten ook op de citadel de nodige schade. Er lopen ondertussen projecten in samenwerking met Zuid-Korea (bondgenoot van de VSA in de oorlog) om de verwoestte gebouwen te restoreren. De wandeling duurt ongeveer een uur en we bezoeken de grootste bezienswaardigheden van dit erg grote complex. We beignnen aan de zuidelijke poort. Op het plein ervoor werden de diplomas uitgereikt aan de geleerden die voor de examens geslaagd waren. We zien de esplanade van de grote begroetingen waar de ceremonieen en toespraken tot de gezagvoerders (burgerlijke en militaire mandarijnen) werden gehouden, het paleis van de troon en werpen een blik op wat ooit de verboden stad is geweest. Er resten nog slechts 2 zijgebouwen en verder zwart geblakerde en beschimmelde resten nadat er een bom is op gevallen. Wat ook nog overblijft zijn 2 bronzen urnen. Gegoten uit materiaal dat door vroegere keizers was buitgmaakt op de vijand. Verder naar tempel van de cultus voor de keizers. Hier worden 10 vand de 13 keizers geeerd. (2 regeerden zo kort dat ze geen verering 'verdienden' en de laatste werd omwille van zijn onderdanigheid aan de Fransen sterk verguisd.
Aan de overzijde van het plein hier staat de 9 bronzen urnen voor elk van de keizers (al is er geen spoor van asse in te vinden).
We lopen door het paviljoen van de stralende goedheid (Hiem Lam Coc). Het telt 3 verdiepingen en is het hoogste van de citadel en tegelijk van alle bouwwerken op de rechterover van de Song Huong rivier (Perfume river). Door de erg mooi gerestaureerde Poort van de Deugd, lopen we terug naar ons vertrekpunt.
Het is kwart voor zes en donker als we buiten komen. 4 'cyclo's' staan al op ons te wachten om ons terug naar het hotel te tuk-tukken. We gaan op in de gestage stroom van fietsen en brommers, ruiden de citadel buiten, over de rivier en worden voor het hotel gedropt. We krijgen nog even de kans om zelf 'te doen alsof'.

Voor het diner raadt Nie ons het Mandarin Cafe aan ; goed en niet duur. We wandelen er heen worden blij verrast door de prachtige fotos aan de muren. Mr Co is een amateurfotograaf en heeft duidelijk gevoel voor portretten, We eten lekker en goedkoop en geven evenveel uit aan de aankop van fotos als aan het eten.
Wandeling terug naar het hotel en bed in na een lange en erg drukke dag.

Dag 9 – Halong baai en dan naar Hanoi

2009-10-25T13:18:00.001+01:00

Om halfzes al uit de veren om van de zonsopgang te gaan genieten. Frie klopte iedereen en zat al, fototoestel in aanslag, op het dek. Geen tijd genomen om aan te kleden dus maar de scheepskymono aangetrokken.
Het weer was echter wat gekeerd en van een zonsopgang kwam niets in huis. Heel even scheen een rode bol door een wolk om dan weer snel op te lossen. Om halfzeven dan maar even terug bed in om nog wat te soezen tot het dagprogramma begon om 7u25 stipt met het ontbijt.
Na het ontbijt allen van boord om naar de drijvende vissershuizen te gaan kijken. Aan een steiger werden we opgepikt door een van de jongeren die hier wonen en in een rieten sloep rondgevaren tussen de huisjes die op isomoblokken op de baai dobberen. Naast en onder hun huizen kweken ze vis in grote verticale netconstructies. Als er tyfoon gevaar is worden ze verwittigd door de regering en kunnen ze de meest beschutte plaatsen opzoeken achter de rotsen. De viskweek verhuist mee. Om hun waar te slijten of inkopen te doen, moeten ze met een bootje enkele km verder tot aan de wal zien te geraken.
De levensomstandigheden zijn rudimentair ; elke avond 2-3 uur stroom om wat TV te kunnen kijken (hebben ze allemaal sinds de sateliet er is), een enkel lager schooltje. De vissers hier leven echt op de laagste sport van de maatschappelijke ladder.
We worden aan een ponton afgezet waar we enkele gigantische vissen zien rondzwemmen en jacht maken op kleine visjes die als voer worden rondgestrooid. Het schooltje is hier ook en de obligate souvenirshop waar ook parels uit eigen kweek aangeboden werden. De prijzen liggen er biezonder hoog, maar er wordt aardig wat omgezet. Afbieden wordt hier niet gedaan.

Na dit bezoek keren we terug aan boord van de jonk en varen we af naar Halong stad. We hangen nog wat rond op het dek of op de achterplecht, pakken alles weer netjes in, vullen een evaluatie in en zetten ons aan tafel voor de lunch. Plots wijzigt het niveau van de service ; het wordt moeilijk nog iets te drinken te bestellen. De bestelde gerechten komen op de foute plaatsen terecht. Heeft het ermee te maken dat de evaluatie toch al gebeurd is of zijn ze allemaal druk in de weer met de kamers te kuisen en klaar te maken voor de volgende lading. Na aankomst in Halong worden we door de hele crew met de nodige bedankjes en applausjes van hun zijde, een goede voortzetting gewenst en vervolgens terug op de wal gedeponeerd.

Daar staat onze vriend Sy ons al op te wachten met de chauffeur. Alles inladen en wegwezen. We hebben nog 1 activiteit in de namiddag ; het bezoek aan de But Thap pagode op 40 km van Hanoi. Sy is ontzettend stil in de auto. Er komt echt niets uit en op vragen wordt minimaal geantwoord.

Na een goed uur rijden komt plots de melding dat we een centrum voor gehandicapte en verwaarloosde weeskinderen gaan bezoeken. Ze fabriceren er allerhande handwerkproducten : zijde handwerk, gelakte houten prenten, marmersculpturen, bamboe, juwelen, kortom de hele gamma. En we krijgen de informatie dat als we iets willen doen voor de minst bedeelden, we hier echt wel iets goed doen door wat te kopen.
De volgende verkoopsessie dus. Er is zoveel te zien dat het kiezen en keuren moeilijk wordt en er gaat aardig wat tijd voorbij.
Als we terug vertrekken vraag ik hoeveel tijd we nog gaan hebben voor de pagode. Er rest ons 30 minuten voor een van de mooiste en sereenste pagodes van Noord Vietnam. Damm !!! Dat had hij ook wel kunnen zeggen voor we die werkplaats binnen gingen. Mijn humeurmeter draait naar slecht.

De weg naar de But Thap loopt over een lange dijk die rond Hanoi gebouwd is om de stad te beschermen tegen overstromingen en levert mooie zichten op de rijst en groentenvelden op. Onderweg krijgen we een evaluatieformulier aangereikt met de vraag dit in te vullen. Deze avond zouden we afscheid nemen van onze eerste gids en chauffeur. Er onstspon zich een geannimeerde discussie in de auto hoe we Sy zouden beoordelen. Uiteindelijk krijgt hij alsnog een goed.

De pagode is inderdaad prachtig en net als we aankomen begint een monnik aan zijn gebeden. Hij staat in de kloktoren voor de tempel en slaat volgens een bepaald patroon en ritueel op de klok : zachte en luide klanken volgen elkaar op. Binnen lopen we langs de 3 evenwijdige 17^de eeuwse tempels naar een poortje aan de kant van de langse muur. Net buiten de muur staat de pagodetoren. Sy geeft wat uitleg bij deze 'penseeltoren', zo genoemd omdat de top van de pagode op de steel van een penseel lijkt en de toren gebouwd werd om te herinneren aan het belang van de geschriften (geschilderde chinese tekens), Hij wijst op enkele merkwaardigheden en de verfijnde beeldhouwwerken en verwijnt terug binnen de tempelmuren. Dat was het. Ik had gelezen dat er prachtige gebeeldhouwde friezen waren rond het tweede tempel-gebouw en een zeer uitzonderlijk boogbruggetje. We zochten en vonden ze zelf. Ook zou er een grote en zeer oude gebedsmolen staan ; ook zelf gevonden. Pas later lazen we in de auto dat er ook een prachtig beeld van de godin Quan Am in de eerste tempel stond. Het beeld wordt geprezen als 1 van de waardevolste houtsnijwerken in Vietnam en beeldt de godin af met duizend armen. Gelukkig had Frie er bijna bij toeval nog een foto van genomen. Mijn humeur veranderde in lichte storm.

Ik heb de evaluatie nog niet afgegeven en overweeg om nog te wijzigen maar doe het uiteindelijk niet. Foute beslissing denk ik nu.

Oorspronkelijk had de gids ons tegen kwart voor zes in een restaurantje aan het station willen droppen, zodat we nog iets konden eten voor we de trein naar Hue nemen. Waarschijnlijk weer bij een van zijn contacten. Gezien we toch langer in de But Thap zijn blijven hangen komen we pas rond kwart na zes aan. We worden op het stationsplein gedropt en we nemen afscheid van Sy en de chauffeur. Het stationspersoneel zal ons wel de juiste weg en wagon aanwijzen....
Ze krijgen elk hun tip. Alles in acht gemomen krijgt de gids veel te veel om wat reisbegeleider te spelen ipv gids. De chauffeur was echter een ongelooflijk man : hij slaagde er in om ons 4 dagen door het drukste verkeer van Vietnam te loodsen op een onvoorstelbaar rustige en gedoseerde manier. Ik heb hem nooit zijn claxon weten gebruiken en voor iedereen die deze regio kent, klinkt dit waarschijnlijk als onmogelijk.

Omdat we toch nog iets binnen wilden krijgen zijn we dan maar de lokale Mc D binnengestapt en ons een burger besteld : beter dan de echte !!!
Vervolgens, inderdaad geholpen door de stationsbedienden, onze wagon opgezocht en alles aan boord gehesen. De wagon zag er uit als kwam hij recht uit Rusland voorrijden. Onbestemde grijsblauwe staalplaten binnenkleur, 'softsleeper' bedden die inderdaad een dikkere en zachtere matras dan de trein naar Lao Cai hadden maar er zo groezelig uitzagen dat er al voor luizen gevreesd werd waarop de dunne lakentjes open geplooid werden om toch maar zoveel mogelijk matras te bedekken. De trein zette zich stipt 7 uur in beweging voor een reis van 13 uur naar Hue. Het leek ons toe dat de rails op dit traject veel minder goed gelegd waren als op de vorige route en de wagon hotste alle kanten op. Ook bij het remmen had je telkens het gevoel dat er ergens tegenaan gereden werd. Waarschijnlijk de stootkussens tussen de wagons die niet werkten. We gingen op zoek naar de restaurantwagen om toch nog iets extra te eten en te drinken te vinden, maar liepen er gewoon aan voorbij. De voorraad dranken (geen voeding) lag ergens opgestapeld in de cabine van de wagonbegeleider ; het ijswater liep gewoon uit de cabine in de gang....

Na een paar spelletjes kingen, rond 11 uur onder de karige (en synthetische) wol gedoken, niet voordat ik een slaapmiddel had genomen en mijn oorstoppen had ingepropt.

Over zeer mooie dijken rond Hanoi terug de stad in

Net op tijd voor trein – locale hamburgerten aan station aangedaan

Trein lijkt uit Rusland te komen – groezeliged maar dikke en ZACHTE matrassen – hobbeltrein – slaappil - goed geslapen

Dag 8 – Maandag 19 october – naar de Halong Baai

2009-10-24T01:57:00.001+02:00

Om 7u15 ontbijt. Met Luk gaat het veel beter. 8 uur vertrek naar Halong Baai. Het bezoek aan de Pho Minh pagode zit niet in het standaard programma en Sy, onze gids was blijkbaar niet op de hoogte van deze inlassing. Uiteindelijk zouden we '5 minuten' krijgen om wat fotos te nemen. De pagode was een oase van rust en harmonie. Ze is 21 m hoog en telt 13 verdiepingen. Ze werd oorsprongkelijk gebouwd in de 13^de eeuw om de asse te begraven van keizer Thran Anh Tong, de man die het Boedhisme introduceerde in Vietnam. De toren bevindt zich tussen 2 ronde lotusvijvers, maar daar was momenteel weinig van te zien. In de lente moet het echter wel heel mooi ogen. In de eerte tempel speelde er een heel serene muziek, echt aangepast aan een pagodetempel. Enkele monikken (mannen en vrouwen) waren bezig met het onderhoud, bloemen verzorgen en schikken. In de tempel stonden enkele prachtige beelden van de Boedha, waaronder een van de kindboedha die door de 7 draken gewassen wordt. Het bezoek duurde uiteindelijk veel langer dan verwacht omdat Sy de boodschap had gekregen dat de boot die we moesten nemen een half uur vertraging had.

Van hier ging het direct naar de Halong Baai, een rit van bijna 3 uur zonder stops, tenzij voor een foto hier en daar. De baai is stilaan aan het uitgroeien tot een forse handelshaven met scheepswerven en vele, vaak kleinere schepen die hier komen laden en lossen.
We worden gedropt op de aanlegsteiger van de jonken en naar goede gewoonte wordt er netjes zorg gedragen voor de baggage. We schepen in op een klein motorbootje dat ons naar onze jonk zal brengen die temidden van wel 20 andere voor ons liggen. We zitten samen met een deel van de bemanning, onze gids-voor-1-dag, Tuc en onze nieuwe reisgezellen, een Amerikaans koppel uit Seattle en 3 Australische mannen van midden de 30.
We krijgen onze eerste briefing van de gids in een heel erg moeilijk te verstaan Engels.
Eens aan boord worden we op het dek verwacht voor een welkomstdrink terwijl onze baggage verdeeld wordt over de kajuiten.
De drink draait uit op een hele ceremonie : de gids stelt de hele bemanning voor, inclusief applausjes voor henzelf en die lieve gasten die voor de Red Dragon Junk en Indochina Cruises hebben gekozen. We stellen even voor : kapitein, kok, hulpkok, hoofdkelner, hulpkelner, mechanicus, bardame (nee, nee ; echt iemand die de drankjes maakt, niks anders, althans niet voor zover wij weten) en natuurlijk nog de gids. 8 bemanningsleden voor 9 gasten !

Na het verdwijnen van de bemanning naar hun respectievelijke taken, krijgen we een gedetailleerde briefing, tot op de minuut na, van onze trip. We moeten enkele keren om verduidelijking vragen en soms komen we er met ons 9 uit wat er bedoeld wordt. 'Kakking' blijkt over kayaking te gaan enz. Terwijl Tuc zijn verhaal doet en ons onze route aanduidt op de kaart vaart het schip af. Indochina Cruises blijkt er alles aan te doen om de grote routes te mijden en heeft ondertussen een eigen 'grot' gekocht en ondersteunt een drijvend vissersdorp maar heeft er dan ook de 'exclusiviteit' over om het met zijn gasten te bezoeken.
Toegegeven, hun schepen zien er heel mooi en authentiek uit en de zeilen worden op tijd gehesen en gestreken om het allemaal echt te doen lijken. Al gebeurt dat alleen wanneer de schepen voor anker liggen, want varen kan je er volgens mij niet mee. De vernislaag is echter dun en als je wat nauwer kijkt blijkt de Chinese makelij van hun jonken toch niet van zo'n beste kwaliteit te zijn. Maar het oogt heel mooi.

Apropos : we prijzen ons allemaal ontzettend gelukkig want de zon schijnt in volle kracht ! We hadden het veel slechter kunnen treffen : nog maar 4 dagen geleden moesten alle afvaarten geannuleerd worden wegens een storm.

Dus even naar de kajuit. (we kregen 10 minuten vooralleer weer aan dek te moeten zijn voor de lunch). Die voldeed aan alle verwachtingen en we prezen ons weerom gelukkig dat we toch voor deze iets duurdere jonk hadden gekozen dan deze die onze travel agent had aangeboden. Enige nadeel : de glazen deur aan de douchecel ontbrak. Die was er wellicht eens uitgedonderd en (nog) niet vervangen.

De eerste maaltijd was fantastisch ; een reeks van 7 of 8 gerechten volgde elkaar op, waaronder veel heel verse vis- en schaaldierbereidingen. Tijgergarnalen, pallourdes, mie met garnalen, zeebaars, maar ook kip en varkensvlees enz. We sloten af met vers fruit. En dat alles gezeten onder een mooie witte luifel om ons te beschermen tegen de felle zon en terwijl de rotsformaties voorbijdreven en de zeearenden jacht maakten op aas. Voor drankjes werd gezorgd door onze dame. Deze waren niet in de prijs inbegrepen en je kon duidelijk merken dat we 'captive customers'waren die geen alternatieven hadden ; de prijzen waren ongeveer het dubbele van elders in Vietnam. Maar goed, voor 24 uur gaan we het niet aan ons hart laten komen.

Na de maaltijd weer even tijd om naar de kajuit te gaan of even van het zonnedek en de uitzichten te genieten tot we aan de eerste ankerplaats kwamen. Iedereen van boord voor een bezoek aan een grot op een van de eilandjes (mooi maar niet echt spectaculair). Blijkt wel dat er tot voor enkele jaren 3 vissersfamilies in leefden, maar daar heeft de rederij een huis op een vlot voor gekocht, waarop ze vertrokken zijn.
Op het eilandje lagen de kayaks al klaar. Kris en Luk peddelden er al vandoor, terwijl het schijnbaar de bedoeling was dat we op Tuc zouden wachten. Niet getreurd : het leverder weer extra fotomateriaal op. De zee was ontzettend rustig. Er stond absoluut geen deining of golfslag. Je waande je bijna ergens op een stil meer of terug op de Halong baai op het droge van gisteren.

Het tochtje duurde wellicht 30-40 minuten, we weten het niet exact, waarna we terug zwommen naar de jonk. Dat was echter moeilijker dan gedacht, want zelfs zonder golven, bleek er toch een redelijke stroming ons terug naar het eiland te willen drijven. Het was dus flink peddelen om terug aan boord te geraken en Marc was echt niet bereid nog een ommetje te maken om beter op de foto te kunnen.

Terwijl de zon stilaan onderging, voer het schip terug af op weg naar de ankerplaats voor de nacht. Spijtig genoeg draaide het, tot ergernis van Frie, achter een hoge karstrots net op het moment supreme waardoor we jullie niet kunnen zeggen of het nu een echte zonsondergang of een zonsverwatering was. We genoten van de schemering en de duisternis die zich langzaam verspreidde, schreven nog wat in dagboeken of sipten aan een sundowner-apperitief. Wow, wat een dag !

Het diner werd weer stipt op tijd afgeleverd. De tafeltjes stonden nu gedekt per koppel, waarop we de onze herschikten om terug gezellig samen te zitten. Ook nu weer was het 'af'. De presentatie van de gerechten ging gepaard met het nodige vertoon. Elke plat werd versierd door een vrucht of een groente die volledig uitgewerkt was : vogels, een Chinees tafereel, ... De krab was delicious en werd vakkundig door de garcons gekraakt en van het schild ontdaan. Een flesje wit of een vers sapje spoelde alles door. We bleken als laatsten aan tafel te zitten en kregen nog een uitleg van de gids over lonen en inkomsten in Vietnam : voor hen moeten wij echt wel supergefortuneerd lijken als je denkt dat we op 1 dag (met 4) meer uitgeven aan drank dan zijn op een maand verdienen, zonder van de prijs van de cruise zelf te spreken. Onze Amerikaanse vrienden bereikten met hun tweetjes een wellicht nog hogere score. Als je dan weet dat er veel bezoekers zijn die speciaal voor deze cruise een stop-over maken in Vietnam, dan moet het die mensen wel echt gaan duizelen.
Na gevraagd te hebben wanneer de zon opgaat, doken we onze nest in voor een (korte) nacht.

Dag 7 Van Hanoi naar Ninh Binh : tempels en de ‘droge’ Halong baai

2009-10-22T04:20:00.000+02:00

Dit keer was Marc de ongelukkige die de treinreis om 4u30 afsloot zonder al te veel geslapen te hebben.
Van het station naar het hotel, waar we ons konden verfrissen en even slapen als we dat wilden.
In plaats daarvan, lieten we de baggage in de kamer achter en gingen we naar het Hoa Kiem meer, op 10 minuten wandelen van het hotel.
Het was zondagmorgen en halfzes, maar de stad begon al echt druk te worden. Rond het meer liepen duizenden mensen hun ochtendoefeningen te doen onder de flamboyanten (bomen) : de activiteiten varieerden van snel stappen over joggen, naar turnen en fitneessen (alles op straat !) tot de meer gesofisiceerd Tai-Chi oefeningen die vaak in groep en op muziek werden uitgevoerd. Door een misverstand speelden we elkaar kwijt in de buurt van de Ngoc Son tempel aan het mooie rode Japanse bruggetje. Daardoor stond Luk om 7 u terug aan het hotel maar zonder sleutel en zaten de anderen op ondergetekende te wachten aan de tempel. Uiteindelijk raakten we allemaal nog proper gewassen, buikjes gevuld tegen het afgesproken vertrekuur – al was het wel rushen....
We verlaten Hanoy in zuidelijke richting, bestemming Ninh Binh, de 2^de grootste stad in Nord Vietnam.
De eeste stop is in Hoa Lu aan de tempels van Dinh en Le (er zijn vele tempels in Vietnam voor deze 2 koningen, maar deze zijn gebouwd vlakbij het oude paleis, dus in de toenmalige hoofdstad van deze koningen).
Konig Dinh was in de 11 eeuw een mandarijn van de Chinese keizer. Er waren er in zo 12 in Noordelijk Vietnma (boven Hue). Binh slaagde er in om zijn 11 medekoningen te onderwerpen en scheurde zich toen af van zijn keizer. Op die manier werd hij in feite de grondlegger van de eerste Vietnamese staat (toen ongeveer de hleft van het huidige Vietnam) en daarom wordt hij nog steeds vereerd. Na zijn troonsafstand ten voordele van de oudste zoon van zijn derde vrouw (men spreekt dan hier van de derde zoon), ontspon er zich een machtsstrijd. De oudste zoon is daar niet gelukkig mee en stelt pa en broer buiten strijd (voorgoed). De eunugh aan het hof vindt dat op zijn beurt niet zo fraai en stelt de oudste 'buiten srijd' waarop de tweede zoon – toen nog een broekventje op de troon komt. Dit alles is weer niet naar de zin van een zekere Generaal Le (nee niet die van de Amerikaanse sessieoorlog) die met de steun van de koningin, het broekventje aan de kant zet (maar niet buiten strijd) zichzelf tot koning uitroept en de vroeger koningin tot vrouw neemt. Je zou je afvragen waarom de Vietnamezen voor zo'n kerel tempels bouwen, maar King Le heeft toch wel een paar mooie pluimen op zijn hoed kunnen steken : zo was hij de man die Mongolen van Djengis Kahn een halt toeroep toen ze na China ook Vietnam wilden inpalmen. Een daad die toch wel tot de verbeelding spreekt, als wij onze geschiedenisboeken mogen geloven. Verder slaagde hij er ook in Vietnam verder uit te breiden naar het zuiden, in het gebied van de Cham.
Maar dat zegt niets over de tempels : die van Dinh is iets grote dan die van Le (is altijd zo) en beide zijn echt wel zeeën van rust en kalmte. In de tempel staan afbeeldingen van de koning en zijn gevolg (altijd in lotushouding) en er wordt hier op zondag erg vrijgevig geofferd door de Vietnamezen die dit ook als een zondagsuitstapje zien. In de tempel van Le zit zijn gemalin, de vroegere vrouw van koning Dinh aan zijn linkerzijde, zodat ze ook zicht heeft op de tempel van koning Dinh (die altijd aan de rechterzijde van Le ligt)
Na dit bezoek weer eens 'overvallen' door een horde verkoopsters. Alhoewel verkopen op de terreinen van de tempels niet toegelaten is, trekken de verkopers er zich niet van aan. De opzichters mogen nog zo hard op hun fluitjes blazen en gebaren, ze kunnet toch niets doen. Het hele gebeuren maakte meer indruk op ons en zorgde voor de nodige verwarring. De prentkaarten werden uiteindelijk tot in ons busje gegooid in de hoop er een paar duizend dong voor te beuren.
Van hier naar Tam Coc, de Halong Baai op het droge zoals wij het noemen, maar de Vietnamezen noemen het de Tam Coc grotten, omdat je via 3 grotten in het water van de ene vallei in de andere komt. Vooraf nog even iets eten in alweer een restaurant uitgekozen door onze gids Sy. Uitzicht op de aanlegplaats van de bootjes die je naar Tam Coc voeren. Lekker gegeten, en veel naar onze normen voor een middagmaal.
We schepen in per 2 en varen af. Het valt ons op dat andere bootjes met 3 of 4 mensen vertrekken en slechts 1 roeier(ster) hebben, terwijl wij 2 roeisters hebben voor 2 passagiers. ZOO zwaar zijn we nu ook weer niet. Het eerste deel is vrij artificieel aangelegd, maar na een paar honderd meter komen we al in de echte natuur terecht. Aan een eerste bruggetje, waar we maar net onderdoorkunnen, komt net een begrafenis processie aan : vaandels en muziek gaan de kist vooraf. In Vietnam wordt je normaal 2 maal begraven : een eerste maal in een houten kist in de aarde en op een openbare begraafplaats. Als de familie dat wil en voldoende bemiddeld is, worden de overschotten (skelet) na 3 jaar opgegraven en terug begraven in een keramieken kist. Nu kan je eender waar begraven worden : in je voortuin, op een rijstveld,....
Eens dit bruggetje voorbij, komt een boot uit de andere richting langszij liggen en er wordt een grote metalen koffer overgeladen op onze boot. We komen nu echt in prachtige landschappen terecht. Je waant je op een meer of rivier, maar het water is slechts 1 m diep. De karstrotsen rijzen aan 2 zijden op. In de bodem van de vallei wordt nog rijst aangeplant, wat je het gevoel geeft door de padi's te varen. Als je denkt dat je aan het einde van de valei bent, zie je plots dat de bootjes in een rots verdwijnen, om 100 m verder in een volgende vallei terug uit te komen. Hier en daar zie enkele geiten tegen de rotsen klauteren of zie je eenden tussen de rijst en het riet wegpaddelen. We zien ook een klein blauw vogeltje zitten en stoten elkaar aan als het opvliegt : een prachtige roodborst ijsvogel ! We zullen er nog verschillende zien op onze tocht. Ondertussen krijgen we door waar de koffer voor dient ; op de bootjes op de terugweg heeft de 2^de roeister het peddelen overgelaten aan de collega en zich toegelegd op de 'nevenactiviteit': het slijten van allerhande borduurwerkjes aan de (buitenlandse) toerist/portemonaie. Voorlopig genieten we nog van de landschappen. Na de derde grot/doorgang liggen een aantal bootjes klaar die dranken en koekjes verkopen. Alhoewel we geen dorst hebben, bieden we de roeisters een drankje aan. Er worden prompt 2 soorten koekjes bij verkocht. De koekjes worden geopend en verdeeld, maar de blikjes verdwijnen na een paar minuten onopvallend (en ongeopend) in de rieten mand. Waarschijnlijk om de kindertjes thuis te voeden ;-) Marc en Frie waren slimmer en hielden de boot af. Geen koekjes en geen drankjes.
Op de terugweg wordt er door de roeisters van plaats gewisseld en begint de vlotst bespraakte, 25 jaar oud, in redelijk behoorlijk Frans, geleerd door met de touristen om te gaan, haar verkooppraatje. De doos wordt geopend en de geborduurde tafelkleedjes, de lopertjes, enz komen boven. We laten ons toch weer verleiden en voor 4 euro zijn we weer een taflekleedje zwaarder beladen. Later blijkt dat het in deze arme streek inderdaad een manier is voor de bevolking om hun levensstandaard wat op te drijven. Elke familie heeft er een touristenbootje en volgens een lokale regeling komen ze om de beurt aan de kade de bezoekers ophalen.
Na goed 2 uur meren we terug aan en begeven we ons op weg met de fiets voor een tochtje door het droge gedeelte van de vallei naar een bergflank waar 3 pagodes boven elkaar tegen en in de berg zijn opgetrokken. Vanaf de eerst meter loopt er een begeleidster mee die ons triviale uitleg verkoopt. Beneden zijn schrijnwerkers bezig met het uitzagen van de steunpalen van een nieuw pagode-dak. De zwaluwstaart verbindingen worden bijna volledig manueel uitgezaagd ; knap vakwerk. Op de top van de berg, aan de derde pagode krijgen we elk een half gebrand wierrookstokje in de handen gedrukt van een man die allerlei gekke geluiden en gebaren maakt. Marc wil hem iets geven maar hij gebaart dat hij het 10voud wil. We proberen duidelijk te maken, dat als we willen geven, het aan de monikken is en we menen te begrijpen dat hij daar voor zal zorgen of dat hij zelf een monnik is. We laten het voor wat het is, maar hij blijft Marc druk gesticulerend volgen tot we aan de 2^de pagode zijn. Op onze terugtocht krijgen we nog een paar mooie beelden te zien, wat voor de nodige stops zorgt.
We drinken nog iets fris voor we naar het hotel vertrekken want de warmte en de hoge vochtigheid (>30 graden en 90%) hebben ons afgemat en dorstig gemaakt. Luk vindt ondertussen dat hij te weinig aandacht krijgt en gaat dus maar wat op de grond liggen, met de benen omhoog. Het helpt, binnen de korste keren staan er 4-5 mensen rond hem. Maar ook nu is het niet goed : hij heeft liever met rust gelaten te worden : op goed een half uur tijd is de maag volledig van streek geraakt en gapen en een misselijk gevoel duiden op een tekort aan bloed in het hoofd. Dus maar wat liggen en hopen dat het overwaait. Maar dat gebeurt niet, dus maar liggend in het busje naar het hotel en recht het bed in, voeten constant naar boven. Achteraf blijkt dat het is alsof de vertering is stilgevallen want het eten van 's middags is om 10 u 's avonds nog altijd niet verteerd. Ook de anderen hebben absoluut geen honger en slaan de avondmaaltijd over.

Dag 6 : De markt van Can Cao en de dorpen rond Bac-Ha

2009-10-21T04:20:00.009+02:00

De dag begon zoals de vorige eindigde : in het Spaans. Bestellingen en de rekening werden in het Spaans gedaan.
Na het ontbijt om 8 uur ons busje in naar Can Cao : een typische zaterdagmarkt op 7 km van de Chinese grens die vooral door lokale bevolkingsgroepen wordt bezocht : je vindt er de zeer fleurige Bloemen Hmong maar ook andere etnieën.

De markt ligt net buiten het dopr langs de straat en het is er erg druk. Alles wordt er verhandeld : ijzerwaren, keukengerief, alle fruit en groenten, buffels, honden (als huisdier maar ook voor de pot), paarden, kippen, geiten en vooral heel veel kleding maar wel vooral afgestemd op de lokale bevolking. De Hmong vrouwen kunne zich hier fraai versierde topjes en fleurige stoffen aanschaffen. Maar ook hier heeft het toerisme zijn intrede gedaan en vindt je de de zaken die op de westerlingen zijn afgestemd (waaraan we dus weer niet konden weerstaan).
De markt blijft echter vooral een lokale aangelegendheid en de wekelijkse uitstap voor de lokalen. Na het markten gaan ze een hapje eten in de gaarkeukens of kopen een ijsje van de ijsventer. Prachtig hoe die er in slagen om hun materiaal bevrozen te houden in die omstandigheden.

De markt was echt heel knap en (ondanks toch een honderdtal toeristen) leek alles nog vrij authentiek. We heben er in alle geval erg van genoten.
In de namiddag hebben we een wandeling gemaakt naar enkele dorpen in de omgeving van Bac Ha.
Ook dit was een heel rustgevende en natuurlandschappelijk prachtige wandeling. Het leven ging net zoals in Sapa zijn gewone gang. Manen brachten met kleine paardjes brandhout aan, vrouwen scheidden de bonen van de bonentakken, kinderen speelden ongedwongen met het meest eenvoudige speelgoed ; de voetbal leek op de bast van een grote vrucht, de hoepel doet hier nog steeds goed dienst.

De natuur was ondertussen prachtig : terrassen met rijstvlelden, boomgaarden met pruimenbomen, alles temidden van een granietgebergte. Het dorp Bamn Pho wordt bewoond door bonge Hmong and Tay. De Tay leven in huizen met een verdiep. Oorspronkelijk werd alleen de bovenverdieping gebruikt (paalwoning) en het onderste deel diende voor het opslaan van de oogst of het en verdiep. Oorspronkelijk werd alleen de bovenverdieping gebruikt (paalwoning) en het onderste deel diende voor het opslaan van de oogst of voor het vee.

Nu is ook de benedenverdieping volledig afgesloten en bewoond. Het zijn daardoor vrij grote huizen naar de normen van het land, met meer dan 100m2 bewoondbare ruimte. Ook hier weer bleken het vooral de Hmong vrouwen die zich nog traditioneel kleedden.
Tegen 4 uur terug vertrokken naar Lao Cai om er de nachttrein te nemen naar Hanoi.
Onderweg nog een stop gemaakt voor een boottochtje met een luidruchtige boot op de Song Chay rivier (de klare rivier).

We zaggen er mannen die het rijnzand opbaggerden uit de rivier, staande op bamboevlotten.

De kleine dieselmotoren draaiden zonder uitlaat en de werklui moeten potdoof worden in die omstandigheden. Het productie process was vrij eenvoudig : zuig water met zand op en spuit het op een berg, op de 10 m hoger gelegen oever van de rivier spuit het op een berg, op de 10 m hoger gelegen oever van de rivier. Het water spoelt terug en het zand kan je verkopen. Een ietje verder zagen we in de verte een Tay dorp liggen. Alles samen geen giller deze uitstap stap, vooral ook omdat er verder op de oever geen vogels of andere dieren te zien waren.
Om kwart na acht terug de trein op. Zelfde stramien als de heenreis : rap onder de dunne deken op de harde matras en proberen te slapen...

DAG 5 : Sapa naar Lao Cai

2009-10-21T04:20:00.006+02:00

Opstaan en buiten kijken : YESSSSSS – de zon schijnt !
De kamer in het hotel was erg vochtig en er is hier geen verwarming (moet flink koud worden in de wintermaanden), dus ook alle kleding redelijk klam.
Na het onbijt op weg naar het naburig dorpje Lao Chai, waar Zwarte Hmong wonen. Hmong zijn nomadische volkeren die stukken grond ontginnen voor landbouw (door de vrouwen) en wanneer die na 2-3 jaat uitgeput is, weer verder treken, ontbossen, platbranden en terug aanplanten. De mannen zijn vooral jagers. De regering probeert deze mensen nu vast te vestigen en doet daarvoor grote inspanningen. Hmong leven dan ook in heel erg eenvoudige woningen, zonder vensters.
Bij het uitstappen van de bus, staan de eerste vrouwen ons reeds op te wachten. De groep groeit snel aan. Sy, de gids, raadt ons aan om te zeggen dat we geen geld hebben meegebracht. Het helpt ; na een goede km wandeleln blijven er slechts een 2-tal over. Let wel : alles blijft heel vriendelijk en beleefd.

We stoppen aan het eerste lagere schooltje dat we tegenkomen en droppen er onze voorraad notaboekjes en balpennen – da's voortaan 8 kg minder mee te zeulen. Het is er een bonte bedoening ; de kinderen staan buiten op het aarden speelplaatsje en beginnen hun dag met turnoefeningen begeleidt door een muziekje. Ze lppen er ontzettend schamel bij. Volgens Sy is het grootste probleem hier warme kleding in de winter. We merken echter al snel dat de school op een 'touristische route' ligt, want er komen ons regelmatig groepjes toeristen vervoegen. Sommigen maken het naar mijn mening wel erg bont : kinderen oppakken en mee samen oefeningetjes doen en ondertussen maar naar de camera van manlief kijken die alles mooi moet inblikken. We bollen het af en wandelen verder naar het dorp.

Sy wijst ons nog een aantal schooltjes aan in de vallei. Ze worden zo dicht mogelijk bij de huizengroepen gebouwd om er voor te zorgen dat de kinderen toch maar naar school zouden gaan. Ih het dorp zie je de gewone dagelijkse activiteit, de beenhouwer die er met zijn bromfiets aan huis bestelt,

kinderen die vissen, verschillende families die samen een huis bouwen.. Het gemeenschapsgevoel is hier nog heel sterk ; men gaat samen zaaien en oogsten, bouwt huizen samen, enz. Alhoewel het dorp slecht uit 4 families (namen) zou bestaan, is inteelt verboden door de wet. Er moeten minstens 4 generaties tussen zijn voor men terug neven of nichten mag huwen
En terug overal mensen die hun handwerk te koop aanbieden om hun inkomen wat te aan te vullen. We maken een drinkstop op een terrasje met mooi uitzicht op de velden in deze mooie vallei. De stoeltjes zijn niet op onze proporties voorzien en je kan er maar beter midden op gaan zitten en niet te veel wiebelen of je dreigt op de grond te belanden. We wandelen verder en komen in Tavan, een dorp van de Dzay. De klederdracht is heel anders maar er zijn duidelijk meer vrouwen die hier de gewone kleding dragen.

Tegen de middag terug naar Sapa voor de lunch (er zit een prachtige vlinder op het toilet die we een voor een gaan bezoeken, tot verwondering van het personeel)

En dan op weg naar Bac Ha – 3 uur rijden. We stoppen nog even in Lao Cai voor een snelle blik op de Chinese grens. Bij het uitstappen overvalt ons de hitte. Het is er aan te merken dat we een heel stuk lager zitten dan in Sapa. Er blijkt een heel intense handel te zijn tussen de 2 grensdistricten en te zien aan de vlotheid waarmee vrachtwagens de grens oversteken, lijken er op dat vlak weing belemmeringen.

Dan verder via een hele mooie weg terug de bergen in naar Bac Ha, een heeh klein stadje noord-oost van Lao Cai. Onderweg gestopt om een prachtige zonsodergang 'in de wolken' te zien.

Prachtige beelden ! In afwachting van de zonnestralen die onder de wolken zouden doorschijnen, wat staan wuiven naar kinderen die in det dal beneden ons op het erf aan het spelen waren. Kris wilde hen een paar balonnen brengen maar dat werd blijkbaar anders geïnterpreteerd en de hele famile trok zich terug in het huis toen Kris het padje naar beneden liep. De balonnen dan maar op de grond gelegd op veilige afstand van het huis. Even nadat we ons 'teruggetrokken' hadden, verschenen de eerste snoetjes terug en de kleine gift viel blijkbaar toch wel in de smaak, voorgaande op het intense wuiven en de stemmetjes die wat luider klonken.

De kamers waren blijkbaar al een paar dagen niet gebruikt en die van Marc en Frie rook heel muf. We vroegen en kregen prompt een andere

Sy stelde voor om de avond 'lokaal' te gaan eten. We gingen op het voorstel in en kregen een aantal specialiteiten voorgeschoteld : paardevlees met bamboescheuten, ribbekes, omelet met pijpajuin, kippestukjes, varkenssateetjes,... De bamboe was al gefermenteerd en smaakte wat zurig. Na een paar happen hadden we er genoeg van. De afrekening was ook een verrassing : voor een lokaal restaurant denk ik dat we minsten het dubbele betaald hebben. Het lijkt allemaal part of the business hier...

Na het eten nog even rondgehangen in de lobby van het hotel om de blog te laden en de post te lezen. De baliebediende, een typisch Vietnamees slangenfiguurtje van 20 jaar en max 35 km, was Spaans aan het leren en 1 woord was genoeg om tot leraar Spaans benoemd te worden. Ze had een vriendje in Spanje (en misschien ook op veel andere plaatsen) en wilde haar uitspraak even controleren. Het is dan pas dat je ziet hoe moeilijk het voor hen is om een Germaanse of Romaanse taal te leren uitspreken. Maar het was een vaak grappige sessie. Toen Sy uiteindelijk ook arriveerde, en als gewooniijk dadelijk moest weten wat we een het uitrichten waren met het hotelpersoneel, waren de 'mi amigo' en 'te quiero' en 'besame me's niet van de lucht. Grappig !

Dag 4 – Sapa en Cat-Cat

2009-10-16T18:46:00.003+02:00

Om iets voor vijven gewekt door een Vietnamees zangeresje en een klop op de deur van de conducteur. Het duurde even voor we uit ons bed waren en aan de inpak begonnen.

Uiteindelijk waren we de laatsten om de trein te verlaten. De was ondertussen al flink daglicht toen we het stationsplein van Lao Cai overstaken naar het restaurant waar ons ontbijt werd geserveerd en we een hand water door ons gezicht konden gooien om er terug convenabel uit te zien.
We werden al onmiddellijk aangeklampt door enkele lokale jongeren die dringend postkaarten e.d. wensten te verpatsen. Dit was nog maar het begin...

Rond 7 u vertrokken naar SAPA, een vroeger Frans kuuroord in de bergen op 1400 m hoogte. De weg erheen schijnt een heel mooie route te zijn, maar we zaten in de dichte mist en regen, en dat zou zo heel de dag blijven.

Bij aankomst in het hotel waren de kamers nog niet beschikbaar, dus alle bagage in de hal gedropt en op weg voor een tocht door het regenachtige dorp. De wandeling naar de Ham Rong berg, van waarop je een mooi uitzicht op het stadje hebt werd wegens 'geen zichtbaarheid' afgelast.
Alvorens we de toegang naar het hotel konden verlaten, werden we vriendelijk 'opgewacht' door een achttal zware Hmong vrouwen die hun handwerk-producten aan ons wilden slijten. Het begon met de standaard 'how are you', gevolgd door het stereotype 'where are you from' om vervolgens strict de volledige handleiding voor straatverkoopsters af te werken met 'what's your name, when did you arrive here, how old are you, you're looking young' om uiteindelijk op de plot uit te komen en die was steevast 'you buy from me !'.

Wij dus met 6-7 Hmongvrouwen, varierend tussen de 25 (zien er amper 16 uit) end de 50 achter ons aan het dorp in. Het aanbod was groot (bij elk van hen) : geweven armbandjes, zilveren armbanden, halsKETTINGEN en oorbellen (en die dames dragen echt heel mooie handbewerkte oorringen), kussensloopjes, mondharpen, pennenzakken, wanddoeken, en wat zat er nog allemaal in die ronde rieten manden op hun rug... Ze lieten echt niet af. In alle eerlijkheid : een zwerm dazen kan je makkelijker afschudden dan 5 Hmongvrouwen. Het enige voordeel hier was : deze steken niet en al gauw kwam het tot soms grappige en pittige woordwisselingen. Merkwaardig én bewonderenswaardig trouwens hoe sommigen zich in het Engels en Frans konden behelpen. Kris liet zich uiteindelijk overhalen 2 kussenslopen te kopen bij 1 dame (voor wat later bleek een veel te hoge prijs, maar daar kon Kris niets aan doen), wat dan onmiddellijk aanleiding gaf tot een 'buy also from me' van de andere 4 plakijzers...

Het leidt ons af van het doel van de wandeling : de markt van Sapa. Zo een typische markt waarop lokale producenten hun waren komen aanbieden aan lokale afnemers. Als toerist wordt je er niet aangeklampt (ze hebben waarschijnlijk medelijden met ons, omwille van de zwerm Hmong vrouwen die je overal volgen). Je vindt hier werkelijk alle voedingsproducten, en veel wordt letterlijk vers aangeboden : levende kippen, kikkers, maden, krabben, vissen die nog liggen te spartelen in ondiepe bekkens waar lucht in gepompt wordt om ze in leven te houden, vers geslachtte varkens – met alle toebehoren, runds- en schaapsvlees, allerhande groenten, fruit, verse tofu, kaas, paddestoelen en kruiden.

In het midden van de markt is een soort volksrestaurant waar verschillende verkopers maaltijden aanbieden die ter plaatse gegrild en gekookt worden. Op de tweede verdieping waan je je in een arabische kleding soukh, met allerhande kleding die 3 m hoog uitgestald wordt in winkeltjes van 4 op 4 en gangetjes van goede een meter breed. Ook hier keken we onze ogen uit : Adidas, Champion en vooral North Face waren veelvuldig aanwezig en werden aangeboden aan 'onmogelijke' prijzen.

Na 2 uur rondlopen, hadden we ons ontdaan van onze eerste groep Hmong, maar dat mocht niet baten want er stonden er tientallen anderen klaar om hun kans te wagen. Al moet ik toegeven dat de druk afnam en we gemiddeld slechts 2 aanklampers overhielden. Ondertussen hadden zich ook Rode Zao vrouwen, met hun typische mutsen, onder het heir verkoopsters gemengd. Al moet ik toegeven dat deze veel minder opdringerig (of meer verlegen) waren.

We bezochten het toerisemkantoor waar een klein museum over de minderheden was ingericht en er speciaal voor ons een video gestart werd, die echter halverwege moest stopgezet worden omdat een ijverige medewerker de deuren en luiken begon te sluiten voor de middagpauze. Wij dan maar op zoek naar het meertje van Sapa, waar we kennis maakten met een bizarre visser-hond combinatie.

Vervolgens snel een kom Pho (noedelsoep) gaan eten in een vrij druk bezocht lokaal restaurant en terug naar het hotel om onze kamers te betrekken.

Tegen 1u3o kwam gids Sy ons halen voor een 5km wandeling naar het Hmongdorp Cat-Cat. De heenweg, nog steeds in de dichte mist en regen, ging bergaf, maar daarom niet snel : sommigen onder ons hebben erg veel tijd nodig om voorbij schattige kindjes, of hangbuikvarkentjes, of winkeltjes of lieve en mooi getooide Hmomg vrouwen te komen, dus duurde de heenreis ongeveer 2u30, waardoor we dus toch het busje nodig hadden om de terugreis voor donker te kunne afwerken. Sy zorgde voor alles, inclusief een bezoekje aan een typisch bar-grill huisje in Cat-Cat. Onderweg bezochten we een huis van de Hmong : een houten, gelijkvloerse woning zonder vensters en met een werkelijk minimalistische inrichting. Als je ziet hoe deze mensen leven, vraag je je af waarom wij ons druk maken over een spotje dat ontbreekt of een lik verf die afbladdert in huis !
We zagen ook een jonge Hmong vrouw aan het werk bij het bewerken van een zachte steensoort. Ze kerfde allerhande motieven in de steen met erg mooie werkjes tot resultaat.

Toen we informeerden naar een werkje in de vorm van een oude Vietnamese trom, vielen we steil achterover : 150 000 Dong (6 euro) voor een stukje huisvlijt waar ze ongeveer 6 dagen aan gewerkt had. Voor 1 keer dierf ik niet afpingelen op de prijs, ook al omdat ze absoluut niet opdringerig was en rustig verder werkte en uitleg gaf terwijl we rondkeken en haar werk bewonderden.
Cat-Cat zelf is een heel klein dorpje dat goed op weg lijkt om een de status van Bokrijk te gaan krijgen. Het lijkt wel erg toeristisch opgezet, al moet ik toegeven dat het een belangrijk troef heeft tov andere dorpen. In het dal komen 2 rievieren en een waterval (de derde rivier) samen en banen zich verder een weg in een smalle kloof. Wel mooi om zien !

Na de terugtocht lekker warm douchen om de klammigheid die zich in alles had vastgezet (ook in de kamer trouwens) wat af te schudden en dan gaan eten, weer op voorstel van Sy, in weer een vrij prijzig, maar weer ook erg lekker en gezellig restaurant : de Rode Dzao Dame. Hun gelijknamige cocktail op basis van locale rijst en appelwijn is echt een aanrader en zal waarschijnlijk ook in Belgie geintroduceerd worden.

Na het eten te voet terug naar het hotel. Het was ondertussen flink aan het opdrogen en een stuk warmer, wat toch wat hoop deed groeien op een mooiere volgende dag. Onderweg nog 2 blinde oudere mannen tegengekomen die op een stuk van een blad (soort sanseveria) en een mondharp wat muziek stonden te maken en hoopten op een gift van de voorbijgangers. Het viel ons toen op hoe die Hmong vrouwen (ja ja, ook om 10 u s'avonds liepen ze nog steeds hun spullen te slijten) het voor de 2 mannen opnamen en over hen vertelden en er voor zorgden dat het geld dat je hen gaf in hun eigen zakken verdween en niet kon weggegrist worden door enkele even bizarre maar ziende mannen die in de buurt hingen.

Dag 3 – Woensdag 14 october - Hanoi

2009-10-16T02:47:00.002+02:00

Het was al na twaalven toen we uiteidelijk in het hotel toekwamen. Na wat heer en weer wandelen tussen de 2 delen van het hotel aan elke zijde van de straat, kregen we uiteindelijk elk een kamer aan weerszijden van de straat. Wij lagen er tegen half een in, Marc en Frie wilden eerst de bagage nog herschikken en lagen er pas om half twee in. Een echt goede nacthrust was er niet bij, de airco was veel te koud en we werden veel te vaak wakker, nog niet gewend aan het lawaai binnen en buiten het hotel dat schijnbaar nooit volledig stopt.

Om zo veel mogelijk van Hanoi te zien, was het om 7u opstaan. Alles moest terug ingepakt want we bleven maar 1 nacht in dit hotel. Dat wordt de volgende dagen het basis menu ! Net voor het vertrek nog snel een telefoonkaart gekocht. Voor wie ons wil bereiken : 0084 127 401 130. De kaart stond 65.000 Dong (2.5 euro) geprijsd, maar ze wilden ons 145.000 aanrekenen. Ik begreep niets van de uitleg in het Vietnamees. Na ruggespraak met de gids (die zich duidelijk niet in de discussie met de verkoper wilde mengen – wat trouwens een vaste houding zou worden), begreep ik dat er op die kaarten een hoeveeldheid gratis belkrediet staat, en dat wilden ze doorrekenen. Uiteindelijk de kaart voor de vastgestelde prijs gekregen. Er stond inderdaad 90.000 dong gratis belkrediet op...

Om 8u30 vertrokken voor een eerste dagexcursie. Grijs overtrokken hemel, 22 graden en motregen. Het weer zal voor de rest van de dag niet veranderen met uitzondering van de motregen die regelmatig veranderd in een flinke regenbui...
Eerste stop was de Tran Quocq pagode, gelegen op een schiereilandje in het Westelijke Meer.
We worden voor het eerst geconfronteerd met de renovatiewoede die zich van Hanoi heeft meester gemaakt met het oog op het 1000-jarig bestaan in 2010 : de vertekken van de priesters worden vakkundig gesloopt en delen van de pagode worden hersteld terwijl de bezoekers rondlopen. De monikken wonen ondertussen in tenten aan de rand van de pagode. Voor de pagode staan een aantal stupa's maar deze bevatten de asse van overleden monikken (wat zeer uitzonderlijk en tegen de boedhistische regels is)

Van de pagode gaat het naar de Taoistische Quan Tanh tempel (tempels hebben altijd 4 zuilen voor de ingan, pagodes niet).
Quan Than is een prachtige Taoistische tempel, daterend van de 12^de eeuw en is gebouwd rond een gigantisch, 3.5 m hoog en 4000 kg wegend bronzen beeld van Tran Vo. (Dit is de beschermgeest van het Noorden). Spijtig genoeg was ook deze tempel in restauratie en dus niet in zijn volle glorie te bewonderen. Het bronzen beeld uit de 17^de eeuw is een prachtig voorbeeld van de bronsgietkunst in die tijd.

Van Quan Thanh is het slechts even rijden tot aan het mausoleum van Nonkel Ho. Zo wordt Ho Chi Minh lieflijk omschreven door de Vietnamezen. Spijtig genoeg was de man deze maand niet te bezoeken in zijn glazen sarcofaag omwille van 'onderhoudswerken'. Zo wordt hier gezegd dat men het lichaam van Ho aan het conserveren is. Het gebouw doet massaal en kil aan en is geïnspireerd op het mausoleum van Lenin in Moskow.

Veel mooier was het Gouverneurshuis naast het mausoleum, dat de Fransen begin 20^ste eeuw lieten bouwen en duidelijk de Franse invloeden weerspiegelt.

Na de onafhankelijkheid in 1945 had Ho hier zijn intrek moeten nemen, maar de man hield vast aan zijn sobere levensstijl en betrok een dienstgebouwtje in de omgeving. Eind jaren 40 liet hij een paalwoning bouwen in de tuin van het gouverneurshuis, waar hij werkte en studeerde. Het huis is geinspireerd op de paalwoningen van de Tai-volkeren in Vietnam en ademt een diepe soberheid en rust uit.

Net achter het mausoleum ligt de één-pilaar pagode. Een klein pagode in de vorm van een lotusbloem op 1 centrale pilaar gebouwd, midden in een vijver van waterlelies (die echter niet in bloei stonden L ).

Na dit bezoek, werden we door Asiatica getracteerd op een heel lekkere kennismaking met de Vietnamese keuken in een erg mooi restaurant, waarna we door onze gids Sy, naar het kantoor gereden werden waar we het finale bedrag van de reis mochten overmaken.

Het was ondertussen dik 2 uur en uit het drukke middagprogramma moest een selectie gemaakt worden : de fietstocht door de oude stad werd opzij gezet (het regende toch), en we kozen voor de Tempel der Literatuur en het Hoa Kiem meer. Om 5 uur moesten we immers aan het waterpoppentheater zijn.
De literatuurtempel was echter zoooo mooi en nam zoveel tijd in beslag dat ook het Hoa Kiem meer slechts met een vluchtig blik van op de oever kon bekeken worden. Er staat nochtans een heel mooie pagode op. Om maar te zeggen dat we echt onze tijd nemen om de dingen in detail te bekijken en te fotograferen.

Dat laatste in die mate dat we zelfs een tweede batterij zijn gaan kopen om ook Frie haar los vingerke in de toekomst voltijds aan het werk te kunnen houden. 7285 7295

Het waterpoppentheater was een erg luide poppenkast, maar met figuurtjes die zich op het water voortbewegen. Wel degelijk knap werk van de spelers die de poppen op lange stokken voor zich moeten houden en laten bewegen, zonder met elkaar in botsing te komen, maar artistiek niet zo interessant, vooral ook omdat je niets verstond van de (schijnbaar grappige) dialogen. In alle geval zijn we een voor een even aan het knikkebollen geweest. Ik zal het maar op de combinatie van overmatig geluid/lawaai en de jet-lag steken.

Na deze voorstelling stelde de gids voor om een buffetmaaltijd te nemen. We werden tot een eind buiten de stad gereden, alhoewel er toch wel restaurants genoeg in Hanoi zelf zijn, en moesten daar vernemen dat het buffet vandaag door de rijkelijke aanvoer van visgerechten plots 40% duurder was geworden dan gezegd. We kregen ter compensatie wel 20 % korting... We hadden niet veel keuze en bleven dus. Achteraf bezien eigenlijk niet slecht, want we hebben zelden zo een uitgebreid buffet gezien : lokale gerechten, Europees, Japans, echt heel uitgebreid en alles samen voor 10 euro pp.

Tegen 9 uur werden we afgezet aan het station, waar we met onze zware zakken naar onze wagon trokken. De cabine was redelijk krap en we geraakten de tassen maar amper kwijt. Onze ticketten vermeldden 'soft sleeper carriage', maar van dat zacht was weinig te merken : de matrasjes waren amper een cm of 8 dik en leken wel gemaakt van beton en de airco leverde ook zo'n goed werk, dat we allemaal verkleumd op onze brits zaten. Maar na al een plan beraamd te hebben om de airco af te plakken met plastiek, bleek de oplossing veel eenvoudiger : enkele woorden van gids met de conducteur zorgden voor een paar graden meer.
Sommigen hebben (mits de hulp van een slaapmiddel) ontzettend goed geslapen en werden iets voor vijven door een opgewekt Vietnamees stemmetje en dito muziekje gewekt. Anderen hebben er nog maar eens een minder geslaagd kort nachtje opzitten...

Dag 2 – Dinsdag 13 October : van Parijs via Seoul naar Hanoi

2009-10-13T11:59:00.002+02:00

Alles samen toch een uur of 6 redelijk goed kunnen slapen. Ondertussen was het 13 uur Korea tijd. Alleen Kris had het 'ontbijt' niet gemist (een belegd boterhammetje). De anderen sliepen lekker door en gingen gelijk voor het middagmaal.

Na nog 2 uur vliegen over Rusland en China, landen we om 15u30 plaatselijke tijd in Seoul (18 graden – dus nog even 'normale temperaturen' voor we ons in Hanoi in de zwoele hitte kunnen nestelen.)

Frie trachtte zich nog te verbergen, maar werd uiteindelijk door een vriendelijke hostess, na het binden van haar veters, toch uit het vliegtuig gezet.

Op Incheon Airport wordt het 3 uur wachten op onze vlucht naar Hanoi. In de luchthaven hangen prachtige lichtposters van allerhande landschappen in dit land.
We zijn aangenaam verrast door de mooie beelden.

De luchthaven is gloednieuw en heel aangenaam : ruim, stil, en met een mooi uitzicht op een laaggebergte op de achtergrond.

Sommigen doen nog een dutje, anderen werken aan de foto's of de blog.

Tussen de traditionele winkeltjes zijn er ook enkele 'traditie'-ruimtes waar je een beetje kan proeven van de Koreaanse klederdrachten, muziek en handwerkkunde. Mooi geintegreerd !

Tegen 20 u vertrekken we voor het laatste deel van de heenreis : een 3 uren vlucht naar Hanoi in Noord Vietnam.

Morgen meer (als we internet vinden)

Dag 1 – Maandag 12 october - Vertrek - Antwerpen-Parijs en verder...

2009-10-13T09:13:00.004+02:00

Na een wat chaotische voorbereiding, een eerste partijtje tennis, en wat laatste 'schikkingen' vannacht om 2u45 in bed gekropen.

Om 8u30 terug eruit voor een ultiem kappersbezoek en dan de laatste dingen inpakken en nog enkele mails versturen.

Rond 1u30 Marc en Frie opgepikt en met vijven in een overvolle wagen naar Berchem station.
Daar werd er afscheid genomen van Liesbeth, die haar reis naar Leuven met de wagen verder zette.
En wij dan, ruim op tijd, naar onze eerste afspraak met een stukje erfgoed : de Antwerpse Stationskathedraal.

We waanden ons al dadelijk in Cambodja, in het gezelschap van enkele monikken.

Onze Thallys richting Parijs reed mooi op tijd voor en na goed 2 uur rijden stonden we in Parijs. Kris deed een dutje, Frie werkte (mooi afgeschermd achter een reistas) aan haar dagboek, Marc en ik praatten een beetje. Een hazeslaapje zou me anders ook deugd gedaan hebben.

De aansluiting met de RER naar de luchthaven verliep vrij vlot, maar Marc en Kris moesten zich echt wel reppen om, met de hulp van enkele stationsstewards, de sluitende deuren te trotseren. Na nog eens 35 minuten en 10 minuten op de luchthaven pendeltrein, stonden we in Charles De Gaulle terminal 1. De check-in ging net open en even na 6 uur konden we op zoek naar een hapje en iets te drinken.

Na een sandwich en een Grimgbergen, voelde ik me alsof ik 3 duvels op had : de vermoeidheid doet zich nu echt gevoelen en het is pas 8 uur.
Nog 40 minuten en we kunnen aan boord, voor een vlucht van 11 uur naar Seoul. Hopelijk hebben we allemaal een goede nachtrust.

+++

Goede vlucht : onze 4 stoelen helemaal achteraan het toestel boden inderdaad de voorziene – ruime – plaats. Voor een land met toch doorgaans erg kleine mensen, bieden ze een zee van ruimte in economy. De service was, naar economy normen, uitstekend : goede maaltijd, attente bediening, alle faciliteiten aan boord.... Asiana is dan toch waarschijnlijk niet voor niets tot Airline van 2009 uitgeroepen.

Reisroute en kontact adressen

2009-10-12T01:10:00.000+02:00

GSM Luk : +32 486 438 957
E-mail : luk.reynders@hotmail.com

Contact reisorganisatie Vietnam en Cambodja

Ms. Nguyen Thi Hai – (spreekt Frans en Engels)
Travel Consultant ASIATICA TRAVEL VIETNAM Add: A1203 - Building M3M4, Nguyen Chi Thanh Str, Dong Da District – Hanoi Tel: +84 4 6 2662816 - Ex: 111 / Fax: +84 4 6 2662818 Call phone: +84 982 405 984
E-mail: hai@asiatica-travel.com

Website: www.asiatica-travel.com

Detailed Program :

Day 01(Mon, 12th October 2009):
Departure Overnight on board.

Day 02(Tue, 13th October 2009):
Hanoi arrival Arrival Hanoi Tuesday Oct 13 at 21.50 (OZ 0733 Asiana) You will be welcomed by our guide and transferred to your hotel. Overnight in hotel.

Day 03(Wed, 14th October 2009): Hanoi city tour – Night train to Lao Cai
Full day is spent on the visit to Hanoi - capital of Vietnam. In the morning, you will visit mausoleum of Ho Chi Minh President, and the One Pillar Pagoda, which is famous for the unique architect of Buddhism belief. Also the Temple of Literature "the first university in Vietnam", founded in 1076, the Tran Quoc Pagoda, one of the oldest of the country and the Quan Thanh Temple, founded between 1010 – 1225 are on the program. In the afternoon, we visit the Museum of Ethnology, featuring a wonderful collection of art and objects from throughout the country and different tribes. Then, we make a cyclo tour (1h)
through Hanoi's Old Quarter and visit of Ngoc Son temple and Hoan Kiem lake. In the evening you can enjoy a performance of the traditional Water Puppet show. In the evening, we catch train to Lao Cai. Overnight in air-conditioned wagon.

Day 04(Thu, 15th October 2009): Lao Cai – Sa Pa

Upon arrival in Lao Cai, you will be transferred to Sapa. Sapa is a former French hill station, located in a sweeping valley near the Chinese border. With an elevation of 1,600m the climate is pleasantly cool. The valley is home to indigenous tribes who live in traditional bamboo villages, surrounded by magnificent green rice-plateaus. Visit Sapa Market, Ham Rong Mountain and Cat Cat village. Overnight in the hotel.

Day 05(Fri, 16th October 2009): Sap Pa – Bac Ha
Breakfast at the hotel. We then embark on a lovely trek that will take us along buffalo paths and trails and through several hill tribe villages of Lao Chai and Tavan, home to H'mong, and Dzay people. This is a absolutely spectacular walk through stunning scenery inhabited by the friendliest people you can meet. The walls of the valley are covered with multi-layered rice terraces and scattered villages. We drive to Bac Ha in the afternoon. Overnight in hotel.

Day 06(Sat, 17th October 2009): Bac Ha – Can Can Market – Night train to Ha Noi
Breakfast in hotel then, we will visit Can Cau market - situated 18km from Bac Ha . This market is a social gathering for all groups living in the high remote villages, here they meet, drink alcohol and trade goods. After the market, continue to visit Ban Pho village. A superb excursion on boat on Claire River (Song Chay) via a karts throats and Tay villages. Transfer to Lao Cai. Return to Hanoi by train. Night train with air- conditioned wagon.

Day 07(Sun, 18th October 2009): Ha Noi – Ninh Binh
Arrival in Hanoi in the early morning, about 5h30. Welcome and transfer to the hotel for breakfast & shower( you have a room in Hong Ngoc hotel) then departure to Hoa Lu, 100km from Hanoi, one of ancient capital in Vietnam. The province is referred as ' the Halong Bay on land'. Visit of Tam Coc (three lagoons) with unforgettable stroll by boat during 2h. Continue to visit Bich Dong' pagoda by bicycle. In the afternoon, we will visit 2 temples dating from the 11th century dedicated to kings Dinh and Le. Overnight in Ninh Binh.

Day 08(Mon, 19th October 2009): Ninh Binh – Ha Long bay
Departure to Halong Bay via Thai Binh and Nam Dinh. Stop in Nam Dinh province for a visit of Pho Minh pagode Arrival in Bai Chay around noon. We embark our traditional wooden junk to discover this spectacular site. Halong Bay is a natural wonder, with numerous islands and lime-stones rising from the emerald water. Fresh seafood lunches and dinners are prepared by our cooks and served on board. It is also an ideal opportunity to enjoy the sea, mixing yourself with the the beauty of the nature. Overnight on the junk.

Day 09(Tue, 20th October 2009): Ha Long – Ha Noi – Night train to Hue
We visit the floating fishermen's village and continue to visit Ha Long Bay with numerous islands. Around noon, about 11h30, return to the port where we disembark and drive back to Hanoi in the afternoon. In the course of road, we will visit the But Thap' pagoda. In the evening, catch the night train to the ancient capital of Hue. Overnight on train with air-conditioned and soft bed cabin.

Day 10(Wed, 21th October 2009): Hue
arrival Arrive in Hue about 8h40. Transfer to the city and have breakfast. No room for day use . Then, we will visit the "city of peace and poetry" with the Citadel and stroll by cyclo tour to discover the small streets. In the afternoon, visit the Royal Tomb of Emperor Tu Duc founded between 1864-1867 by three thousands soldiers and workers and Tu Hieu pagoda. Overnight in Hue.

Day 11(Thu, 22th October 2009): Hue - Da Nang – Hoi An
In the morning, you will visit Hue, a surprising landscape. You can ride bicycle along the side of the Perfume River and stop at the famous Thien Mu Pagoda . We will visit the pagoda and get on a boat to visit the Royal Tomb of emperor Ming Mang. In the afternoon, we start one of most beautiful roads in Vietnam, the Mandarin Road, to Hoi An. We pass the Hai Van Pass (Ocean Cloud Pass), a mountainous highway offering splendid views over the South China Sea. We visit the Museum of Cham Sculpture in Danang, exposing antique artifacts of the former Cham Kingdom. Visit to the Cao Dai temple in Danang at 6 PM before arriving to Hoi An. Overnight in hotel.

Day 12( Fri, 23th October 2009): Hoi An
- walking and biking around
In Hoi An, we arrive visit Japanese Covered Bridge, Chinese's street, Phung Hung's house, market and ancient port. Finally, we visit Phuc Thanh's pagoda - the oldest pagoda of Hoi An (1454), built with Chinese bonze. Continue to visit Tra Que' village by bicycle (5 km - 15 minutes from Hoi An). Tra Que is famous for its aromatic herbs, mint and basil. The streets, which appear smaller than usually, are
characterized with a particular flavor. You have chance to discover the life of the farmers while while they are working strenuously with joys and enthusiasm. Return to Hoi An in the afternoon. Free time to visit of old towns in Hoi An. Overnight in Hoi An.

Day 13(Sat, 24th October 2009): Hoi An – My Son – Buon Me Thuot
In the early morning, visit the Hoi An' market. Return in hotel for breakfast. Then, transfer to My Son - 70 architectural works built between VII and XIII century to visit the Royal of Champa' valley. Located in the countryside, Bang An tower with delicate and unique architecture is constituted as a testimony of the Prosperous Cham Kingdom. Return to Hoi An in the afternoon then transfert to Da Nang airport. On the way, visit the Marble mountains in Da Nang before taking the flight to Buon me Thuot. Overnight in Lak Resort.

Day 14(Sun, 25th October 2009): Buon Me Thuot – Da Lat
In the morning, after breakfast, we take a wonderful elephant riding tour during 1.30h. Then, rowing a sampan to visit Lak Lake. Visit to the EDE village In the afternoon, we will start a half day journey from Buon Me Thuot to Da Lat. Go along zigzag road payed with rubber trees. Overnight in hotel.

Day 15(Mon, 26th October 2009): Da Lat – Mui Ne
Da Lat was founded as a hill station to enable the colonials to escape the heat of Sai Gon. The city is located around a lake and surrounded by forests, waterfalls and rolling countryside. Short visit to Da Lat city( Waterfalls, Xuan Hoang Lake, Train Station, Flower Garden) before departure to Mui Ne in the afternoon. Arrival in Mui Ne, we transert to the hotel for check in and stay this night in hotel.

Day 16(Tue, 27th October 2009): Mui Ne
Full day free time, no guide, no transfer included

Day 17(Wed, 28th October 2009): Mui Ne – Sai Gon
Full morning for your leisure. In the afternoon the driver pick you up at 13 pm then we have a journey of 4 hours to Sai Gon. Arrival in Sai Gon, check in hotel.

Day 18(Thu, 29th October 2009): Sai Gon
city tour Full day is spent on the visit Ho Chi Minh city. During a city tour you will visit the Central Post Office, the Notre Dame Cathedral, Ngoc Hoang' temple and the Ben Thanh's market. W e will visit old quarter of Cho Lon (China Town) with Thien Hau Pagoda and Giac Lam pagoda built in 1744. Overnight in Saigon.

Day 19(Fri, 30th October 2009): Sai Gon – Can Tho
In the morning, departure to Cai Be (140km - 2.5 hours). Embark our private boat to visit the Mekong Delta and stop in Vinh Long. Discover the charm of the Mekong Delta visiting the floating market of Cai Be and taste fresh tropical fruits.Then, continu e to Can Tho on route. Arrival in late afternoon. Stay the night in a local house.

Day 20(Sat, 31th October 2009) : Can Tho – Chau Doc
In the early morning we visit the floating market of Cai Rang. This lively delta market is set in amazing scenery, a very good place to take photos. By rowboat we explore the canals, bypassing locals rowing up and down to the market. We drive towards Chau Doc to visit Mount Sam, situated near the Cambodian border. Overnight in Chau Doc.

Day 21(Sun, 1th November 2009) : Chau Doc – Phnom Penh
In the morning, take a speed boat along Mekong River to Phnom Penh. Upon arrival at the airport, you are welcome by our guide and transfer to hotel in Phnom Penh. We have chance to participe in the Water Festival in this day. Overnight in hotel

Day 22(Mon, 2th November 2009) : Phnom Penh – Siem Reap
In the morning, a visit is scheduled to the beautiful Wat Phnom temple, situated on a hill. The National Museum, the silver pagoda, the Royal Palace and the busy central market/Russian Market will also be included in the tour. Morning visit to PP, then drive to Siem Reap. Overnight in hotel

Day 23(Tue, 3th November 2009) : Siem Reap
After breakfast at hotel, transfer to visit South Gate of Angkor Thom, Bayon Temple complex, Terrace of Elephant and Leper King, Phimean Akas. In the afternoon, transfer to visit Ta Phrom temple, One of the most romantic temples of Angkor's site, where the nature resumed its rights and disrupted the work of the men. A magic place which was built in 1186, this convent Buddhist was the most gigantic of Angkor's site . Overnight at hotel.

Day 24(Wed, 4th November 2009) : Siem Reap

In the morning, departure to Angkor Wat Temple the wonder of the world and in the morning enjoy sun rise. Then, continue to Banteay Srei basically means "citadel of the women" and Banteay Srey has some of the best carvings of all the temples. Return to city and visit of Sras Srang "the Royal Bath ", Banteay Kdei.

Day 25(Thu, 5th November 2009) : Siem Reap

In the morning, departure to Kbal Spean (the River of 1000 lingas), was built between the 11th and 13th centuries. Kbal Spean is around 55km from Siem Reap. You join the site after 45 minutes of walk through the forest. In the afternoon, we will enjoy a boat ride on the Tonle Sap lake. This is the largest permanent fresh-water lake in South East Asia and flows into Tonle Sap River, joining the Mekong in Phnom Penh. We will see a fishermen's "floating village" with floatting schools, floatting police station…It is same as a big village floatting on the lake, and the "village" move from place to place following water levels and current. Back to the town and enjoy free time to shop in local market. Transfer to Siem Reap International airport departure flight. Departure Siem Reap Thursday Nov 5 17.30 (via Phnom-Penh ans Seoul to Paris : Asiana)

De voorbereiding

2009-10-06T23:42:00.000+02:00

De voorbereiding van deze reis heeft ongeveer 3 maanden in beslag genomen : na het verwerken van vele reisverslagen van vrienden en familie, het doornemen van vele kant-en-klare programma's van Europese en lokale tour-organisators, hebben we na veel passen en schikken uiteindelijk ons eigen programma uitgewerkt. Het wordt een 'drukke' reis, waarin we inderdaad heel veel van wat Vietnam en Cambodja zo aantrekkelijk maakt, hebben verwerkt. We willden nog meer, maar zullen daarvoor nog een keertje moeten terugkeren.

We hebben uiteindelijk voor een lokale operator in Hanoi gekozen. Hun reactiesnelheid, de vriendelijkheid en de erg goede prijs-kwaliteitverhouding hebben ons uiteindelijk voor hen doen kiezen. De vlucht boekten we zelf, met Asiana Airlines, via Parijs naar Hanoi en terug vanuit Siem-Reap, telkens via Seoul. Asiana was dit jaar uitgeroepen tot beste maatschappij en trad toe tot de selecte groep van 5 sterren maatschappijen, maar liet ons kort voor vertrek toch al mooi in de kou staan : de terugvlucht Siem-Reap naar Seoul werd op 6 october geannuleerd. Hun alternatief was om vanuit Phnom Penh (350 km) te vertrekken. We moesten er zelf maar geraken....

Na het nodige aandringen, de verkoopcondities in de hand, heeft men ons de vlucht Siem-Reap naar PP alsnog aangeboden. Bovendien kregen we een upgrade naar business voor de nachtvlucht van PP naar Seoul + gebruik van de lounges in Seoul.

4 uur langer onderweg. maar we geraken thuis !!!